ค่าที่ต้องจดมีสี่ค่า ค่าแรกคือความกว้างที่นั่งรถเข็น วัดจากขอบในด้านหนึ่งถึงอีกด้าน ณ ระดับผ้านั่งหรือแผ่นรอง ค่าที่สองคือความลึก วัดจากหลังพนักพิงมาถึงขอบหน้าของที่นั่ง ค่าที่สามคือความสูงจากผ้านั่งขึ้นไปถึงใต้ที่วางแขน และค่าที่สี่คือระยะจากผ้านั่งลงถึงที่พักเท้าตอนที่ปรับต่ำสุด

รถเข็นบางรุ่นมีที่นั่งเป็นผ้าที่หย่อนตัวลงตามเวลา การวัดตอนผ้าหย่อนจะได้ความกว้างเท่ากับตัวเลขที่ระบุ แต่ความลึกจริงที่คนนั่งอาจเปลี่ยนไปเล็กน้อย ให้วัดตอนมีคนนั่งหนึ่งครั้ง และวัดตอนว่างอีกหนึ่งครั้ง ถ้าต่างกันเกินเล็กน้อยให้บันทึกทั้งสองค่า

นอกจากนี้ควรวัดตัวผู้ใช้ด้วย แต่ใช้เป็นข้อมูลประกอบ ได้แก่ความกว้างสะโพกขณะนั่ง และความยาวจากหลังสะโพกถึงพับเข่า ความลึกของเบาะที่ดีมักสั้นกว่าความยาวนี้เล็กน้อยเพื่อไม่ให้ขอบเบาะกดหลังเข่า

เบาะหนาขึ้นหมายถึงตัวผู้ใช้สูงขึ้นเท่ากับความหนาที่เพิ่ม ถ้าที่วางแขนติดตายตัว ข้อศอกจะอยู่ต่ำกว่าที่วางแขนหรือสูงเกินระดับพอดี ผู้ใช้ที่ต้องใช้แขนช่วยดันตัวตอนย้ายท่าอาจดันไม่ถนัดหรือเมื่อยไหล่ ถ้าที่วางแขนปรับระดับได้ ให้ปรับขึ้นตามความหนา

ที่พักเท้าเป็นอีกจุดที่ตามมา เมื่อสะโพกสูงขึ้น ต้นขาจะลอยเหนือเบาะและเท้าอาจไม่ถึงที่พักเท้า หรือเข่าสูงกว่าสะโพกมากจนผู้ใช้ปวดหลังช่วงล่าง ที่พักเท้าที่ปรับความสูงได้ต่ำสุดแล้วยังสั้นเกินไปคือสัญญาณว่าเบาะหนาเกินกับรถรุ่นนี้

อีกเรื่องคือประตูและโต๊ะ เบาะที่ทำให้ผู้ใช้สูงขึ้น เข่าอาจชนใต้โต๊ะอาหารที่เคยเข้าได้ หรือศีรษะใกล้วงกบประตูบางบานมากขึ้น เป็นเรื่องที่ผู้ดูแลมักไม่นึกถึงจนกลับบ้านแล้วลองใช้

เบาะที่กว้างกว่าที่นั่งจะล้นขอบหรือโก่งตัว ทำให้ผิวเบาะไม่เรียบและเสี่ยงให้ผู้ใช้เอียงตัวไปด้านหนึ่ง เบาะที่แคบกว่ามากจะเลื่อนไปมาและกดสะโพกไม่ทั่ว ควรเลือกให้ใกล้เคียงความกว้างที่นั่ง ถ้าอยู่ระหว่างสองขนาด ให้ดูก่อนว่าผู้ใช้ตัวใหญ่หรือเล็ก และเลือกให้เบาะแนบกับแผ่นข้างโดยไม่ดัน

ด้านความลึก เบาะควรรองรับต้นขาเกือบทั้งช่วง แต่ไม่ถึงพับเข่า เบาะที่ลึกเกินจะกดหลังเข่าและขัดการไหลเวียน เบาะที่ตื้นเกินจะทำให้ต้นขาไม่ได้รับน้ำหนักและน้ำหนักไปกองที่ก้น ซึ่งเป็นจุดที่แผลกดทับเกิดบ่อย

ถ้ารถเข็นมีเบาะเดิมติดมา ให้วัดเบาะเดิมก่อนเลือกใหม่ เพราะผู้ผลิตมักออกแบบให้พอดีกับที่นั่ง เบาะใหม่ที่หนากว่าเบาะเดิมมากควรลองนั่งก่อนทุกครั้ง

เบาะโฟมธรรมดาเบา ราคาไม่สูง และไม่ต้องดูแลมาก เหมาะกับผู้ที่นั่งไม่นานหรือผิวหนังยังดี แต่โฟมยุบตามเวลา ควรกดตรวจเป็นระยะ เบาะเมมโมรี่โฟมกระจายแรงดีกว่าเมื่อเนื้อโฟมกลับคืนตัวช้า ข้อเสียคืออุ่นและอาจอุ้มความร้อนในอากาศร้อน

เบาะเจลหรือโฟมผสมเจลช่วยลดจุดกดและค่อนข้างเย็นกว่า แต่หนักกว่า และต้องดูแลไม่ให้ถุงเจลรั่วหรือบุบ เบาะลมปรับแรงดันได้และเหมาะกับกรณีเสี่ยงสูง แต่ต้องตรวจแรงดันสม่ำเสมอ ถ้าลมอ่อนเกินจะนั่งจนถึงพื้นรถเข็น ถ้าแข็งเกินแรงกดจะกระจุกที่กระดูกก้น

ไม่มีชนิดใดป้องกันแผลกดทับได้เด็ดขาด ผู้ที่เสี่ยงสูงควรให้บุคลากรสุขภาพแนะนำชนิดและวิธีใช้ เบาะรูปโดนัทที่เจาะรูกลางไม่ถูกแนะนำเป็นประจำสำหรับการกดทับ เพราะอาจทำให้เนื้อรอบรูถูกบีบ ควรถามแพทย์ก่อนใช้

ถ้าผู้ใช้นั่งรถเข็นไม่ถึงชั่วโมงต่อวันและผิวหนังดี เบาะเดิมที่ยังไม่ยุบและพอดีที่นั่งก็อาจใช้ต่อได้ การซื้อเบาะราคาแพงที่ไม่เข้ากับขนาดรถเข็นมักแย่กว่าเบาะโฟมเรียบ ๆ ที่พอดี

ถ้าผู้ใช้ตัวเอียง เลื่อนไถลไปข้างหน้า หรือไม่สามารถทรงตัวลำตัวได้ เบาะเพียงอย่างเดียวแก้ไม่ได้ ท่านั่งเป็นเรื่องของโครงสร้างทั้งชุด ควรให้นักกายภาพบำบัดช่วยปรับพนักพิง ที่พักเท้า และอุปกรณ์พยุงลำตัว ก่อนเลือกเบา