สาเหตุหลักที่พบบ่อยที่สุดคือภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัยหรือ sarcopenia ซึ่งกล้ามเนื้อต้นขาและสะโพกที่ใช้ในการดันตัวลุกลดลงทั้งขนาดและความแข็งแรงตามธรรมชาติของอายุ ร่วมกับข้อเข่าหรือข้อสะโพกที่เคลื่อนไหวได้จำกัดลงจากการอักเสบเรื้อรังหรือการเสื่อมของข้อ ทำให้มุมที่เข่าจะงอได้ลดลง การลุกจากเก้าอี้ที่เตี้ยเกินไปจึงยากขึ้นเรื่อยๆ

อีกสาเหตุที่มักถูกมองข้ามคือผลข้างเคียงจากการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันหรือ polypharmacy ซึ่งยาบางกลุ่มอาจทำให้ง่วงซึม กล้ามเนื้ออ่อนแรง หรือความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าได้ง่ายขึ้น ทำให้การลุกยืนแต่ละครั้งเสี่ยงเซมากกว่าที่ควรจะเป็นตามอายุเพียงอย่างเดียว

อุปกรณ์ช่วยลุก ไม่ว่าจะเป็นเบาะดันตัวหรือเก้าอี้ปรับยกไฟฟ้า ช่วยลดระยะทางและแรงที่กล้ามเนื้อขาต้องออกในการลุกแต่ละครั้ง ทำให้ผู้สูงอายุที่มีกำลังขาลดลงบางส่วนยังลุกยืนได้เองโดยไม่ต้องรอคนมาพยุงทุกครั้ง ซึ่งช่วยรักษาความเป็นอิสระในกิจวัตรประจำวันหรือ ADL ได้มาก และลดภาระผู้ดูแลที่ต้องคอยช่วยพยุงตลอดเวลา

แต่อุปกรณ์เหล่านี้ไม่ได้แก้ที่สาเหตุคือกำลังกล้ามเนื้อขาที่ลดลง เปรียบเหมือนไม้ค้ำยันที่ช่วยพยุงแต่ไม่ได้ทำให้แข็งแรงขึ้น หากใช้อุปกรณ์อย่างเดียวโดยไม่มีการออกกำลังกายเสริมกำลังกล้ามเนื้อขาควบคู่ไปด้วย กำลังขาอาจลดลงเร็วกว่าเดิมเพราะร่างกายไม่ได้ถูกกระตุ้นให้ออกแรงเหมือนก่อน

อุปกรณ์ช่วยลุกช่วยได้เฉพาะช่วงเปลี่ยนท่าจากนั่งเป็นยืนเท่านั้น ไม่ได้ช่วยเรื่องการทรงตัวหลังยืนขึ้นสุดหรือระหว่างเดิน หากผู้สูงอายุมีปัญหาทรงตัวไม่มั่นคงร่วมด้วย การมีอุปกรณ์ช่วยลุกอย่างเดียวอาจทำให้ลุกขึ้นได้แต่ยังเสี่ยงล้มทันทีหลังยืน จึงต้องพิจารณาร่วมกับราวจับหรือไม้เท้าเพื่อความปลอดภัยตลอดทาง

อีกข้อจำกัดคือการอาการแสดงไม่ตรงแบบในผู้สูงอายุ บางครั้งการลุกยากขึ้นกะทันหันภายในไม่กี่วันอาจเป็นสัญญาณของภาวะเจ็บป่วยอื่น เช่น การติดเชื้อที่แสดงออกเป็นอาการอ่อนแรงทั่วตัวแทนไข้ชัดเจน ซึ่งต่างจากการลุกยากที่ค่อยเป็นค่อยไปตามวัย หากลุกยากขึ้นแบบเฉียบพลัน ควรพาไปพบแพทย์แทนการซื้ออุปกรณ์เพิ่มเพียงอย่างเดียว

หากไม่แน่ใจว่าปัญหาคือกำลังกล้ามเนื้อ ข้อต่อ หรือการทรงตัว ควรให้นักกายภาพบำบัดประเมินด้วยแบบทดสอบมาตรฐาน เช่น Timed Up and Go ซึ่งจับเวลาตั้งแต่ลุกจากเก้าอี้ เดินสามเมตร แล้วกลับมานั่ง ผลการประเมินจะช่วยบอกได้ชัดเจนกว่าการเดาเองว่าควรซื้ออุปกรณ์แบบไหนหรือควรเน้นการฝึกกล้ามเนื้อมากกว่า

การประเมินจะแม่นยำและรวดเร็วขึ้นมากหากครอบครัวเตรียมข้อมูลไปล่วงหน้าแทนการเล่าจากความจำในวันนัด ควรจดบันทึกว่าเริ่มสังเกตความผิดปกติตั้งแต่เมื่อไร ลุกยากขึ้นในช่วงเวลาใดของวันบ่อยที่สุด และมีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นก่อนหน้านั้นหรือไม่ เช่น เพิ่งเริ่มยาใหม่ เพิ่งหกล้ม หรือเพิ่งป่วยจนต้องนอนพักนานกว่าปกติ

หากทำได้ ควรถ่ายวิดีโอสั้นๆ ตอนผู้สูงอายุพยายามลุกจากเก้าอี้ตามปกติที่บ้านไปให้แพทย์หรือนักกายภาพบำบัดดูด้วย เพราะบางครั้งอาการที่แสดงออกในคลินิกอาจดีขึ้นชั่วคราวจากความตื่นตัวหรือแตกต่างจากที่บ้านที่คุ้นเคย วิดีโอช่วยให้ผู้ประเมินเห็นรูปแบบการเคลื่อนไหวจริงได้ตรงกว่าคำบอกเล่า พร้อมทั้งควรนำรายการยาทั้งหมดที่ใช้อยู่ติดตัวไปด้วยทุกครั้ง