หลักการนี้มาจากหลักกลศาสตร์ของร่างกาย เมื่อขึ้นบันได ขาที่แข็งแรงกว่าต้องรับน้ำหนักตัวทั้งหมดในจังหวะดันตัวขึ้นขั้นถัดไป การใช้ขาแข็งแรงนำจึงลดความเสี่ยงที่ขาจะรับน้ำหนักไม่ไหวและทรุดตัว ในทางกลับกัน เมื่อลงบันได ขาที่อยู่ด้านล่างต้องรับแรงกระแทกจากน้ำหนักตัวที่เคลื่อนลงมา การใช้ขาอ่อนแรงกว่าก้าวลงก่อนโดยมีขาแข็งแรงรับน้ำหนักอยู่ด้านบนจึงปลอดภัยกว่า

สำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะข้อเข่าเสื่อมหรือมวลกล้ามเนื้อน้อยทั้งสองข้างใกล้เคียงกัน อาจไม่มีข้างที่ชัดเจนว่าแข็งแรงกว่า ในกรณีนี้ควรก้าวทีละขั้นด้วยขาข้างเดียวกันเสมอแล้วนำขาอีกข้างมาชิดในขั้นเดียวกันก่อนก้าวขั้นถัดไป แทนการก้าวสลับขาแบบคนหนุ่มสาว

บันไดที่ปลอดภัยควรมีราวจับทั้งสองข้างในความสูงที่พอดีมือ และแถบกันลื่นหรือเทปสะท้อนแสงที่ขอบขั้นบันไดเพื่อให้มองเห็นระยะขั้นชัดเจน โดยเฉพาะขั้นแรกและขั้นสุดท้ายที่มักเป็นจุดเกิดอุบัติเหตุบ่อยที่สุดเพราะสายตาปรับระยะไม่ทัน

แสงสว่างบนบันไดต้องเพียงพอทั้งขาขึ้นและขาลง ควรมีสวิตช์ไฟที่เปิดได้ทั้งจากด้านบนและด้านล่างบันได เพื่อไม่ต้องเดินขึ้นหรือลงในที่มืดก่อนไปเปิดไฟ

ตำแหน่งที่ปลอดภัยสำหรับผู้ดูแลคือยืนต่ำกว่าหนึ่งขั้นเมื่อผู้สูงอายุลงบันได และยืนสูงกว่าหนึ่งขั้นเมื่อขึ้นบันได ตำแหน่งนี้ช่วยให้ประคองได้ทันทีหากผู้สูงอายุเซไปด้านหน้า ซึ่งเป็นทิศทางการหกล้มที่พบบ่อยที่สุดบนบันได

หากผู้สูงอายุอยู่ในภาวะเปราะบางเฉียบพลัน เช่น เพิ่งออกจากโรงพยาบาล มีไข้ อ่อนเพลียรุนแรง หรือเพิ่งหกล้มมาไม่นาน ควรงดใช้บันไดชั่วคราวจนกว่าจะฟื้นตัวหรือได้รับการประเมินจากนักกายภาพบำบัดว่าปลอดภัยพอจะใช้บันไดต่อ