ข้อผิดพลาดที่ 1 คือเลือกไซซ์เข็มขัดจากการกะประมาณแทนการวัดรอบเอวจริง ทำให้คาดแล้วหลวมหรือแน่นเกินไป ข้อผิดพลาดที่ 2 คือจับที่แขนหรือเสื้อผ้าของผู้สูงอายุแทนที่จะจับห่วงจับของเข็มขัด ซึ่งเสี่ยงหลุดมือได้ง่ายกว่ามาก

ข้อผิดพลาดที่ 3 คือไม่ตรวจสภาพเข็มขัดก่อนใช้งานทุกครั้ง ปล่อยให้ใช้จนตะเข็บเปื่อยหรือหัวล็อกหลวมโดยไม่รู้ตัว ทั้งสามข้อนี้ล้วนแก้ได้ด้วยการฝึกวินัยเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนเริ่มพยุงเดินทุกครั้ง

ข้อผิดพลาดที่ 4 คือผู้ดูแลก้มหลังดึงแทนการงอเข่าใช้กำลังขา ซึ่งเป็นสาเหตุหลักของอาการปวดหลังเรื้อรังในผู้ดูแล ข้อผิดพลาดที่ 5 คือเร่งจังหวะเดินเร็วกว่าที่ผู้สูงอายุถนัด ทำให้เสียจังหวะการทรงตัวและเสี่ยงล้มมากขึ้น

ทั้งสองข้อนี้เกี่ยวข้องกับการฝึกฝนมากกว่าการซื้ออุปกรณ์เพิ่ม ครอบครัวควรใช้เวลาสัก 1-2 ครั้งฝึกกับนักกายภาพบำบัดหรือดูวิดีโอสาธิตที่น่าเชื่อถือก่อนใช้งานจริงต่อเนื่อง

ข้อผิดพลาดที่ 6 คือใช้เข็มขัดพยุงเดินคาดผู้สูงอายุไว้กับเก้าอี้หรือเตียงเพื่อป้องกันไม่ให้ลุกเอง ซึ่งกลายเป็นการตรึงร่างกาย (restraint) แทนการพยุงเดิน เป็นเรื่องที่ต้องระมัดระวังมากเพราะเกี่ยวข้องกับสิทธิและความยินยอมของผู้สูงอายุ

ข้อผิดพลาดที่ 7 คือไม่สังเกตอาการผิดปกติของผิวหนังหรือความเจ็บปวดที่เกิดจากการคาดเข็มขัดต่อเนื่องนาน ๆ ทั้งสองข้อนี้ควรได้รับความสำคัญเป็นพิเศษเพราะกระทบทั้งร่างกายและศักดิ์ศรีของผู้สูงอายุโดยตรง

ผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบาง (frailty) หรือมวลกล้ามเนื้อน้อยจากภาวะ sarcopenia มักถูกครอบครัวใช้เข็มขัดพยุงเดินแบบเดียวกับผู้สูงอายุทั่วไปโดยไม่ปรับความถี่หรือระยะทางให้เหมาะกับกำลังที่เหลืออยู่จริง ซึ่งอาจทำให้ล้าเกินไปและเสี่ยงล้มมากขึ้นแทนที่จะปลอดภัยขึ้น

ควรประเมินกิจวัตรประจำวัน (ADL) ของผู้สูงอายุกลุ่มนี้เป็นระยะสั้น ๆ บ่อยขึ้น เช่น ทุก 1-2 สัปดาห์ แทนการประเมินเพียงครั้งเดียวตอนเริ่มใช้อุปกรณ์ เพราะสภาพร่างกายกลุ่มเปราะบางเปลี่ยนแปลงได้เร็วกว่ากลุ่มผู้สูงอายุทั่วไป

อีกข้อผิดพลาดที่พบบ่อยคือครอบครัวไม่ทันสังเกตว่าผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิด (polypharmacy) อาจมีอาการความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic) หลังลุกยืนกะทันหัน แล้วเข้าใจผิดว่าเป็นเพราะเข็มขัดพยุงเดินหลวมหรือคาดผิดตำแหน่ง ทั้งที่จริงสาเหตุมาจากร่างกายปรับความดันไม่ทันชั่วขณะ

วิธีป้องกันคือให้ผู้สูงอายุนั่งพักสักครู่ก่อนลุกยืนทุกครั้ง โดยเฉพาะหลังตื่นนอนหรือหลังกินยาบางชนิด แล้วค่อยเริ่มพยุงเดินเมื่อรู้สึกมั่นคงแล้ว ไม่ใช่รีบพยุงเดินทันทีที่ลุกจากเตียงหรือเก้าอี้