ช่วงเวลาที่ผู้สูงอายุเปลี่ยนจากท่านอนเป็นท่ายืนคือช่วงที่ระบบไหลเวียนเลือดต้องปรับตัวเร็วที่สุดในหนึ่งวัน เมื่ออายุมากขึ้น หลอดเลือดมีความยืดหยุ่นลดลง ทำให้การบีบตัวของหลอดเลือดเพื่อรักษาความดันโลหิตขณะเปลี่ยนท่าทำงานช้าลง เกิดภาวะที่เรียกว่าความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า ซึ่งพบได้บ่อยโดยเฉพาะช่วงเช้าหลังตื่นนอนยาว หรือหลังกินยาลดความดันโลหิตบางชนิด

นอกจากปัจจัยด้านหลอดเลือดแล้ว ผู้สูงอายุจำนวนมากมีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยหรือซาร์โคพีเนีย (sarcopenia) ทำให้กล้ามเนื้อขาและแกนกลางลำตัวไม่แข็งแรงพอจะรับน้ำหนักตัวตอนลุกยืนได้ทันที การลุกเร็วเกินไปโดยไม่มีจังหวะพักจึงเป็นสาเหตุหนึ่งของการหกล้มในบ้านที่พบบ่อยที่สุด

ความสูงของเตียงที่เหมาะสมคือระดับที่เมื่อผู้สูงอายุนั่งขอบเตียงแล้วฝ่าเท้าวางราบกับพื้นพอดี เข่างอประมาณ 90 องศา หากเตียงสูงเกินไป เท้าจะลอยจากพื้นทำให้ทรงตัวไม่มั่นคงตอนจะยืน หากเตียงเตี้ยเกินไป การลุกยืนจะต้องออกแรงมากขึ้นและเสี่ยงเซถอยหลัง

แสงสว่างบริเวณข้างเตียงก็สำคัญไม่แพ้กัน ควรมีไฟหัวเตียงหรือไฟเซนเซอร์ที่เปิดได้ทันทีโดยไม่ต้องเดินไปเปิดสวิตช์ไกล ๆ โดยเฉพาะตอนกลางคืนที่ผู้สูงอายุมักลุกไปเข้าห้องน้ำ พื้นรอบเตียงต้องไม่มีพรมลื่น สายไฟ หรือของวางเกะกะที่อาจทำให้สะดุด

ผู้ดูแลไม่ควรทำหน้าที่เป็นเพียง "ที่ยึดเหนี่ยว" ให้ผู้สูงอายุดึงแขนหรือคอมาพยุงตัว เพราะอาจทำให้ทั้งสองฝ่ายเสียหลักพร้อมกัน แนวทางที่ปลอดภัยกว่าคือการยืนในตำแหน่งที่พร้อมประคองสะโพกหรือลำตัว และปล่อยให้ผู้สูงอายุใช้แรงขาตัวเองเป็นหลัก ผู้ดูแลทำหน้าที่เพียงคอยกันการเซและให้กำลังใจ

การสื่อสารด้วยคำพูดสั้น ๆ ชัดเจนก่อนแต่ละขั้นตอน เช่น "ตะแคงตัวก่อนนะคะ" "ห้อยขาลงค่ะ" "พักสักครู่ก่อนลุกนะคะ" ช่วยให้ผู้สูงอายุเตรียมตัวและลดความเสี่ยงจากการเคลื่อนไหวกะทันหันโดยไม่ทันตั้งตัว