ผู้สูงอายุจำนวนมากไม่คุ้นเคยกับการพูดถึงความเครียดตรง ๆ และมักมองว่าเป็นเรื่องที่ไม่ควรบ่นให้ลูกหลานฟัง ครอบครัวที่รอฟังคำว่า 'เครียด' จากปากท่านโดยตรงจึงมักพลาดสัญญาณที่ปรากฏอยู่แล้ว เช่น ความดันขึ้นบ่อยขึ้น นอนไม่หลับต่อเนื่อง หรือความอยากอาหารเปลี่ยนไปในช่วงที่มีเหตุการณ์ตึงเครียดในชีวิต ควรสังเกตความเปลี่ยนแปลงทางกายเหล่านี้ควบคู่ไปกับการฟังคำพูด

อีกความผิดพลาดที่เกี่ยวเนื่องกันคือการตีความอาการทางกายเหล่านี้ว่าเป็นแค่ 'โรคตามวัย' โดยไม่เชื่อมโยงกับเหตุการณ์ในชีวิตที่เกิดขึ้นพร้อมกัน เช่น ความดันที่ขึ้นพอดีกับช่วงที่ลูกหลานมีปัญหาการเงินหรือคู่สมรสเข้าโรงพยาบาล

เมื่อพูดถึงผู้ดูแล ครอบครัวมักนึกถึงลูกหลานที่ดูแลพ่อแม่ แต่ลืมไปว่าคู่สมรสสูงอายุที่ดูแลอีกฝ่ายที่ป่วยหรือเปราะบางกว่าก็แบกภาระผู้ดูแลเช่นกัน โดยที่ตัวเองก็มีข้อจำกัดทางร่างกายอยู่แล้ว ความเครียดสะสมจากบทบาทนี้มักถูกมองข้ามเพราะไม่มีใครมองว่าท่านเป็น 'ผู้ดูแล' อย่างเป็นทางการ ทำให้ไม่ได้รับการสอบถามความเป็นอยู่หรือช่วยแบ่งเบาเท่าที่ควร

ผลที่ตามมาคือฝ่ายที่ดูแลอาจทรุดโทรมตามไปด้วยโดยไม่มีใครรู้ทันจนกว่าจะป่วยหนักหรือล้มลงเอง ครอบครัวจึงควรสอบถามความเป็นอยู่ของทั้งสองฝ่ายอย่างสม่ำเสมอ ไม่ใช่สนใจแค่ฝ่ายที่ป่วยชัดเจนกว่า

คำแนะนำอย่าง 'ปล่อยวาง' หรือ 'ทำใจให้สบาย' ฟังดูดีแต่ไม่ช่วยอะไรถ้าต้นเหตุความเครียด เช่น ภาระดูแลคนอื่น ปัญหาการเงิน หรือความกังวลเรื่องสุขภาพตัวเอง ยังคงอยู่เหมือนเดิม ความผิดพลาดนี้ทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกว่าถูกบอกให้จัดการความรู้สึกเองทั้งที่ปัญหาจริงยังไม่ได้รับการแก้ไข

ในบางกรณี ความเครียดสะสมร่วมกับการนอนไม่พอเป็นเวลานานอาจทำให้เกิดอาการสับสนหรือหลงลืมชั่วคราว ซึ่งครอบครัวควรแยกให้ชัดจากภาวะสับสนเฉียบพลันหรือ delirium ที่มีสาเหตุทางการแพทย์และต้องได้รับการประเมินเร่งด่วน การมองข้ามความแตกต่างนี้อาจทำให้พลาดปัญหาสุขภาพที่ต้องรีบรักษา