หลายบ้านเรียกผ้ากันน้ำทุกผืนว่าผ้ารองกันเปื้อนเหมือนกันหมด จนไม่รู้ว่าแต่ละผืนควรอยู่ตรงไหน เพื่อให้เปลี่ยนง่าย ลองแยกเป็นสามชั้นตามหน้าที่ ชั้นล่างสุดคือผ้าปูเตียงหรือผ้าคลุมที่นอนที่รัดมุมไว้ ชั้นกลางคือผ้ากันน้ำชนิดซักได้หรือแผ่นรองซับแบบใช้แล้วทิ้ง ชั้นบนคือผ้าขวางเตียงที่สัมผัสผิวผู้ป่วย

ชั้นบนต้องเปลี่ยนบ่อยที่สุด จึงควรทำให้ถอดง่ายที่สุด ผ้าขวางเตียงที่ดีกว้างพอครอบตั้งแต่ไหล่ถึงใต้เข่า ผ้าผืนที่แคบเกินไปจะเลื่อนหลุดจากตัวทุกครั้งที่ผู้ป่วยขยับ ทำให้ต้องเปลี่ยนซ้ำโดยที่ผ้าชั้นล่างยังสะอาดอยู่

ส่วนชั้นกลางที่กันน้ำมีข้อจำกัดเรื่องความร้อน ผ้าที่ด้านหลังเป็นพลาสติกทึบเก็บความร้อนและเหงื่อไว้ใต้ตัวผู้ป่วยได้ โดยเฉพาะในห้องที่ไม่มีเครื่องปรับอากาศ ถ้าผู้ป่วยเหงื่อออกมากหรือผิวชื้นตลอด ให้ปรึกษาพยาบาลเรื่องวัสดุที่ระบายอากาศกว่า ซึ่งบทความเรื่องผ้าคลุมที่นอนกันน้ำชนิด PVC กับ TPU อธิบายเรื่องนี้ไว้ละเอียดกว่า

แผลกดทับเกิดจากแรงกดที่ผิวเป็นเวลานาน แต่ผิวที่เปียกชื้น ถูกเสียดสี หรือถูกดึงไถลไปกับผ้าปูเตียง (ที่พยาบาลเรียกว่าแรงเฉือน) จะทนแรงกดได้น้อยลงมาก ในแบบประเมินความเสี่ยงที่พยาบาลใช้ เช่น Braden Scale ความชื้น แรงเสียดสีและแรงเฉือน เป็นหัวข้อที่ให้คะแนนแยกไว้ต่างหากจากเรื่องการเคลื่อนไหว

ผ้ารองที่ซับปัสสาวะจนอิ่มแล้วยังนอนทับอยู่ ทำให้ผิวบริเวณก้นกบและสะโพกเปื่อยยุ่ย ผิวชนิดนี้เรียกว่าผิวหนังอักเสบจากการกลั้นไม่ได้ และมักเป็นจุดเริ่มต้นของแผลที่ลึกขึ้น ส่วนผ้าที่ย่นเป็นสันใต้ก้นหรือใต้สะบัก จะกดเป็นเส้นแคบ ๆ ให้เห็นเป็นรอยแดงเป็นเส้นตรงเมื่อผู้ป่วยตื่นนอน

ผิวของผู้สูงอายุบางและแห้งกว่าวัยหนุ่มสาว ชั้นไขมันใต้ผิวที่ช่วยรับแรงน้อยลง และคนที่นอนนิ่งมานานมักกล้ามเนื้อบริเวณก้นลีบ กระดูกสะโพกและก้นกบจึงดันผิวใกล้กว่าเดิม รอยย่นที่คนสุขภาพดีนอนแล้วไม่รู้สึกอะไร จึงมีผลกับผู้ป่วยติดเตียงมากกว่าที่ใครคาดไว้

ผู้ป่วยหลังโรคหลอดเลือดสมองที่แขนข้างหนึ่งอ่อนแรง ไหล่ข้างนั้นหลวมกว่าปกติ การดึงแขนเพื่อช่วยพลิกอาจทำให้ข้อไหล่เคลื่อนหรืออักเสบ ผู้ดูแลควรจับที่ไหล่และสะโพกหรือใช้ผ้าขวางเตียงช่วย ไม่จับที่แขนท่อนล่าง ผู้ป่วยหลังผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพกมักได้รับคำแนะนำให้มีหมอนคั่นระหว่างเข่าและห้ามบิดขาเข้าใน ซึ่งแต่ละโรงพยาบาลสอนไม่เหมือนกัน

ผู้ป่วยที่ใช้ท่อให้อาหารทางจมูกหรือกระเพาะ มักต้องยกหัวเตียงสูงตลอดเพื่อลดการสำลักย้อน ตอนเปลี่ยนผ้าอาจลดหัวเตียงลงได้เพียงชั่วครู่ตามที่ทีมดูแลบอก และต้องยกกลับทันที ถ้าสงสัยว่าหมอยอมให้นอนราบได้แค่ไหน ให้ถามก่อนทำ อย่าเดาจากความสะดวกของตัวเอง

ผู้ป่วยสมองเสื่อมบางคนต่อต้านเมื่อมีคนแตะตัว เพราะไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไร ผู้ดูแลควรบอกก่อนจะแตะทุกครั้งด้วยประโยคสั้น ๆ เช่น คุณแม่คะ หนูจะช่วยพลิกตัวไปทางนี้นะ แล้วรอให้สบตาหรือขยับตอบ การเร่งทำโดยไม่บอกมักได้การขัดขืน ซึ่งเสี่ยงต่อการตกเตียงและต่อหลังของผู้ดูแล ถ้าผู้ป่วยที่เคยสงบอยู่ดี ๆ กลับสับสน หงุดหงิด หรือซึมผิดปกติภายในไม่กี่ชั่วโมง ให้นึกถึงภาวะสับสนเฉียบพลัน (delirium) ที่อาจมาจากการติดเชื้อหรือยา ไม่ใช่อาการสมองเสื่อมที่แย่ลงเอง

คนที่ต้องก้มเปลี่ยนผ้าวันละหลายรอบมักปวดหลังก่อนที่ผู้ป่วยจะมีปัญหาผิวเสียอีก ตั้งเตียงให้ขอบที่นอนอยู่ราวระดับสะโพกของผู้ดูแล ถ้าเตียงปรับระดับไม่ได้ ให้ยืนแยกเท้าและงอเข่าแทนการก้มหลัง ใช้น้ำหนักตัวโน้มไปทางผู้ป่วยแทนการออกแรงยกด้วยแขน

ล็อกล้อเตียงทุกครั้ง ยกราวกันตกด้านตรงข้ามขึ้นก่อนเริ่มพลิก แล้วดูว่าผู้ป่วยไม่ติดกับสายหรือท่อใด ๆ ราวเตียงช่วยกันตกได้ แต่ถ้าผู้ป่วยสับสนและพยายามปีนข้าม ราวอาจกลายเป็นความเสี่ยงอีกแบบ ซึ่งมีบทความแยกไว้ในเรื่องราวเตียงกับภาวะสมองเสื่อม