การใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือที่ทางการแพทย์เรียกว่า polypharmacy โดยทั่วไปหมายถึงการใช้ยาตั้งแต่ห้าชนิดขึ้นไปในเวลาเดียวกัน ยิ่งจำนวนยามากขึ้น โอกาสที่ยาจะมีปฏิกิริยาต่อกันหรือเกิดผลข้างเคียงสะสมก็ยิ่งสูงขึ้นตามไปด้วย

การกินยาหลายชนิดไม่ได้ผิดปกติเสมอไป หลายกรณีจำเป็นจริงเพราะมีโรคร่วมหลายอย่างที่ต้องควบคุมพร้อมกัน สิ่งที่เพิ่มความเสี่ยงไม่ใช่จำนวนยาอย่างเดียว แต่คือการไม่มีใครเห็นภาพรวมทั้งหมดว่ากำลังใช้ยาอะไรอยู่บ้าง และไม่มีการทบทวนความจำเป็นของแต่ละตัวเป็นระยะ

สถานการณ์ที่พบได้ทั่วไปคือเมื่อผู้สูงอายุมีอาการข้างเคียงจากยาตัวหนึ่ง เช่น เวียนหัวหรือเบื่ออาหาร แล้วอาการนั้นถูกเข้าใจผิดว่าเป็นอาการป่วยใหม่ที่ไม่เกี่ยวกับยา จึงได้รับยาอีกตัวมารักษาอาการนั้นเพิ่มเติม กลายเป็นวงจรที่เพิ่มยาซ้อนยาขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่มีใครย้อนกลับไปดูว่าอาการเริ่มต้นมาจากยาตัวแรก

วงจรนี้มักเกิดง่ายขึ้นเมื่อผู้สูงอายุพบแพทย์หลายแห่งที่ไม่มีข้อมูลยาของกันและกัน ทางที่ป้องกันได้ดีที่สุดคือให้ทุกแพทย์ทราบรายการยาทั้งหมดที่กำลังใช้อยู่ทุกครั้งที่ไปพบ ไม่ว่าจะเป็นอาการเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม

การทำงานของไตและตับที่ลดลงตามวัยทำให้ยาหลายชนิดอยู่ในร่างกายนานขึ้นกว่าคนอายุน้อย มวลกล้ามเนื้อที่ลดลงตามวัย หรือที่เรียกว่า sarcopenia ก็มีผลต่อการกระจายตัวของยาบางชนิดในร่างกาย ทำให้ปริมาณยาที่เหมาะสมสำหรับผู้สูงอายุอาจต่างจากผู้ใหญ่วัยทำงาน

นอกจากนี้ผู้สูงอายุมักไวต่อผลข้างเคียงบางอย่างมากกว่า เช่น อาการง่วงซึมหรือความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า ซึ่งเพิ่มความเสี่ยงหกล้มได้ง่ายเมื่อใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน จุดนี้เป็นเหตุผลที่การทบทวนยาในผู้สูงอายุต้องละเอียดกว่าคนอายุน้อยที่ใช้ยาจำนวนเท่ากัน

อาการง่วงซึมผิดปกติ สับสนที่เพิ่งเกิดขึ้น หกล้มบ่อยขึ้นกว่าเดิม เบื่ออาหารหรือน้ำหนักลดโดยไม่ทราบสาเหตุ หรือหน้ามืดเมื่อลุกยืนจากภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า ล้วนเป็นสัญญาณที่อาจเกี่ยวข้องกับยาที่ใช้อยู่ ไม่ควรสรุปเองว่าเป็นเรื่องปกติของวัยโดยไม่ตรวจสอบ

ครอบครัวไม่จำเป็นต้องระบุว่ายาตัวไหนเป็นสาเหตุ หน้าที่หลักคือสังเกตความเปลี่ยนแปลง จดวันเวลาที่เริ่มมีอาการ และแจ้งให้แพทย์หรือเภสัชกรเป็นผู้ประเมินความเชื่อมโยงกับยา