เมื่ออายุมากขึ้น เพื่อนในวัยเดียวกันอาจเสียชีวิต ย้ายไปอยู่กับลูก หรือมีปัญหาสุขภาพจนออกจากบ้านไม่ได้ ทำให้วงเพื่อนหดตัวลงตามธรรมชาติ ไม่ใช่เพราะผู้สูงอายุไม่อยากมีเพื่อนอีกต่อไป

ปัญหาทางร่างกาย เช่น สายตายาวตามวัยหรือ presbyopia และการได้ยินลดลงตามวัยหรือ presbycusis ก็ทำให้การสนทนาในกลุ่มใหญ่เหนื่อยล้าและยากขึ้น ผู้สูงอายุจึงมักถอยไปอยู่ในวงแคบลงเรื่อย ๆ โดยไม่ได้ตั้งใจตัดขาดสังคม

นัดเจอเพื่อนในช่วงเวลาที่ผู้สูงอายุยังสดชื่น เช่น ช่วงเช้าหรือบ่ายต้น ๆ แทนช่วงเย็นที่มักเหนื่อยล้า และเลือกสถานที่ที่เดินทางง่าย มีที่นั่งพักระหว่างทาง ไม่ต้องเดินไกลหรือขึ้นบันไดสูง

หากเพื่อนอยู่ในระยะเดินทางลำบาก ให้ช่วยจัดรถรับส่งหรือนัดในจุดกึ่งกลางที่สะดวกทั้งสองฝ่าย แทนที่จะปล่อยให้เลิกนัดกันไปเพราะเรื่องระยะทางอย่างเดียว

สำหรับเพื่อนที่อยู่ต่างจังหวัดหรือต่างประเทศ วิดีโอคอลช่วยให้เห็นหน้ากันได้สม่ำเสมอโดยไม่ต้องเดินทาง ควรตั้งเวลานัดคุยประจำ เช่น ทุกวันอาทิตย์ตอนเย็น เพื่อให้เป็นกิจวัตรที่ผู้สูงอายุรอคอยได้

ควรฝึกใช้แอปเดิมซ้ำ ๆ จนคุ้นมือ ไม่เปลี่ยนแอปบ่อย เพราะการเรียนรู้เทคโนโลยีใหม่ตลอดเวลาจะสร้างความเครียดมากกว่าความสนุก

ชมรมผู้สูงอายุ ศูนย์พัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ หรือกลุ่มกิจกรรมทางศาสนา มักมีเจ้าหน้าที่หรืออาสาสมัครดูแล ทำให้ปลอดภัยกว่าการไปพบคนแปลกหน้าที่รู้จักผ่านโทรศัพท์หรือออนไลน์โดยไม่มีใครรับรอง

ก่อนพาไปครั้งแรก ควรไปสำรวจสถานที่และพูดคุยกับผู้ดูแลกิจกรรมด้วยตัวเองก่อน เพื่อให้มั่นใจว่ากิจกรรมเหมาะกับสภาพร่างกายและมีมาตรการความปลอดภัยที่เพียงพอ