ข้อผิดพลาดที่ 1 คือการเข้าใจว่าการไปเยี่ยมพ่อแม่บ่อยขึ้นคือคำตอบของเรื่องสังคมทั้งหมด แต่ความสัมพันธ์พ่อแม่-ลูกมีบทบาทต่างจากเพื่อนวัยเดียวกัน พ่อแม่มักคุยความกังวลเรื่องร่างกาย ความกลัวเป็นภาระ หรือความทรงจำเก่าได้ธรรมชาติกว่ากับเพื่อนรุ่นเดียวกัน มากกว่ากับลูกหลานที่อายุห่างกันมาก

ข้อผิดพลาดที่ 2 คือการไม่ทันสังเกตว่าเพื่อนสนิทของพ่อแม่ก็อยู่ในช่วงชีวิตเดียวกัน จึงมีโอกาสเกษียณ ป่วย หรือย้ายไปอยู่กับลูกหลานต่างจังหวัดพร้อมกัน เมื่อวงเพื่อนหดตัวลงจากหลายทิศทาง ลูกหลานอาจเห็นแค่ว่าพ่อแม่ "ไม่ค่อยออกไปไหน" โดยไม่รู้ว่าคนที่เคยชวนไปด้วยกันหายไปทีละคน

ข้อผิดพลาดที่ 3 มักเกิดขึ้นด้วยความหวังดี เมื่อลูกหลานย้ายพ่อแม่มาอยู่ด้วยหรือย้ายบ้านไปอยู่ใกล้ตัวเองมากขึ้นเพื่อให้ดูแลง่าย แต่ไม่ได้ประเมินว่าการย้ายนี้ตัดพ่อแม่ออกจากเพื่อนบ้าน วัด ตลาด และเส้นทางที่คุ้นเคยมาหลายสิบปีทั้งหมดในคราวเดียว ความปลอดภัยทางกายที่ดีขึ้นจึงมาพร้อมความเสี่ยงด้านสุขภาพใจที่ไม่มีใครพูดถึง

ข้อผิดพลาดที่ 4 คือการตีความว่าพ่อแม่ที่อยู่บ้านเงียบ ๆ ไม่บ่นอะไร คือมีความสุขดีกับชีวิตวัยเกษียณ ทั้งที่ความเงียบแบบนี้อาจเป็นภาวะที่เรียกว่าการอยู่โดดเดี่ยวทางโครงสร้าง หรือ social isolation ซึ่งหมายถึงจำนวนคนที่ติดต่อจริงลดลง แม้พ่อแม่จะไม่พูดคำว่า "เหงา" ออกมาเอง เพราะผู้สูงอายุไทยจำนวนมากไม่คุ้นเคยกับการบอกความรู้สึกด้านลบตรง ๆ กับลูกหลาน

ข้อผิดพลาดที่ 5 เกิดจากการไม่รู้ว่าภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุมักไม่แสดงออกเป็นความเศร้าชัดเจน แต่แสดงออกในรูปแบบที่เรียกว่าอาการแสดงไม่ตรงแบบ หรือ atypical presentation เช่น ปวดเมื่อยตามตัวโดยหาสาเหตุทางกายไม่เจอ เบื่ออาหารจนน้ำหนักลด หรือบ่นเรื่องความจำมากกว่าจะพูดว่ารู้สึกเศร้า ลูกหลานที่ไม่รู้จุดนี้จึงพาพ่อแม่ไปตรวจแต่เรื่องร่างกายซ้ำ ๆ โดยไม่มีใครถามถึงชีวิตทางสังคม

ข้อผิดพลาดที่ 6 คือการซื้อสมาร์ทโฟนให้พ่อแม่ใช้ติดต่อเพื่อนแล้วปล่อยให้จัดการเอง โดยไม่ช่วยปรับตัวอักษรให้ใหญ่ขึ้น ปรับเสียงให้ดังพอ หรือฝึกใช้งานจนคล่อง การใช้โทรศัพท์นัดหมายเพื่อนเป็นหนึ่งในความสามารถซับซ้อนของชีวิตประจำวัน หรือ IADL ซึ่งอาศัยทั้งการมองเห็น การได้ยิน และความจำร่วมกัน หากอุปกรณ์ใช้ยากเกินไปสำหรับการได้ยินที่เสื่อมลงตามวัย (presbycusis) พ่อแม่อาจเลิกพยายามติดต่อเพื่อนไปเงียบ ๆ

เมื่อเห็นว่าพ่อแม่อยู่คนเดียวบ่อยขึ้น ลูกหลานบางคนตอบสนองด้วยการจัดตารางกิจกรรมให้ทั้งหมดโดยไม่ถามความเห็น เช่น สมัครชมรมให้เอง หรือชวนเพื่อนบ้านมาคุยแบบไม่บอกล่วงหน้า ความตั้งใจดีแบบนี้อาจทำให้พ่อแม่รู้สึกถูกจัดการเหมือนเด็ก และสูญเสียการควบคุมชีวิตตัวเองในเรื่องที่ควรเป็นทางเลือกส่วนบุคคลที่สุด

ความจำที่เริ่มลดลงบ้างตามวัยไม่ได้แปลว่าพ่อแม่ไม่มีความสามารถตัดสินใจเรื่องความสัมพันธ์ของตัวเองอีกต่อไป การเคารพว่าพ่อแม่ยังเลือกได้ว่าอยากเจอใครหรือลองกิจกรรมแบบไหน คือหลักการดูแลที่ยึดบุคคลเป็นศูนย์กลาง ซึ่งสำคัญไม่น้อยไปกว่าการแก้ปัญหาความเหงาให้เร็วที่สุด