เมื่อออกจากโรงพยาบาลหรือเริ่มใช้วอล์กเกอร์ครั้งแรก ร่างกายยังไม่คุ้นกับจังหวะการก้าวพร้อมอุปกรณ์ ต้องใช้สมาธิสูงในการประสานมือ แขน และขาไปพร้อมกัน ขณะที่ความมั่นใจยังน้อย บางคนจึงพยายามเดินเร็วขึ้นเพื่อพิสูจน์ตัวเองหรือกลัวเป็นภาระ จนไม่รอให้คนในบ้านช่วยประกบตามที่ควรทำ

ผู้สูงอายุที่เพิ่งฟื้นจากการผ่าตัดหรือเจ็บป่วยมักมีกำลังกล้ามเนื้อลดลงจากการนอนโรงพยาบาลเป็นเวลานาน ซึ่งเป็นภาวะที่เกิดเร็วในผู้สูงอายุมากกว่าคนหนุ่มสาว ทำให้ระยะเวลาปรับตัวกับวอล์กเกอร์ยาวนานกว่าที่ครอบครัวคาดไว้ การเร่งให้กลับมาเดินเองเร็วเกินไปโดยไม่ผ่านการฝึกในพื้นที่ปลอดภัยก่อนจึงเพิ่มความเสี่ยงหกล้มโดยไม่จำเป็น

ความสูงที่เหมาะสมของวอล์กเกอร์คือระดับที่ข้อมือพอดีกับปุ่มจับเมื่อยืนตัวตรงแขนแนบลำตัว และข้อศอกงอเล็กน้อยประมาณ 15-20 องศาขณะจับ หากปรับสูงเกินไปผู้สูงอายุจะต้องเขย่งไหล่จนเมื่อยล้าเร็ว หากต่ำเกินไปจะต้องก้มตัวซึ่งเพิ่มความเสี่ยงเสียการทรงตัวไปข้างหน้า

ปัญหาที่พบบ่อยคือครอบครัวซื้อวอล์กเกอร์เองโดยไม่ได้ให้นักกายภาพบำบัดหรือบุคลากรที่ร้านอุปกรณ์การแพทย์ช่วยวัดให้ ทำให้ใช้ความสูงที่ตั้งมาจากโรงงานโดยไม่ปรับ หากไม่แน่ใจควรให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบอย่างน้อยครั้งแรกก่อนใช้งานต่อเนื่องด้วยตัวเอง

ก่อนปล่อยให้เดินเองในทุกจุดของบ้าน ควรทดสอบง่ายๆ เช่น ให้ลุกจากเก้าอี้โดยใช้วอล์กเกอร์พยุงต่อหน้าคนในบ้าน หากตัวโยกหรือต้องออกแรงมากผิดปกติ แสดงว่ายังต้องมีคนประกบใกล้ชิดในช่วงแรก ไม่ควรปล่อยให้เดินคนเดียวทันที

ควรสังเกตอาการหน้ามืดหรือมึนงงหลังลุกยืนทันที ซึ่งอาจเป็นภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า พบได้บ่อยในผู้สูงอายุโดยเฉพาะช่วงแรกที่เพิ่งลุกจากเตียงหรือหลังนอนป่วยนาน ควรฝึกนั่งขอบเตียงรอสักครู่ก่อนลุกยืนจับวอล์กเกอร์ทุกครั้ง แทนที่จะลุกทันทีเมื่อตื่นนอน

ก่อนให้ผู้สูงอายุลองเดินไปทั่วบ้าน ควรเลือกเส้นทางสั้นและปลอดภัยที่สุดก่อน เช่น จากเตียงไปห้องน้ำ แล้วค่อยขยายไปเส้นทางอื่นเมื่อคุ้นเคยมากขึ้น ระหว่างนั้นควรตรวจธรณีประตู พรม และสายไฟที่อาจเป็นอุปสรรคออกจากเส้นทางนั้นก่อน

แสงสว่างก็สำคัญไม่แพ้กัน โดยเฉพาะช่วงเช้ามืดหรือกลางคืนที่มักลุกไปห้องน้ำ ควรเปิดไฟหรือมีไฟส่องทางให้พร้อมก่อนเริ่มฝึกเดินจริง เพราะสายตาที่ปรับสภาพช้าลงตามวัยทำให้มองเห็นขอบพื้นต่างระดับได้ไม่ชัดเจนเท่าเดิมโดยเฉพาะในที่แสงน้อย

ก่อนเริ่มฝึกใช้วอล์กเกอร์ ควรให้ผู้ดูแลจดกิจวัตรประจำวันเดิมของผู้สูงอายุไว้คร่าวๆ เช่น เวลาตื่นนอน ช่วงเวลาที่ลุกไปห้องน้ำบ่อย และกิจกรรมที่ต้องเดินไปมาในบ้าน เพื่อจัดลำดับว่าเส้นทางไหนควรฝึกก่อนเป็นอันดับแรก แทนที่จะฝึกแบบไม่มีแผนตามใจผู้ดูแลเพียงอย่างเดียว

การเทียบกิจวัตรประจำวันก่อนและหลังเริ่มใช้วอล์กเกอร์ยังช่วยให้เห็นได้ชัดว่าผู้สูงอายุเริ่มหลีกเลี่ยงกิจกรรมใดบ้างเพราะความไม่มั่นใจ ซึ่งเป็นข้อมูลสำคัญที่ควรนำไปเล่าให้นักกายภาพบำบัดฟังหากยังปรับตัวได้ไม่ดีขึ้นตามที่ควร