ข้อแรกคือติดตั้งปุ่มกดเฉพาะระดับยืนโดยไม่มีจุดสำรองระดับต่ำใกล้พื้น ทำให้ผู้สูงอายุที่ล้มลงแล้วเอื้อมไม่ถึงปุ่มเลย

ข้อสองคือวางเครื่องรับสัญญาณไว้ในห้องที่ไม่มีคนอยู่เป็นประจำ เช่น ห้องรับแขกที่ใช้เฉพาะมีแขกมา ทำให้กดกริ่งแล้วไม่มีใครได้ยิน

ข้อสามคือไม่ทดสอบสัญญาณจากทุกมุมของห้องน้ำ โดยเฉพาะจุดที่มีสิ่งกีดขวางหรือผนังหนา ทำให้สัญญาณอ่อนกว่าที่คิดตอนทดสอบครั้งแรก

ข้อสี่คือเลือกปุ่มที่ต้องใช้แรงกดมากโดยไม่คำนึงว่าเมื่อมวลกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัย แรงกดของผู้สูงอายุจะลดลงเรื่อย ๆ ทำให้กดไม่ถึงเกณฑ์ที่อุปกรณ์ต้องการ

ข้อห้าคือไม่เสริมสัญญาณแบบเห็นได้ด้วยตา เช่น ไฟกะพริบ ทั้งที่ผู้ดูแลหรือผู้สูงอายุอาจมีการได้ยินลดลงตามวัยจนพลาดเสียงกริ่งได้ง่าย

ทั้งสองข้อนี้แก้ได้ไม่ยากและมักไม่ต้องเปลี่ยนอุปกรณ์ทั้งชุด เพียงเปลี่ยนเฉพาะปุ่มกดเป็นรุ่นที่ใช้แรงน้อยกว่า หรือเพิ่มไฟกะพริบเสริมที่จุดที่ผู้ดูแลมองเห็นได้ชัดเจนที่สุดในบ้าน

ข้อหกคือไม่เคยทดสอบระบบซ้ำหลังติดตั้ง ทำให้ไม่รู้ว่าแบตเตอรี่หรือสัญญาณเสื่อมลงเมื่อไร จนมาพบว่าใช้ไม่ได้ตอนเกิดเหตุจริง

ข้อเจ็ดคือไม่เคยพูดคุยกับผู้สูงอายุเรื่องความลังเลใจในการกดกริ่ง ทำให้แม้ระบบพร้อมใช้งานแต่ผู้สูงอายุยังไม่กล้ากดเมื่อถึงเวลาจำเป็นจริง

ข้อผิดพลาดทั้ง 7 ข้อไม่ได้เกิดแยกกันเสมอไป บ้านที่ติดตั้งตามความสะดวกโดยไม่ทบทวนกิจวัตรประจำวันของผู้สูงอายุมักพลาดทั้งเรื่องตำแหน่งปุ่มและตำแหน่งเครื่องรับพร้อมกัน เพราะไม่ได้มองจากมุมของคนที่ต้องใช้งานจริงในสถานการณ์ฉุกเฉิน

อีกจุดที่เชื่อมโยงกันคือหากผู้สูงอายุเคยมีภาวะสับสนเฉียบพลันมาก่อน แม้เพียงครั้งเดียว ควรถือเป็นสัญญาณให้ทบทวนทุกข้อผิดพลาดข้างต้นใหม่ทั้งหมด เพราะภาวะนี้ทำให้การจดจำขั้นตอนหรือตำแหน่งอุปกรณ์ในสถานการณ์ฉุกเฉินยากขึ้นกว่าคนที่ไม่เคยมีประวัตินี้มาก่อน

ครอบครัวที่ตรวจพบข้อผิดพลาดมากกว่าหนึ่งข้อพร้อมกันไม่ควรตกใจ เพราะเป็นเรื่องปกติที่พบได้บ่อย สิ่งสำคัญคือเริ่มแก้จากข้อที่กระทบความปลอดภัยโดยตรงที่สุดก่อน แล้วค่อยไล่แก้ข้อที่เหลือทีละข้อตามลำดับ