ตอนเดินบนพื้นราบ เข่ารับน้ำหนักตัวพร้อมแรงที่ส่งผ่านการก้าว ตอนขึ้นบันไดต้องยกตัวทั้งตัวขึ้นอีกขั้นด้วยกล้ามเนื้อต้นขา และตอนลงบันไดต้องค่อย ๆ หน่วงตัวไม่ให้ตกลงมา ทั้งสองจังหวะทำให้เข่าต้องออกแรงมากกว่าการเดินปกติ จึงเจ็บเข่าที่เสื่อมได้ชัดเจนที่สุดที่บันได

ปัญหาที่ครอบครัวมักมองข้ามคือ ตอนลงบันไดอันตรายกว่าตอนขึ้น เพราะเข่าต้องเบรกตัวเอง ถ้ากล้ามเนื้อต้นขาอ่อนหรือเข่าเจ็บจนเข่าอ่อนแรงกะทันหัน คนจะทรุดลงมาได้ การหกล้มบนบันไดมักได้รับบาดเจ็บหนักกว่าล้มบนพื้นราบ ตามที่ข้อมูลเรื่องการหกล้มขององค์การอนามัยโลกชี้ว่าการหกล้มเป็นสาเหตุสำคัญของการบาดเจ็บในผู้สูงอายุ

ผู้สูงอายุหลายคนมีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อย (sarcopenia) ร่วมกับเข่าเสื่อม ซึ่งทำให้ขาอ่อนแรงลงอีก ถ้าสังเกตว่าลุกจากเก้าอี้ต้องใช้มือดัน หรือขึ้นบันไดต้องหยุดหายใจทุกสองสามขั้น ควรให้นักกายภาพบำบัดประเมินความแข็งแรงของขา เพราะบางทีเรื่องที่ต้องแก้คือกำลังกล้ามเนื้อ ไม่ใช่แค่วิธีก้าว

หลักที่นักกายภาพบำบัดสอนกันทั่วไปสำหรับการใช้ไม้เท้า คือถือไม้เท้าด้วยมือฝั่งตรงข้ามกับขาที่เจ็บ เพราะไม้เท้าช่วยแบ่งน้ำหนักออกจากขาข้างนั้น ตอนก้าวขาเจ็บ ไม้เท้าจะก้าวไปพร้อมกัน ดังนั้นคนเข่าขวาเสื่อมจะถือไม้เท้ามือซ้าย

บนบันไดมีราวเข้ามาอีกตัว ถ้าราวอยู่ด้านซ้ายของคนที่เข่าขวาเสื่อมตอนขึ้น ราวกับไม้เท้าจะอยู่มือเดียวกัน ให้เลือกใช้ราวเป็นหลักและให้ไม้เท้ามาอยู่อีกมือหรือเก็บไว้ ส่วนตอนลง ราวจะไปอยู่ฝั่งขวาซึ่งเป็นมือเดียวกับขาเจ็บ ซึ่งไม่ผิดอะไร เพราะราวช่วยพยุงตัวได้ทั้งสองฝั่ง

ถ้าบันไดมีราวสองข้าง ใช้ได้ดีที่สุด เพราะจับสองมือแล้วทิ้งไม้เท้าไว้ที่ชั้นล่างและชั้นบนข้างละอัน ถ้ามีราวข้างเดียวและไม้เท้าอีกมือหนึ่ง การถือสองอย่างพร้อมกันบนบันไดแคบทำให้การทรงตัวแย่ลงถ้าไม้เท้าชนกับผนังหรือขั้นบันได ให้ถามนักกายภาพบำบัดว่าท่าไหนเหมาะกับบ้านและระดับความแข็งแรงของคนนั้น

ราวที่ดีควรจับได้ตลอดแนวและสูงพอดีกับข้อมือเมื่อยืนตัวตรง ความสูงและขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางราวที่กำได้ถนัดอยู่ในบทความเรื่องวัดราวบันไดที่บ้านที่เกี่ยวข้อง

ตอนขึ้น ให้เหยียบขั้นถัดไปด้วยขาที่เข่าดีก่อน แล้วยกขาเจ็บตามขึ้นมาวางขั้นเดียวกัน ใช้แขนที่จับราวช่วยดึงตัวเล็กน้อย ไม่ต้องรีบ ก้าวทีละขั้นแล้วหยุดทรงตัวสักครู่จึงก้าวต่อ ถ้าทำท่านี้แล้วเข่าเจ็บน้อยลง ถือว่าใช้ได้

ตอนลง ให้ลงขาเจ็บ (หรือไม้เท้าถ้าถือ) ลงขั้นล่างก่อน แล้วตามด้วยขาดี เหตุผลคือ ขาดีเป็นขาที่ค้ำตัวอยู่บนขั้นบนขณะย่อลง จึงควรเป็นขาที่แข็งแรงกว่า คำจำง่ายคือ ขึ้นด้วยขาดี ลงด้วยขาเจ็บ

ผู้สูงอายุที่เมื่อยมากให้ใช้ท่าทีละขั้น เท้าทั้งสองวางขั้นเดียวกันก่อนก้าวขั้นต่อไป ไม่ใช้ท่าสลับเท้าแบบคนหนุ่มสาว ถ้าราวสั้นไม่ถึงชานพัก ปลายราวควรยื่นเลยขั้นสุดท้ายเล็กน้อยเพื่อจับค้างได้ตอนขึ้นถึงพื้น

สิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงบนบันไดคือถือของสองมือ ใส่ถุงเท้าลื่น หรือใส่รองเท้าแตะหลวม ๆ ให้ใช้เป้หลังหรือให้ลูกหลานช่วยถือของ

บ้านที่บันไดยาว ควรกำหนดจุดพักไว้ที่ชานพักหรือกึ่งกลาง ถ้าไม่มีชานพักให้หยุดพักบนขั้นที่กว้างพอและจับราวไว้ ไม่เดินต่อทั้งที่หอบเหนื่อย เวียนศีรษะ หรือเข่าสั่น

สัญญาณที่ควรหยุดและนั่งพัก ได้แก่ เข่ารู้สึกอ่อนวูบ เข่าเจ็บเพิ่มขึ้นชัดเจนกว่าปกติ ใจสั่นหรือเหนื่อยผิดปกติ และเวียนศีรษะ ถ้ามีอาการเหนื่อยหรือเจ็บหน้าอกร่วมด้วย ไม่ควรถือว่าเป็นเรื่องของเข่า ให้ดูหัวข้อเมื่อไหร่ควรพบแพทย์

ถ้าต้องขึ้นบันไดวันละหลายรอบเพราะห้องนอนอยู่ชั้นบน ลองจัดของที่ต้องใช้บ่อยไว้ชั้นล่าง เช่น ยา แว่น โทรศัพท์ และพิจารณาย้ายที่นอนมาชั้นล่างถ้าทำได้ การลดจำนวนรอบเป็นวิธีลดความเสี่ยงที่ได้ผลชัดกว่าการฝึกท่า

นักกายภาพบำบัดมักใช้การทดสอบเช่น Timed Up and Go (ลุกจากเก้าอี้ เดินไปกลับระยะสั้น แล้วจับเวลา) เพื่อประเมินความเสี่ยงหกล้ม และดูว่าไม้เท้าสูงพอดีหรือไม่ ท่าใช้ไม้เท้าถูกหรือไม่ การสอนวิธีขึ้นลงบันไดตามสภาพเข่าจริงคุ้มกว่าเรียนจากบทความ

ครอบครัวควรปรึกษาเมื่อผู้สูงอายุเริ่มกลัวบันไดจนไม่กล้าออกจากห้อง ล้มหรือเกือบล้มบนบันไดมาแล้ว หรือต้องเกาะราวแน่นจนมือสั่น ความกลัวล้มเองทำให้เดินน้อยลงและขาอ่อนแรงลงอีก เป็นวงจรที่ต้องแก้ทั้งด้านร่างกายและความมั่นใจ

ผู้ที่ทำกิจวัตรประจำวัน (ADL) ได้ลดลง เช่น อาบน้ำหรือเข้าห้องน้ำเองไม่ได้เพราะเข่า ควรประเมินร่วมกับแพทย์และนักกิจกรรมบำบัดเรื่องปรับบ้าน ไม่ใช่เน้นแค่เรื่องบันไดอย่างเดียว