การฝึกโดยมีจุดจับตลอดเวลา เช่น ยืนจับพนักเก้าอี้แล้วยกขาข้างหนึ่งเบา ๆ หรือยืนจับราวจับแล้วโยกตัวไปด้านข้างช้า ๆ เป็นจุดเริ่มต้นที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับผู้ที่มีความเสี่ยงหกล้มสูงหรือมีภาวะเปราะบาง

วิธีนี้ช่วยกระตุ้นระบบทรงตัวโดยไม่ต้องเสี่ยงล้มจริง เพราะมือยังจับจุดมั่นคงได้ตลอดเวลาหากรู้สึกเซ

ท่ายืนขาเดียวหรือเดินต่อเท้าเป็นเส้นตรงท้าทายระบบทรงตัวมากขึ้น เหมาะกับผู้ที่ผ่านการฝึกแบบมีจุดจับมาแล้วและทรงตัวได้มั่นคงระดับหนึ่ง

ควรฝึกใกล้จุดจับที่เอื้อมถึงได้ทันทีเสมอ ไม่ใช่ฝึกกลางห้องที่ไม่มีอะไรให้จับหากเสียการทรงตัวกะทันหัน

ไทเก๊กและชี่กงเป็นการเคลื่อนไหวช้าต่อเนื่องที่ฝึกการทรงตัว การควบคุมน้ำหนักตัว และการหายใจไปพร้อมกัน มักมีงานวิจัยสนับสนุนว่าช่วยลดความเสี่ยงหกล้มในผู้สูงอายุที่ฝึกสม่ำเสมอเป็นกลุ่ม นอกจากนี้การฝึกเป็นกลุ่มยังช่วยด้านสังคมและกำลังใจ เพราะผู้สูงอายุที่ฝึกร่วมกับเพื่อนวัยเดียวกันมักฝึกต่อเนื่องได้นานกว่าการฝึกคนเดียวที่บ้าน

เหมาะกับผู้ที่ชอบการฝึกเป็นกลุ่มและมีครูฝึกคอยดูแลท่าทาง แต่ควรแจ้งครูฝึกถึงข้อจำกัดของตนเองก่อนเริ่มเรียน โดยเฉพาะประวัติหกล้มหรือโรคประจำตัว เพื่อให้ครูฝึกปรับความเร็วและระดับความท้าทายของท่าให้เหมาะสมตั้งแต่คาบแรก

ผู้ที่มีภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าควรหลีกเลี่ยงท่าที่ต้องเปลี่ยนท่าทางร่างกายเร็วหรือก้มศีรษะต่ำ เพราะอาจกระตุ้นอาการหน้ามืดระหว่างฝึกการทรงตัว

ผู้ที่มีปัญหาสายตายาวตามวัยหรือ presbyopia และการได้ยินเสื่อมตามวัยหรือ presbycusis ควรฝึกในที่แสงสว่างเพียงพอและไม่มีเสียงรบกวนมาก เพราะการรับรู้สภาพแวดล้อมมีผลต่อการทรงตัวโดยตรง