อาการในผู้สูงอายุมักแสดงออกไม่ตรงแบบ (อาการแสดงไม่ตรงแบบ) เช่น การติดเชื้อรุนแรงอาจไม่มีไข้สูงแต่แสดงออกเป็นซึมลงหรือสับสน ทำให้ผู้บันทึกที่คุ้นกับอาการแบบทั่วไปประเมินความรุนแรงต่ำเกินจริง

การไม่มีข้อมูลเส้นฐานหรือสภาพปกติของผู้สูงอายุคนนั้นไว้เปรียบเทียบ ทำให้ยากที่จะบอกว่าอาการที่เห็น "ต่างจากเดิม" มากแค่ไหน

ผู้ดูแลที่อยู่ใกล้ชิดทุกวันบางครั้งชินกับอาการเรื้อรังจนมองข้ามการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่สะสมจนกลายเป็นสัญญาณสำคัญ

ความเหนื่อยล้าสะสมของผู้ดูแลเองก็มีผลต่อความแม่นยำในการประเมิน เมื่อเหนื่อยมากจนไม่มีสมาธิสังเกตรายละเอียด อาจมองอาการที่ควรรีบพบแพทย์ว่าเป็นเรื่องปกติที่พบได้ทั่วไป การพักผ่อนและแบ่งเบาภาระให้ผู้ดูแลจึงเป็นส่วนหนึ่งของการทำให้บันทึกอาการแม่นยำขึ้นด้วย

การไม่มีความรู้พื้นฐานเรื่องสัญญาณอันตรายในผู้สูงอายุก็เป็นสาเหตุหนึ่งของการประเมินผิดพลาด เพราะสัญญาณที่ในคนอายุน้อยอาจดูไม่รุนแรง เช่น เดินเซเล็กน้อยหรือเบื่ออาหารชั่วคราว ในผู้สูงอายุอาจเป็นจุดเริ่มต้นของภาวะที่ลุกลามเร็วกว่าที่คิด การเรียนรู้สัญญาณเฉพาะของวัยสูงอายุจึงช่วยลดความผิดพลาดนี้ได้มาก

หนึ่ง บันทึกอาการโดยไม่ระบุเวลาที่ชัดเจน ทำให้ไม่รู้ว่าอาการเกิดขึ้นฉับพลันหรือค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งเป็นตัวชี้วัดความเร่งด่วนที่สำคัญที่สุด

สอง ใช้คำบรรยายกว้าง ๆ เช่น "ไม่ค่อยสบาย" แทนอาการเฉพาะ ทำให้ประเมินความรุนแรงจากบันทึกภายหลังไม่ได้เลย

สาม ไม่เปรียบเทียบกับสภาพปกติของผู้สูงอายุคนนั้น เช่น เดินช้าลงจากที่เคยเดินคล่อง แต่บันทึกเพียงว่า "เดินช้า" โดยไม่บอกว่าช้าลงกว่าเดิมแค่ไหน

การประเมินต่ำเกินไปอาจทำให้พลาดเวลาที่ควรรีบโทร 1669 หรือไปห้องฉุกเฉิน ซึ่งในบางภาวะ เช่น ภาวะสับสนเฉียบพลัน (delirium) หรือเส้นเลือดสมองตีบ ทุกนาทีมีผลต่อผลการรักษา

การประเมินสูงเกินไปในทางกลับกัน อาจทำให้ครอบครัวเครียดและไปห้องฉุกเฉินบ่อยเกินความจำเป็น ซึ่งก็ส่งผลต่อทั้งค่าใช้จ่ายและความเหนื่อยล้าของทุกฝ่าย

การฝึกแยกระดับความเร่งด่วนอย่างเป็นระบบจึงช่วยลดทั้งความเสี่ยงจากการรอนานเกินไป และความเครียดจากการตื่นตระหนกเกินจำเป็น