ความสัมพันธ์ที่เกิดจากที่ทำงานส่วนใหญ่พึ่งพาโครงสร้างบางอย่างที่ทำให้คนได้เจอกันโดยไม่ต้องนัดหมาย เช่น เวลาเข้างานตรงกัน โต๊ะทำงานอยู่ใกล้กัน หรือมีโครงการที่ต้องทำร่วมกัน เมื่อโครงสร้างเหล่านี้หายไปในวันที่ไม่ต้องไปทำงานอีก การเจอกันที่เคย "เกิดขึ้นเอง" ก็ต้องกลายเป็นสิ่งที่ต้องตั้งใจนัดแทน

สิ่งที่ครอบครัวส่วนใหญ่มักเข้าใจผิดคือคิดว่าเพื่อนที่สนิทกันมาหลายสิบปีในที่ทำงานจะยังคงติดต่อกันเองโดยอัตโนมัติ แต่ในความเป็นจริง คนที่เคยกินข้าวกลางวันด้วยกันทุกวันอาจไม่เคยนัดเจอกันนอกเวลางานเลยตลอดหลายปีที่ทำงานร่วมกัน ความสนิทแบบนี้จึงเสี่ยงจางหายเร็วเมื่อไม่มีตัวช่วยให้เจอกัน

ก่อนจะเริ่มสร้างวงสังคมใหม่ ควรสำรวจของเดิมที่มีอยู่ก่อนว่าครบทั้ง 4 กลุ่มหรือไม่ เพราะคนจำนวนมากมีเพื่อนอยู่จริงแต่กระจุกอยู่กลุ่มเดียว ทำให้เมื่อกลุ่มนั้นหายไปก็แทบไม่เหลือใครเลย

การแบ่งกลุ่มไม่ใช่แค่ทำสำหรับความเป็นระเบียบ แต่ช่วยให้เห็นว่ากลุ่มไหนเสี่ยงหายไปพร้อมการเกษียณ และกลุ่มไหนเป็นฐานที่มั่นคงพอจะยืนระยะได้ในระยะยาว

สิ่งที่ควรแยกให้ชัดคือความต่างระหว่าง "การอยู่โดดเดี่ยวทางโครงสร้าง" (social isolation) กับ "ความรู้สึกเหงา" (loneliness) คนแรกหมายถึงจำนวนคนที่ติดต่อจริง ๆ ลดลง ส่วนคนหลังคือความรู้สึกส่วนตัวว่าขาดการเชื่อมโยงแม้จะมีคนรอบตัวอยู่บ้าง บางคนอยู่คนเดียวได้โดยไม่รู้สึกเหงา ในขณะที่บางคนอยู่ท่ามกลางคนมากมายแต่รู้สึกโดดเดี่ยว จึงต้องสังเกตทั้งสองด้านแยกกัน

อีกจุดที่ควรสังเกตคือความสามารถในการรักษาความสัมพันธ์ด้วยตัวเอง หรือที่เรียกกันในทางเวชศาสตร์ผู้สูงอายุว่าความสามารถซับซ้อน (IADL) เช่น การใช้โทรศัพท์นัดหมาย การจดจำวันนัด หรือการเดินทางไปหาเพื่อนด้วยตัวเอง หากความสามารถเหล่านี้เริ่มลดลงเร็วผิดปกติ อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้วงสังคมแคบลงโดยไม่ใช่เพราะไม่อยากเจอใคร

ครอบครัวไทยจำนวนมากมักคิดว่าการอยู่กับลูกหลานคือคำตอบของเรื่องสังคมทั้งหมด แต่ผู้ใหญ่วัยเกษียณยังต้องการเพื่อนวัยเดียวกันที่คุยเรื่องบางอย่างได้ลึกกว่านั้น เช่น ความกังวลเรื่องสุขภาพ เรื่องเงินหลังเกษียณ หรือความรู้สึกสูญเสียบทบาทเดิม

อีกปัจจัยที่พบบ่อยคือความเกรงใจ หลายคนไม่อยากรบกวนลูกหลานที่ทำงานนอกบ้าน จึงเลือกเก็บตัวเงียบ ๆ แทนที่จะขอให้พาไปหาเพื่อน การได้ยินที่เสื่อมลงตามวัย หรือที่เรียกว่า presbycusis ก็เป็นอีกปัจจัยที่มักถูกมองข้าม เพราะแม้ตอนนี้การได้ยินยังปกติดี แต่เมื่อเข้าร่วมวงสนทนาหลายคนในอนาคต การฟังไม่ทันอาจทำให้ค่อย ๆ ถอยห่างจากกลุ่มโดยไม่รู้ตัว จึงควรวางแผนกิจกรรมที่ไม่ต้องพึ่งการได้ยินในที่เสียงดังอย่างเดียวไว้ล่วงหน้า