ข้อผิดพลาดอันดับหนึ่งคือปรับความสูงไม้เท้าตามความรู้สึกแทนการวัดตามหลักที่ถูกต้อง หลายครอบครัวปรับให้ "ดูพอดี" ด้วยสายตาซึ่งมักคลาดเคลื่อน วิธีแก้คือวัดจากพื้นถึงข้อมือขณะยืนตัวตรงสวมรองเท้าที่ใส่ประจำเสมอ

ข้อผิดพลาดที่สองคือถือไม้เท้าข้างเดียวกับขาที่อ่อนแรง ทั้งที่หลักที่ถูกต้องคือถือข้างตรงข้าม ข้อผิดพลาดที่สามคือปล่อยให้ยางปลายสึกจนเรียบมันวาวโดยไม่เปลี่ยน เพราะคิดว่ายังใช้งานได้อยู่ ทั้งที่ยางที่สึกเพิ่มความเสี่ยงลื่นสูงมากโดยเฉพาะบนพื้นเปียก

ข้อผิดพลาดที่สี่คือซื้อไม้เท้าให้ผู้สูงอายุโดยไม่ให้ลองใช้จริงก่อน มักเกิดจากความหวังดีที่อยากรีบซื้อให้ใช้ทันที แต่ผลคือได้ไม้เท้าที่สูงหรือหนักเกินไปโดยไม่รู้ตัว ข้อผิดพลาดที่ห้าคือปล่อยให้ผู้สูงอายุใช้ไม้เท้าเองทันทีโดยไม่มีใครฝึกหรือประกบในช่วงแรก

การฝึกในช่วงแรกสำคัญมากเพราะร่างกายต้องปรับตัวกับจังหวะการเดินใหม่ทั้งหมด หากไม่มีคนประกบดูจังหวะและท่าทาง ผู้สูงอายุอาจฝึกจดจำจังหวะที่ผิดจนกลายเป็นความเคยชินที่แก้ไขยากในภายหลัง

หลายครอบครัวซื้อไม้เท้าครั้งเดียวแล้วใช้ต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่ทบทวนซ้ำ ทั้งที่สภาพร่างกายผู้สูงอายุเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา เช่น หลังหกล้ม หลังผ่าตัด หรือเมื่ออายุมากขึ้นจนภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัยรุนแรงขึ้น ไม้เท้าปลายเดียวที่เคยพอเพียงอาจไม่เพียงพออีกต่อไป

การทบทวนไม่จำเป็นต้องพบแพทย์ทุกครั้ง แต่ควรสังเกตสัญญาณ เช่น เดินช้าลงชัดเจน เซบ่อยขึ้น หรือรู้สึกเหนื่อยง่ายกว่าเดิมมาก แล้วนำข้อสังเกตไปปรึกษาในนัดตรวจสุขภาพประจำปีหรือเมื่อพบแพทย์ครั้งถัดไป หากมีเวลาและโอกาส การให้นักกายภาพบำบัดทำแบบทดสอบ Timed Up and Go ซ้ำเป็นระยะ ก็ช่วยจับสัญญาณการเปลี่ยนแปลงได้ไวกว่าการสังเกตด้วยตาเปล่าเพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะในผู้สูงอายุที่ยังต้องทำกิจวัตรประจำวันด้วยตัวเองเป็นส่วนใหญ่

ข้อผิดพลาดสุดท้ายคือคิดว่ามีไม้เท้าแล้วปลอดภัยพอ จึงไม่แก้ไขจุดเสี่ยงในบ้าน เช่น พรมขอบม้วนงอ สายไฟพาดผ่านทางเดิน หรือแสงไฟไม่เพียงพอบริเวณบันได ไม้เท้าช่วยเสริมการทรงตัวแต่ไม่สามารถชดเชยสภาพแวดล้อมที่เสี่ยงอันตรายได้ทั้งหมด

การป้องกันหกล้มที่ได้ผลจริงต้องทำควบคู่กันทั้งสองด้าน คือใช้ไม้เท้าให้ถูกวิธีและจัดบ้านให้ปลอดภัย กรมอนามัยแนะนำให้ตรวจสอบแสงสว่างและจุดกีดขวางในบ้านเป็นประจำ ควบคู่กับการใช้อุปกรณ์ช่วยเดินในผู้สูงอายุ