โซนที่หนึ่งคือตัวที่นอนทั้งหลัง ต้องการเปลือกกันน้ำที่คลุมได้รอบและซักได้ไม่บ่อย โซนที่สองคือพื้นที่ใต้สะโพกถึงต้นขา กว้างประมาณหนึ่งช่วงตัว จุดนี้เปียกบ่อยที่สุดและต้องการผ้ารองกันเปื้อนที่ซักได้ถี่ โซนที่สามคือพื้นผิวที่สัมผัสผิวคนโดยตรง ซึ่งควรเรียบและนุ่ม ผ้าปูชั้นนอกหรือแผ่นรองซับแบบบางทำหน้าที่นี้

การแบ่งแบบนี้ช่วยให้ไม่ซื้อซ้ำ ผู้ดูแลหลายบ้านซื้อผ้ายางผืนใหญ่ทั้งเตียงมาปูทับโดยตรง แล้วพบว่าผู้ป่วยเหงื่อออกท่วมหลังและซักยาก ทั้งที่ปัญหาจริงอยู่แค่พื้นที่ใต้สะโพก

ผ้ารองกันเปื้อนแบบซักได้มักมีชั้นบนเป็นผ้าฝ้ายหรือใยไผ่ ชั้นกลางซับ และชั้นล่างเป็นแผ่นกันซึมจากโพลียูรีเทน (TPU) หรือ PVC ข้อดีคือใช้ซ้ำได้ ไม่สร้างขยะ และผิวสัมผัสนุ่มกว่าแผ่นพลาสติกใช้แล้วทิ้ง เหมาะกับคนที่ปัสสาวะเล็ดหรือราดซ้ำทุกคืนและมีเวลาซักผ้าได้ต่อเนื่อง

ข้อจำกัดมีสามเรื่อง เรื่องแรกคือการซักและการตาก ผืนที่หนาหรือมีชั้นซับมากแห้งช้ามากในหน้าฝน จึงควรมีอย่างน้อย 2 ผืนสลับกัน เรื่องที่สองคือเคลือบกันน้ำเสื่อมเมื่อซักน้ำร้อน ใส่น้ำยาปรับผ้านุ่ม หรืออบแห้งความร้อนสูง ให้อ่านป้ายวิธีซักก่อนใช้ เรื่องที่สามคือแผ่นกันซึมแบบ PVC ระบายความร้อนไม่ดี หากผู้ป่วยร้อนง่ายหรือเหงื่อออกมาก ควรเลือกแบบเมมเบรน TPU ที่ระบายได้ดีกว่า แต่ยังต้องตรวจผิวบ่อย

ตัวเลขความสามารถในการซับที่ระบุบนฉลากส่วนใหญ่ผู้ผลิตวัดภายใต้เงื่อนไขของตัวเอง ครอบครัวไม่ควรใช้เทียบกันข้ามยี่ห้อ ให้เทียบขนาด ชั้นผ้า และวิธีซักแทน

เหตุการณ์ที่เปื้อนอุจจาระหรือเลือดควรปิดด้วยแผ่นรองซับแบบทิ้งแล้วม้วนทิ้งทั้งผืน ผู้ดูแลไม่ต้องจับต้องผ้าที่เปื้อนมาซักซ้ำและลดความเสี่ยงเชื้อติดมือ ใช้เช่นเดียวกันตอนเช็ดตัว สระผมบนเตียง หรือทำแผล ที่ต้องรองน้ำชั่วคราว

ข้อจำกัดของแผ่นแบบทิ้งคือผิวสัมผัสมักเป็นพลาสติกบางด้านล่างและผ้าไม่ทอด้านบน เมื่อนอนทับนาน ๆ จะร้อนและลื่นได้ ขอบแผ่นที่ม้วนยังกดผิวได้ ถ้าปูไม่เรียบ จึงไม่เหมาะกับการเป็นชั้นประจำของผู้ป่วยที่ขยับตัวเองไม่ได้

แนวทางเรื่องแผลกดทับของ NICE ระบุให้ลดทั้งแรงกดและความอับชื้นของผิว ชั้นผ้าที่ยับหรือหนาซ้อนกันอาจทำให้แรงกดกระจุกที่กระดูกก้นกบ สะโพก และส้นเท้า ส่วนความร้อนชื้นของบ้านที่ไม่มีแอร์ ทำให้ผิวใต้ชั้นกันน้ำเปียกเหงื่อตลอดแม้ผู้ป่วยไม่ได้ปัสสาวะเลย

ผู้สูงอายุที่ผิวบางหรือมีภาวะเปราะบางเสี่ยงเป็นแผลง่ายกว่าคนวัยอื่น การตรวจผิวเมื่อเปลี่ยนผ้าแต่ละครั้งจึงสำคัญกว่าชนิดของผ้าที่เลือก

ผู้ป่วยที่ยังช่วยตัวเองในกิจวัตรประจำวัน (ADL) ได้บางส่วน เช่น พลิกตัวเองและลุกไปห้องน้ำได้บ้าง มักไม่ต้องปูผ้ากันน้ำทั้งคืน ใช้ผ้ารองเฉพาะคืนที่กลั้นปัสสาวะไม่อยู่ก็พอ ส่วนคนที่ใช้ยาหลายชนิดและมีฤทธิ์ขับปัสสาวะมักเปียกบ่อยช่วงเช้า ควรถามเภสัชกรเรื่องเวลากินยา ก่อนจะซื้อผ้าเพิ่มมาเตรียมรับ การปรับเวลาอาจลดจำนวนครั้งที่เตียงเปียกลงได้โดยไม่ต้องใช้อุปกรณ์เพิ่ม และผู้ดูแลควรจดว่าเปียกกี่โมงเพื่อนำไปปรึกษา