ข้อผิดพลาดแรกคือซื้อหนังสือที่ครอบครัวคิดว่าดีให้โดยไม่ถามความสนใจของผู้สูงอายุเอง เช่น ซื้อหนังสือธรรมะหรือหนังสือสุขภาพให้ทั้งที่ผู้สูงอายุชอบอ่านนิยายหรือประวัติศาสตร์มากกว่า ทำให้หนังสือที่ซื้อมาไม่เคยถูกเปิดอ่านเลย

ข้อผิดพลาดที่สองคือมองข้ามปัญหาสายตาที่แก้ไขได้ โดยคิดว่าการอ่านน้อยลงเป็นเรื่องปกติของวัยที่ต้องยอมรับ ทั้งที่หลายกรณีเพียงแค่ปรับแว่นหรือเพิ่มแสงสว่างก็ช่วยให้กลับมาอ่านได้ดีขึ้นมาก

ข้อผิดพลาดที่สามคือเปรียบเทียบว่าตอนนี้อ่านได้น้อยกว่าเดิมมาก ซึ่งอาจทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกอับอายหรือหมดกำลังใจจนเลิกอ่านไปเลยแทนที่จะปรับตัวให้เข้ากับความสามารถปัจจุบัน

ข้อผิดพลาดที่สี่คือมองข้ามอาการลืมเนื้อเรื่องซ้ำ ๆ ว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ทั้งที่การลืมเนื้อเรื่องที่เพิ่งอ่านไปไม่กี่นาทีก่อนซ้ำในรูปแบบเดิมอาจเป็นสัญญาณที่ควรได้รับการประเมินความจำจากผู้เชี่ยวชาญ ไม่ใช่ปล่อยผ่านเพราะไม่อยากทำให้กังวลใจ

ข้อผิดพลาดที่ห้าคือไม่สังเกตว่าการเลิกอ่านมาพร้อมกับการเบื่อกิจกรรมอื่นทั้งหมดหรือไม่ หากโฟกัสแค่เรื่องหนังสืออย่างเดียวโดยไม่มองภาพรวม อาจพลาดสัญญาณของภาวะซึมเศร้าที่ต้องได้รับการดูแลเร็วกว่า

ข้อผิดพลาดที่หกคือตำหนิหรือแซวเรื่องการอ่านช้าลงหรือลืมเนื้อเรื่อง เช่น พูดว่าทำไมอ่านนานจัง หรือทำไมจำเรื่องที่อ่านไม่ได้ โดยไม่รู้ว่าคำพูดเหล่านี้อาจกระทบความรู้สึกมีคุณค่าของผู้สูงอายุอย่างมาก

ข้อผิดพลาดที่เจ็ดคือบังคับให้อ่านหนังสือต่อไปเพื่อฝึกสมองทั้งที่ผู้สูงอายุแสดงชัดว่าไม่พร้อมหรือไม่สนใจในช่วงนั้น การบังคับแบบนี้มักได้ผลตรงข้าม ทำให้ยิ่งรู้สึกกดดันและต่อต้านการอ่านมากขึ้น

ครอบครัวมักมองปัญหาการอ่านแยกขาดจากภาพรวมสุขภาพ ทั้งที่ในทางปฏิบัติของทีมดูแลผู้สูงอายุ การประเมินความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน (ADL) มักรวมกิจกรรมยามว่างอย่างการอ่านหนังสือไว้เป็นตัวชี้วัดหนึ่งของภาวะเปราะบาง (frailty) ด้วย หากพบว่าผู้สูงอายุถอยห่างจากกิจกรรมที่เคยชอบพร้อมกันหลายอย่าง ไม่ใช่แค่การอ่าน ควรพิจารณาให้ทีมสหวิชาชีพประเมินภาพรวมแทนการแก้ปัญหาทีละจุดแยกกัน

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือผลข้างเคียงจากการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือ polypharmacy ซึ่งพบบ่อยในผู้สูงอายุที่มีโรคประจำตัวหลายโรค ยาบางกลุ่มทำให้ตาพร่า ง่วงซึม หรือสมาธิสั้นลงชั่วคราว ส่งผลโดยตรงต่อความสามารถในการอ่านโดยไม่เกี่ยวกับความสนใจเลย หากสงสัยว่าอาการเริ่มเปลี่ยนหลังปรับยาใหม่ ควรนำยาทั้งหมดไปให้เภสัชกรหรือแพทย์ทบทวนร่วมกัน แทนการสรุปเองว่าเป็นเรื่องของวัยหรือความขี้เกียจ

บางครอบครัวพยายามแก้ปัญหาด้วยการซื้อหนังสือใหม่มาให้ทดลองอ่านทีละหลายเล่มในเวลาสั้น ๆ โดยหวังว่าจะเจอเล่มที่ถูกใจสักเล่ม แต่การเปลี่ยนบ่อยเกินไปโดยไม่ฟังความเห็นก่อน อาจทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกกดดันว่าต้องอ่านให้จบเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจคนซื้อ ทั้งที่จริงแล้วอยากพักหรือเปลี่ยนกิจกรรมไปทำอย่างอื่นชั่วคราว

วิธีที่ได้ผลกว่าคือถามตรง ๆ ว่าอยากอ่านต่อหรือไม่ อยากลองแนวไหน หรือช่วงนี้อยากพักจากการอ่านไปก่อนหรือเปล่า การให้ผู้สูงอายุเป็นคนเลือกเองทุกครั้งช่วยรักษาความรู้สึกเป็นเจ้าของกิจกรรม ซึ่งสำคัญต่อแรงจูงใจในระยะยาวมากกว่าจำนวนหนังสือที่ซื้อมาให้