ผู้สูงอายุจำนวนมากมีโรคร่วมหลายโรค ทำให้ต้องพบแพทย์เฉพาะทางหลายคนและได้ยาจากหลายแหล่ง สถานการณ์นี้เรียกว่าการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน (polypharmacy) ซึ่งเพิ่มความเสี่ยงยาตีกัน ยาซ้ำกลุ่มโดยไม่รู้ตัว และผลข้างเคียงที่ซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าเกิดจากยาตัวใด

ร่างกายผู้สูงอายุยังขับยาออกช้าลงกว่าคนหนุ่มสาว เพราะการทำงานของไตเปลี่ยนแปลงตามวัย ทำให้ยาบางตัวอยู่ในร่างกายนานขึ้นและมีผลสะสม แพทย์เป็นผู้กำหนดขนาดและช่วงเวลาการให้ยาที่เหมาะกับเรื่องนี้อยู่แล้ว หน้าที่ของครอบครัวคือไม่ปรับเวลาหรือขนาดยาเองโดยไม่ปรึกษา และสังเกตอาการผิดปกติที่อาจเป็นสัญญาณของยาสะสม

อีกจุดที่พบบ่อยคือสิ่งที่เรียกว่า prescribing cascade คือเมื่อผลข้างเคียงของยาตัวหนึ่งถูกเข้าใจผิดว่าเป็นอาการป่วยใหม่ แล้วได้รับยาอีกตัวมารักษาอาการนั้นซ้ำ ทั้งที่ต้นตอคือยาตัวแรก การมีรายการยาที่ชัดเจนและปรึกษาเภสัชกรเป็นระยะช่วยลดโอกาสเกิดปัญหานี้

ก่อนจะจัดตาราง ต้องมีรายการยาฉบับเดียวที่รวมทุกอย่างที่ผู้สูงอายุกินอยู่จริง ทั้งยาตามใบสั่งแพทย์ ยาที่ซื้อเองจากร้านขายยา สมุนไพร และอาหารเสริม เพราะแม้แต่สมุนไพรหรืออาหารเสริมที่ดูปลอดภัยก็อาจมีผลต่อยาโรคประจำตัวได้ ไม่ควรสรุปว่าปลอดภัยเพียงเพราะเป็นของธรรมชาติ

รายการควรระบุชื่อยาทั้งชื่อการค้าและชื่อสามัญ เพราะยาตัวเดียวกันอาจมีชื่อทางการค้าต่างกันเมื่อซื้อจากร้านหรือโรงพยาบาลต่างที่ ถ้าไม่ระบุชื่อสามัญไว้ด้วย อาจเกิดการกินยาซ้ำกลุ่มโดยไม่รู้ตัวเพราะเข้าใจว่าเป็นยาคนละตัว รายการนี้ควรพกติดตัวหรือถ่ายรูปเก็บไว้ เผื่อต้องใช้ตอนไปโรงพยาบาลฉุกเฉิน

สายตายาวตามวัย (presbyopia) ทำให้อ่านฉลากยาตัวเล็กได้ยาก โดยเฉพาะเมื่อแสงในบ้านไม่เพียงพอ เม็ดยาหลายชนิดมีสี รูปทรง คล้ายกันจนแยกยาก ยิ่งเพิ่มโอกาสหยิบผิดถ้าไม่แยกกล่องหรือติดฉลากให้ชัดเจน

อีกจุดที่พลาดบ่อยคือช่วงหลังออกจากโรงพยาบาล เมื่อรายการยาเปลี่ยนไปจากเดิม บางตัวถูกหยุด บางตัวถูกเพิ่ม แต่ถ้าไม่มีใครรวมรายการใหม่ให้ครบ ผู้สูงอายุอาจยังคงกินยาตัวเดิมที่ถูกสั่งหยุดไปแล้วต่อที่บ้าน ซึ่งเป็นความเสี่ยงที่พบได้ไม่น้อยและป้องกันได้ด้วยการทบทวนรายการยาทุกครั้งที่ออกจากโรงพยาบาล

ในบ้านที่ลูกหลานผลัดกันดูแล การให้ยาเป็นงานที่พลาดง่ายที่สุดถ้าไม่มีระบบบันทึกร่วมกัน เพราะแต่ละคนอาจไม่รู้ว่าอีกฝ่ายให้ยาไปแล้วหรือยัง การจัดยาเองไม่ใช่แค่กิจวัตรพื้นฐาน (ADL) อย่างการกินอาหาร แต่จัดอยู่ในกลุ่มกิจวัตรที่ซับซ้อนกว่า (IADL) ที่ต้องอาศัยความจำ การวางแผน และการสื่อสารระหว่างคนหลายคน

วิธีที่ช่วยได้จริงคือมีจุดบันทึกที่ทุกคนเข้าถึงได้ เช่น สมุดบันทึกวางไว้ข้างกล่องยา หรือข้อความในกลุ่มไลน์ครอบครัวทุกครั้งหลังให้ยา ไม่ใช่ต่างคนต่างจำเอง