เครื่องส่องแสงสองสีผ่านนิ้วและวัดว่าเลือดดูดซับแสงอย่างไร เพื่อคำนวณสัดส่วนฮีโมโกลบินที่จับออกซิเจน ตัวเลขที่เห็นคือค่าประมาณจากแสง ไม่ใช่การเจาะเลือดตรวจ ดังนั้นสิ่งที่รบกวนแสงหรือการไหลเวียนที่นิ้วจะทำให้ค่าเพี้ยนได้

ผู้สูงอายุมักเจอปัญหาที่มือเย็นเพราะหลอดเลือดส่วนปลายตีบหรือไหลเวียนช้า อากาศเย็นหรือห้องแอร์ก็ซ้ำเติม นิ้วเย็นทำให้สัญญาณอ่อน เครื่องจึงอ่านเด้งหรืออ่านไม่ได้ ผู้ที่มือสั่นก็ทำให้แสงเปลี่ยนตลอดเวลา

ข้อมูลจากหน่วยงานด้านโรคระบบทางเดินหายใจเน้นว่าค่าจากเครื่องเป็นข้อมูลประกอบ ควรอ่านร่วมกับอาการ ไม่ควรใช้ตัวเลขอย่างเดียวตัดสิน

สีเล็บบางสี โดยเฉพาะสีเข้ม น้ำเงิน ดำ และสีเจลที่หนา อาจบังแสงที่เครื่องส่องผ่านเล็บและทำให้ค่าต่ำกว่าจริง เล็บอะคริลิกและเล็บปลอมก็มีผลคล้ายกัน แนวทางเรียบง่ายคือถอดสีออกจากนิ้วที่จะใช้วัด หรือวัดด้วยนิ้วที่ไม่ทาเล็บ

ถ้าถอดสีไม่ได้ ให้ลองหมุนเครื่องวัดให้แสงผ่านด้านข้างนิ้วแทนเล็บ บางรุ่นอนุญาตเรื่องนี้ในคู่มือ หรือวัดที่นิ้วอื่น ถ้าค่าต่างกันมากระหว่างนิ้ว ให้เชื่อค่าจากนิ้วที่ไม่ทาเล็บ

ผู้ที่เล็บหนาจากเชื้อราหรือเล็บเหลืองซีด ค่าก็อาจเพี้ยนเช่นกัน ให้ลองนิ้วที่เล็บปกติหรือถามแพทย์เรื่องการรักษาเล็บ

เมื่อใส่เครื่อง ตัวเลขช่วงแรกจะวิ่งขึ้นลง รอจนตัวเลขอยู่ในช่วงแคบ ๆ ต่อเนื่องหลายวินาที เครื่องบางรุ่นมีกราฟคลื่นหรือแถบบอกความแรงของสัญญาณ ถ้าคลื่นสม่ำเสมอเป็นจังหวะเหมือนชีพจร แสดงว่าสัญญาณดี ถ้าคลื่นเตี้ยหรือยุ่งเหยิง อย่าเชื่อตัวเลข

หลายคนอ่านค่าแรกที่เห็นแล้วตกใจ หรืออ่านค่าสูงสุดที่เห็น ทั้งสองแบบผิด ให้อ่านค่าที่นิ่ง และถ้าไม่แน่ใจ ให้ถอดแล้ววัดใหม่หลังอุ่นมืออีกครั้ง

ถ้าผู้ใช้เหนื่อยหอบ อย่าให้พยายามอยู่นิ่งนานเพื่อรอวัด ให้รีบขอความช่วยเหลือแล้ววัดระหว่างรอ

คนทั่วไปที่สุขภาพปอดดีมักได้ค่าราวเก้าสิบห้าขึ้นไปเมื่อนั่งพัก แต่ตัวเลขที่ปกติของแต่ละคนขึ้นกับโรคและอายุ ผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังหรือโรคปอดอื่นอาจมีเป้าหมายต่างจากคนทั่วไปที่แพทย์กำหนดไว้ ตัวเลขที่ใช้ตัดสินจึงควรมาจากแพทย์ที่ดูแลเรา ไม่ใช่จากอินเทอร์เน็ต

ผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบางหรือใช้ยาหลายชนิด อาจมีอาการหายใจลำบากที่ดูไม่ชัด เช่น ซึม ไม่อยากกินข้าว นอนมากผิดปกติ ผู้ดูแลที่สังเกตอาการเหล่านี้แล้ววัดออกซิเจนจะได้ข้อมูลเสริม

ตัวเลขที่ลดลงจากค่าปกติของผู้ใช้คนนั้นเอง และลดลงต่อเนื่องหลายครั้ง สำคัญกว่าค่าที่ต่ำเพียงครั้งเดียวโดยไม่มีอาการ ให้จดค่าและอาการข้างกันเสมอ

ผู้ดูแลหลายบ้านวัดเฉพาะตอนรู้สึกไม่ดี ซึ่งทำให้ไม่มีค่าพื้นฐานไว้เทียบ วิธีที่ใช้ได้จริงคือวัดในวันที่คุณพ่อหรือคุณแม่สบายดีสักสองสามวัน ที่เวลาเดิมและท่าเดิม เช่น หลังตื่นนอนและนั่งพักบนเก้าอี้ตัวเดิม ค่าที่ได้คือเส้นฐานของคนนั้น เมื่อวันหนึ่งตัวเลขต่ำลงชัดเจน เราจะรู้ว่าเปลี่ยนไปจากอะไร ไม่ต้องเดาจากตัวเลขในหนังสือ

การวัดตอนเดินเสร็จใหม่ ๆ หรือหลังขึ้นบันไดจะให้ค่าที่ต่างจากตอนพัก ซึ่งแพทย์บางท่านขอให้วัดทั้งสองแบบเพื่อดูว่าร่างกายตอบสนองต่อกิจวัตรประจำวันอย่างไร ถ้าแพทย์ไม่ได้สั่ง ให้วัดตอนพักเป็นหลักและจดว่าวัดตอนไหนเสมอ เพราะค่าสองสถานการณ์ปนกันจะอ่านยากมาก