การลืมกินยามีที่มาหลากหลายกว่าที่ครอบครัวมักคิด บางครั้งเกิดจากตารางยาที่ซับซ้อนเกินไปสำหรับใครก็ตาม บางครั้งเกิดจากมองฉลากไม่ชัดเพราะสายตายาวตามวัย หรือที่ทางการแพทย์เรียกว่า presbyopia ซึ่งทำให้อ่านตัวหนังสือเล็กบนซองยาลำบากขึ้นตามอายุ บางครั้งเกิดจากกิจวัตรที่เปลี่ยนไปชั่วคราว เช่น เดินทาง ไม่สบายเป็นหวัด หรือเพิ่งได้ยาชนิดใหม่หลังออกจากโรงพยาบาลที่ยังไม่คุ้นเคย และบางครั้งเกิดจากความเบื่อหน่ายเมื่อต้องกินยาหลายเม็ดทุกวัน

ครอบครัวมักรีบสรุปว่าการลืมยาสองสามครั้งหมายถึงความจำเสื่อม ทั้งที่ต้องแยกให้ออกก่อนระหว่างความจำที่ค่อยๆ ถดถอยตามธรรมชาติของวัย ความจำที่ลดลงต่อเนื่องจนกระทบชีวิตประจำวัน และภาวะสับสนเฉียบพลันที่เกิดเร็วภายในไม่กี่ชั่วโมงหรือไม่กี่วัน ซึ่งเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิงและต้องได้รับการประเมินต่างกัน

การจัดยาเองจัดอยู่ในกลุ่ม IADL หรือกิจวัตรที่ซับซ้อนกว่าการดูแลตัวเองพื้นฐาน ต่างจาก ADL หรือกิจวัตรประจำวันพื้นฐานอย่างกินข้าว อาบน้ำ แต่งตัว การประเมินว่าผู้สูงอายุยังทำ IADL ข้อนี้ได้แค่ไหนจึงสำคัญกว่าการเดาจากอายุหรือโรคประจำตัวเพียงอย่างเดียว

ผู้สูงอายุบางคนยังจัดยาเองได้ครบทุกขั้นตอนโดยแค่ต้องการตัวช่วยจำเล็กน้อย บางคนยังกินยาเองได้แต่ต้องการให้คนอื่นช่วยแบ่งยาล่วงหน้าเป็นรายสัปดาห์ และบางคนต้องมีคนช่วยตรวจสอบทุกมื้อว่ากินแล้วจริง การเลือกระบบผิดระดับ เช่น ปล่อยให้จัดยาเองทั้งที่เริ่มสับสนบ่อย หรือควบคุมทุกขั้นตอนทั้งที่ยังทำเองได้ดี ล้วนไม่ตรงกับสถานการณ์จริง

บ้านที่มียาเพียงหนึ่งถึงสองมื้อต่อวันมักจัดการง่ายด้วยกล่องแบ่งยาธรรมดา แต่บ้านที่มียาสามมื้อขึ้นไป มีทั้งยาก่อนอาหารและหลังอาหารปนกัน หรือมียาที่ต้องกินเวลาห่างกันเฉพาะ ต้องใช้ระบบที่ช่วยแยกความสับสนได้มากกว่า เช่น กล่องแบ่งยาแบบมีหลายช่องต่อวันพร้อมสีหรือสัญลักษณ์กำกับ

ยิ่งตารางซับซ้อน ยิ่งควรลดภาระความจำของผู้สูงอายุลง ไม่ใช่เพิ่มกฎให้จำมากขึ้น การจัดวางยาให้ตรงกับกิจวัตรเดิมที่คุ้นเคยอยู่แล้ว เช่น วางไว้ข้างจานอาหารเช้า มักได้ผลดีกว่าการสร้างกิจวัตรใหม่ที่ต้องจำเพิ่ม

ยาบางชนิดหากลืมหนึ่งมื้อไม่มีผลกระทบชัดเจน แต่ยาบางกลุ่ม เช่น ยาที่เกี่ยวข้องกับโรคหัวใจ เบาหวาน หรือยาละลายลิ่มเลือด หากลืมบ่อยหรือลืมติดต่อกันหลายมื้ออาจกระทบการควบคุมโรคได้ชัดเจนกว่า ครอบครัวควรสอบถามเภสัชกรหรือแพทย์ผู้สั่งยาว่ายาตัวใดในบ้านจัดอยู่ในกลุ่มที่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษเมื่อลืม เพื่อกำหนดว่าระบบตรวจสอบตัวไหนต้องเข้มงวดกว่าตัวอื่น

การให้ทุกยาในบ้านอยู่ภายใต้มาตรฐานการตรวจสอบเดียวกันอาจทำให้ยาความเสี่ยงสูงถูกดูแลหลวมเกินไป ในขณะที่ยาความเสี่ยงต่ำถูกควบคุมเข้มงวดเกินความจำเป็นจนผู้สูงอายุรู้สึกอึดอัด