เริ่มจากวัดตัววอล์คเกอร์ที่ใช้อยู่หรือรุ่นที่สนใจ ความกว้างรวมระหว่างขาสองข้างมักอยู่ในช่วงห้าสิบถึงหกสิบเซนติเมตรโดยประมาณ แต่แต่ละรุ่นต่างกัน ให้ดูตัวเลขจริงจากกล่องหรือใช้ตลับเมตรวัดจากด้านนอกสุดของขาข้างหนึ่งถึงอีกข้างหนึ่ง จดไว้ในมือถือ แล้ววัดประตูทุกบานที่ท่านต้องผ่านวัดจากขอบวงกบถึงขอบวงกบ ไม่ใช่จากบานประตู เพราะบานที่เปิดแล้วกินที่ไปอีกหลายเซนติเมตร

ประตูห้องน้ำในคอนโดและทาวน์เฮาส์แถวจำนวนมากแคบกว่าประตูห้องนอน ถ้าความกว้างประตูห้องน้ำเท่ากับหรือแคบกว่าวอล์คเกอร์ ท่านจะเข้าไม่ได้ ต้องจอดวอล์คเกอร์ไว้หน้าห้อง แล้วเกาะวงกบหรือราวเดินเข้าไป ซึ่งเป็นจังหวะเสี่ยงล้มมากที่สุด จึงต้องคิดล่วงหน้าว่าจะวางราวจับตรงไหน

วงเลี้ยวเป็นตัวเลขที่คนมักข้าม เอากระดาษแข็งหรือกล่องลังตัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมเท่าตัววอล์คเกอร์ วางลงบนพื้นแล้วลองหมุนด้วยมือเหมือนที่ท่านจะเลี้ยวจริง ดูว่าเฟอร์นิเจอร์ชิ้นไหนขวาง การทดลองเล็ก ๆ นี้ใช้เวลาสิบนาที และบอกได้ชัดกว่าการนั่งเดา

จุดแรกคือข้างเตียง ท่านต้องลุกจากเตียง ยืนให้มั่น แล้วจึงจับวอล์คเกอร์เดิน ถ้าเตียงชิดผนังด้านหนึ่งและตู้อยู่อีกด้าน ที่ลุกจะแคบ ผู้สูงอายุจะดึงวอล์คเกอร์เข้าหาตัวแรง ๆ หรือเอามือจับขอบตู้แทน ให้เหลือที่ว่างข้างเตียงด้านที่ท่านลุกอย่างน้อยเท่าความกว้างวอล์คเกอร์บวกเผื่อสองข้าง

จุดที่สองคือหน้าประตูห้องน้ำ ผู้ใช้วอล์คเกอร์ต้องหยุด เปิดประตู และเลี้ยวพร้อมกัน ประตูแบบเปิดเข้าด้านในมักชนวอล์คเกอร์ ลองเปลี่ยนเป็นบานเลื่อนหรือถอดบานประตูออกแล้วใช้ผ้าม่าน ถ้าทำได้ตามข้อตกลงของคอนโด ประตูที่เปิดออกด้านนอกต้องดูทิศไม่ให้บังทางเดิน

จุดที่สามคือมุมครัวหรือมุมโต๊ะกินข้าว ห้องสตูดิโอมักรวมทุกอย่างไว้ในพื้นที่เดียว จุดที่ท่านผ่านบ่อยที่สุดควรเปิดโล่ง ไม่มีสายไฟปลั๊กพ่วง พรมเช็ดเท้า หรือถังขยะวางขวาง ปลั๊กพ่วงที่พาดข้ามทางเดินเป็นต้นเหตุสะดุดที่พบได้บ่อยในห้องเล็ก

หลักคือเลือกเส้นทางหนึ่งเส้นที่ท่านเดินบ่อยที่สุด แล้วเคลียร์ทั้งเส้น ปกติคือเตียง ห้องน้ำ และโต๊ะหรือเก้าอี้ที่ท่านนั่งประจำ เส้นทางนี้ควรกว้างพอให้วอล์คเกอร์ผ่านพร้อมเผื่อข้างละหลายเซนติเมตร และไม่มีของวางพื้น ส่วนของที่ไม่ได้ใช้บ่อยให้ย้ายไปไว้ฝั่งอื่น หรือยกขึ้นที่สูง

ถ้าห้องเล็กจริง ๆ ให้ลดจำนวนชิ้นก่อนย้ายตำแหน่ง ตัดโต๊ะกลาง ตัดพรม ตัดเก้าอี้ตัวเสริม แล้วใช้ตู้แนวตั้งแทนตู้เตี้ยแนวนอน ของที่ท่านใช้ทุกวัน เช่น แก้วน้ำ ยา และรีโมต ควรอยู่ในระดับเอวถึงอก เพื่อไม่ต้องก้มหรือเอื้อมสุดตัว ซึ่งทำให้ทรงตัวเสียเมื่อมือต้องปล่อยวอล์คเกอร์

เส้นทางตอนกลางคืนต้องมีแสง ไฟเซนเซอร์ติดผนังระดับเท้าตามทางไปห้องน้ำช่วยให้ท่านเห็นทางโดยไม่ต้องคลำสวิตช์ และเป็นเรื่องสำคัญสำหรับผู้ที่ลุกกลางคืนบ่อยและอาจเวียนหัวเมื่อเปลี่ยนท่า หรือที่เรียกว่าความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า

การเลี้ยวเป็นจังหวะที่ผู้ใช้วอล์คเกอร์ล้มบ่อย เพราะหมุนตัวบนเท้าเดียวขณะที่วอล์คเกอร์ยังไม่ตามมา ท่าที่ปลอดภัยกว่าคือก้าวเท้าเป็นวงเล็ก ๆ หลายก้าว ให้วอล์คเกอร์ขยับตามตลอดเวลา ไม่ปล่อยมือจากวอล์คเกอร์ขณะเลี้ยว และไม่เอี้ยวตัวไปหยิบของหลังตัวแล้วหมุนเท้าตาม

ผู้ดูแลที่เห็นท่านเลี้ยวไม่มั่นคงควรบอกให้หยุดแล้วตั้งหลักก่อน ไม่ใช่ดึงแขนท่าน เพราะแรงดึงจากข้างหลังอาจทำให้เสียสมดุลได้ ถ้าท่านเลี้ยวติดขัดซ้ำที่จุดเดิม แปลว่าจุดนั้นแคบเกินไป ให้ย้ายของมากกว่าให้ท่านฝึกเลี้ยวแคบกว่าเดิม

ความสูงของด้ามจับก็มีผล แนวปฏิบัติที่ใช้กันทั่วไปคือให้ด้ามอยู่ระดับข้อมือเมื่อยืนปล่อยแขนข้างลำตัว ทำให้ศอกงอเล็กน้อยเมื่อจับ แต่ควรให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจ เพราะวอล์คเกอร์ที่สูงหรือต่ำไปทำให้ไหล่ตึงและเลี้ยวลำบากกว่าเดิม

ห้องน้ำในคอนโดมักเล็กและมีธรณีประตูหรือขอบกั้นน้ำ การยกวอล์คเกอร์ข้ามขอบเป็นท่าที่ขัดกับหลักการทรงตัว เพราะต้องยืนขาข้างเดียวพร้อมถือของหนัก ทางเลือกคือจอดวอล์คเกอร์ไว้หน้าห้องน้ำแล้วติดราวจับแนวนอนที่ผนังข้างประตู ให้ท่านใช้ราวนั้นพยุงเข้า หรือเตรียมวอล์คเกอร์ตัวที่สองที่ใช้ในห้องน้ำโดยเฉพาะ ถ้าห้องน้ำกว้างพอสำหรับตัวเล็กกว่า

ในห้องน้ำต้องมีพื้นกันลื่นและราวจับที่ยึดแน่นกับโครงผนังจริง ไม่ใช่ราวแบบดูดสูญญากาศที่ไม่แนะนำให้พึ่งรับน้ำหนักตัว ถ้าไม่แน่ใจว่าผนังรับน้ำหนักได้ ให้ถามช่างหรือนิติบุคคล อ่านเพิ่มเรื่องการเตรียมห้องน้ำและเส้นทางเดินในบ้านจากบทความเรื่องเส้นทางเคลื่อนไหวที่ปลอดภัย