ข้อผิดพลาดแรกคือพาออกไปช่วงเที่ยงถึงบ่ายซึ่งเป็นช่วงแดดแรงที่สุดของวัน เพราะเป็นเวลาที่สะดวกกับตารางชีวิตของครอบครัว โดยไม่ได้คำนึงว่าผู้สูงอายุทนความร้อนได้น้อยกว่าคนวัยอื่นมาก

ข้อผิดพลาดที่สองคือไม่เช็กพยากรณ์อากาศหรือดัชนีความร้อนล่วงหน้า ทำให้เจอสภาพอากาศที่ร้อนหรือชื้นเกินคาดโดยไม่ได้เตรียมตัวรับมือ

ข้อผิดพลาดที่สามคือไม่เตรียมน้ำดื่มเพราะคิดว่าผู้สูงอายุจะบอกเองเมื่อกระหาย ทั้งที่ความรู้สึกกระหายน้ำลดลงตามวัย ทำให้หลายคนขาดน้ำโดยไม่รู้ตัวก่อนจะรู้สึกกระหายจริง ๆ

ข้อผิดพลาดที่สี่คือไม่นึกถึงว่ายาโรคเรื้อรังที่กินอยู่ เช่น ยาขับปัสสาวะหรือยาลดความดัน มีผลต่อการทนความร้อนและความดันโลหิตเมื่ออยู่กลางแดดนาน ทำให้เสี่ยงเพลียแดดและความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่ามากกว่าคนที่ไม่ได้กินยาเหล่านี้

ข้อผิดพลาดที่ห้าคือเลือกเส้นทางที่ไม่เคยสำรวจล่วงหน้า ทำให้เจอพื้นต่างระดับหรือทางลาดชันที่ไม่มีราวจับโดยไม่ทันตั้งตัว ข้อผิดพลาดที่หกคือมองข้ามสัญญาณเหนื่อยล้าเบื้องต้น เช่น เหงื่อออกมากหรือหน้าซีด เพราะผู้สูงอายุมักบอกว่าไม่เป็นไรทั้งที่จริงเริ่มมีอาการแล้ว

ข้อผิดพลาดที่เจ็ดคือไม่แจ้งเส้นทางหรือเวลาที่คาดว่าจะกลับให้คนในบ้านทราบ ทำให้หากเกิดเหตุฉุกเฉินระหว่างทาง การตามหาหรือขอความช่วยเหลือล่าช้ากว่าที่ควรจะเป็น

อีกข้อผิดพลาดที่พบบ่อยคือใช้ระยะทางและความหนักของกิจกรรมแบบเดิมทุกครั้งโดยไม่สังเกตว่าผู้สูงอายุเริ่มมีสัญญาณภาวะเปราะบาง เช่น น้ำหนักลดลงโดยไม่ตั้งใจ เดินช้าลงชัดเจน หรืออ่อนแรงง่ายกว่าเดิม ผู้ที่มีภาวะเปราะบางฟื้นตัวจากความเหนื่อยล้าได้ช้ากว่าปกติมาก การพาไปทำกิจกรรมระยะเดิมโดยไม่ลดทอนลงจึงเสี่ยงทำให้ร่างกายทรุดโทรมเร็วขึ้นแทนที่จะได้ประโยชน์

อีกจุดที่ครอบครัวมักมองข้ามคือไม่วางแผนกิจกรรมให้สอดคล้องกับกิจวัตรประจำวัน โดยเฉพาะเวลากินยาและเวลาอาหาร เช่น พาออกไปในช่วงที่ตรงกับมื้อยาความดันหรือยาเบาหวานพอดี แล้วลืมพกยาไปด้วยหรือกะเวลากลับผิดจนกินยาช้ากว่าปกติ การกินยาไม่ตรงเวลาร่วมกับความร้อนและความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมกลางแจ้งอาจยิ่งเพิ่มความเสี่ยงหน้ามืดหรือความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า

แสงแดดจ้ากลางแจ้งทำให้ผู้ที่มีสายตายาวตามวัยหรือ presbyopia มองพื้นต่างระดับและขอบทางเท้าไม่ชัดเจนกว่าปกติ ครอบครัวที่พาออกไปโดยไม่เตรียมแว่นกันแดดหรือไม่เตือนให้เดินช้าลงเมื่อแสงจ้า จึงเพิ่มความเสี่ยงหกล้มโดยไม่รู้ตัว

อีกข้อผิดพลาดคือไม่คำนึงถึงภาวะการได้ยินถดถอยตามวัยหรือ presbycusis เมื่อต้องเดินใกล้ถนนหรือพื้นที่มีรถสัญจร เสียงแตรหรือเสียงเตือนอาจไม่ดังพอให้ผู้สูงอายุได้ยินทันเวลา ควรเดินอยู่ฝั่งในของทางเดินเสมอและมีคนคอยเตือนล่วงหน้าแทนการหวังพึ่งการได้ยินของผู้สูงอายุเพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะบริเวณทางแยกหรือจุดกลับรถที่รถมักไม่ชะลอความเร็วให้คนเดินเท้า ซึ่งเป็นจุดที่ควรจับมือหรือประคองแขนผู้สูงอายุให้เดินผ่านไปพร้อมกันแทนการปล่อยให้เดินนำหน้าคนเดียว