เวลาใช้ไม้ค้ำยันสองข้าง ผู้ใช้ต้องยกตัวเองขึ้นเล็กน้อยด้วยแขนทุกก้าว แล้วควบคุมการวางไม้พร้อมการก้าวขา ไม่ว่าจะเดินแบบไม่ลงน้ำหนักขาข้างหนึ่งหรือเดินสลับ นี่เป็นงานของแขน ไหล่ และหน้าท้องพอ ๆ กับงานของขา ผู้สูงอายุที่มวลกล้ามเนื้อลดลงตามวัย (sarcopenia) หรือที่เคยเป็นข้ออักเสบที่ข้อมือจึงเหนื่อยเร็วและเสียหลักง่าย

นักกายภาพบำบัดมักประเมินความพร้อมก่อนให้ใช้ ด้วยการดูกำลังบีบมือ ความสามารถในการยกตัวเองจากเก้าอี้โดยใช้แขนดัน และการทรงตัวขณะยืนขาเดียวสั้น ๆ ครอบครัวทำเองได้แค่สังเกต ไม่ต้องให้คะแนน เช่น ผู้สูงอายุลุกจากเก้าอี้มีที่วางแขนโดยไม่ต้องโยกตัวหลายรอบหรือไม่ และถือขวดน้ำเต็มค้างไว้ได้นานหรือไม่

ข้อสังเกตอีกข้อคือเรื่องการเดินสองจังหวะที่ต้องประสานกัน ผู้สูงอายุที่มีภาวะความจำถดถอยหรือสมาธิสั้นลง อาจจำลำดับก้าวไม้และก้าวขาไม่ได้ในจังหวะรีบ เช่นตอนเข้าห้องน้ำกลางคืน จึงไม่ควรเลือกอุปกรณ์ที่ต้องจำขั้นตอนมากสำหรับคนที่ลืมง่าย

ไม้ค้ำยันแบบรักแร้มีแผ่นรองด้านบนที่ควรอยู่ต่ำกว่าฐานรักแร้ลงมาพอมีช่องว่างราวสองนิ้วมือ ตามที่นักกายภาพบำบัดมักสอนกัน น้ำหนักตัวต้องลงที่มือที่จับด้ามจับ ไม่ใช่ที่รักแร้ ถ้าตั้งสูงเกินหรือผู้ใช้ห้อยตัวบนแผ่นรอง ความดันที่รักแร้อาจกดเส้นประสาทที่ไปเลี้ยงแขนและมือ จนมีอาการชา มือล้า หรือยกข้อมือไม่ขึ้น

ผู้สูงอายุมีผิวบางและเลือดไหลเวียนที่แขนอาจไม่ดี เมื่อแผ่นรองเสียดสีผิวรักแร้ซ้ำ ๆ ก็เกิดรอยแดงหรือผื่นได้ง่าย ผู้ดูแลควรให้ท่านใส่เสื้อแขนยาวนิ่มและตรวจรักแร้เมื่ออาบน้ำ ถ้ามือชาหรือนิ้วอ่อนแรงใหม่ ให้หยุดใช้และไปพบแพทย์ ไม่ใช่เปลี่ยนแผ่นรองแล้วใช้ต่อ

ด้ามจับของไม้รักแร้ควรอยู่ระดับข้อมือเมื่อยืนตรงแขนห้อยข้างลำตัว เพื่อให้ข้อศอกงอเล็กน้อยตอนจับ ตั้งต่ำเกินจะต้องก้มตัว ตั้งสูงเกินจะยกไหล่ ทั้งสองแบบทำให้ปวดหลังและเสียการทรงตัว

ไม้ค้ำยันแบบศอกมีห่วงรัดที่ปลายแขนท่อนล่างและด้ามจับในมือ น้ำหนักเบาและผู้ใช้ปล่อยมือจากด้ามได้ชั่วครู่โดยไม้ไม่ตก เช่นเปิดประตูหรือหยิบของ ข้อดีนี้น่าสนใจสำหรับคนที่ใช้ชีวิตนอกบ้านคล่อง แต่ไม้แบบนี้ส่งแรงผ่านข้อมือและข้อศอกโดยตรง คนที่มีข้อมืออักเสบ ข้อนิ้วโก่ง หรือกำลังบีบมือน้อยจะเจ็บและไม่มั่นคง

ห่วงรัดปลายแขนต้องพอดี ไม่หลวมจนไม้หมุนและไม่แน่นจนกดผิว คนที่ผิวบางหรือมีรอยช้ำง่ายควรเลือกห่วงที่บุนุ่ม และต้องตรวจผิวทุกวัน ส่วนการเดินด้วยไม้ศอกต้องฝึกการเดินขึ้นลงบันไดและเข้าที่แคบกับนักกายภาพบำบัดก่อน ไม่ควรเริ่มเดินเองครั้งแรกที่บ้านที่มีบันไดชัน

อีกประเด็นคือรูปแบบการวางไม้ ไม้ศอกสองข้างวางห่างกันตามความกว้างลำตัว ถ้าพื้นเปียกหรือเป็นกระเบื้องมัน ปลายยางต้องยังมีร่องลึกพอ เมื่อยางสึกเรียบให้เปลี่ยนทันที เพราะไม้ที่ไถลไปข้างหน้าทำให้ผู้ใช้ล้มทับแขนได้

วอล์กเกอร์มีจุดสัมผัสพื้นสี่จุดและกรอบที่ผู้ใช้จับสองมือ ฐานกว้างกว่ามาก ทำให้ผู้ที่ทรงตัวไม่มั่นคงหรือแขนไม่แข็งแรงยังลงน้ำหนักผ่านแขนได้อย่างกระจาย นักกายภาพบำบัดจึงมักเลือกวอล์กเกอร์ให้ผู้สูงอายุที่ยืนเองไม่มั่นใจก่อนจะพิจารณาไม้ค้ำยัน

ข้อเสียของวอล์กเกอร์ก็มี ได้แก่ ขนาดใหญ่ในบ้านแคบ ใช้ขึ้นบันไดไม่ได้ และผู้ใช้บางคนยกตัวเองไปข้างหน้าเกินจนเสียสมดุล บางรุ่นมีล้อหน้าเพื่อเลื่อนได้ไม่ต้องยก แต่ต้องมั่นใจว่าห้ามล้อทำงานและผู้ใช้ควบคุมความเร็วได้ ถ้าไม่แน่ใจให้อ่านเพิ่มเติมในบทความเรื่องการใช้วอล์กเกอร์ที่เชื่อมไว้ด้านล่าง

ถ้ามีเพียงขาข้างเดียวที่ปวดและสามารถยืนทรงตัวบนขาอีกข้างได้ดี ไม้เท้าหรือวอล์กเกอร์ก็อาจเพียงพอ ไม่จำเป็นต้องหาไม้ค้ำยันมาเพิ่ม การเลือกอุปกรณ์ควรดูจากสิ่งที่ผู้สูงอายุทำได้จริงในกิจวัตรประจำวัน เช่น เดินจากเตียงไปห้องน้ำ ลุกจากส้วม ขึ้นบันไดบ้าน แล้วจึงค่อยตัดสินใจ

การนัดกายภาพบำบัดหรือกิจกรรมบำบัดครั้งเดียวมักช่วยประหยัดเงินและลดความเสี่ยงได้มากกว่าซื้อหลายรุ่นมาลอง เพราะผู้เชี่ยวชาญตั้งความสูง สอนการเดินในบ้านจริง และบอกได้ว่าควรใช้อุปกรณ์ชนิดใด ใช้เวลานานแค่ไหน ในหลายโรงพยาบาลมีทั้งบริการให้ยืมหรือเช่าอุปกรณ์ช่วยเดิน ควรสอบถามที่หน่วยกายภาพบำบัดของโรงพยาบาลที่รักษาอยู่

การทดสอบที่เรียกว่า Timed Up and Go (ลุกจากเก้าอี้ เดินสามเมตร แล้วกลับมานั่ง) เป็นหนึ่งในเครื่องมือที่ผู้เชี่ยวชาญใช้ดูความเสี่ยงหกล้มตามแนวทางของ CDC ครอบครัวไม่ต้องทดสอบเองแล้วตีความ ให้ใช้เป็นข้อมูลว่ามีเครื่องมือประเมินจริง ๆ และขอให้ทีมประเมินให้