เหตุผลที่พบบ่อยคือรู้สึกอาย การขับถ่ายเป็นเรื่องส่วนตัวที่ทุกคนทำเองมาทั้งชีวิต การมีเก้าอี้ในห้องนอนทำให้รู้สึกว่าตัวเองพึ่งพาคนอื่น เสียศักดิ์ศรี และกลิ่นหรือเสียงอาจรบกวนคนในบ้าน ผู้สูงอายุที่เป็นหัวหน้าครอบครัวมาก่อนมักรู้สึกเรื่องนี้หนัก

เหตุผลรองคือกลัว บางคนกลัวเก้าอี้ล้ม กลัวนั่งแล้วลุกไม่ได้ กลัวตกจากเก้าอี้ที่ไม่คุ้น หรือเคยล้มมาก่อนจึงเกร็งทุกครั้ง บางคนเจ็บเพราะนั่งแข็งเกินไป หรือเก้าอี้สูงต่ำเกินจนใช้ยาก ซึ่งถ้าไม่ถามจะไม่รู้

อีกกลุ่มคือไม่คุ้นหรือไม่เข้าใจ ผู้สูงอายุที่มีปัญหาความจำหรือภาวะสมองเสื่อมอาจมองเก้าอี้เป็นเก้าอี้ธรรมดา ลืมว่าตัวเองต้องใช้ หรือสับสนว่าถังคืออะไร

ห้องนอนเปิดโล่งที่มีคนเดินผ่านทำให้เก้าอี้นั่งถ่ายเป็นเรื่องน่าอายยิ่งขึ้น ลองวางเก้าอี้ในมุมที่ผ่านเข้าถึงได้ง่ายแต่ไม่อยู่ในสายตาคนที่ผ่านประตู ใช้ฉากพับหรือผ้าม่านบังเมื่อใช้ และเตรียมผ้าคลุมเก้าอี้ที่ดูเหมือนเก้าอี้ทั่วไปเมื่อไม่ใช้ เพื่อลดความรู้สึกว่ามีของแปลกในห้อง

ตำแหน่งต้องไม่ขวางทางเดิน ชิดผนังหรือข้างเตียงให้ลุกไปได้ในสองสามก้าว มีแสงไฟเพียงพอตอนกลางคืนและพื้นไม่ลื่น ถ้าพื้นห้องเป็นกระเบื้องเรียบ ให้ตรวจว่าขาเก้าอี้ไม่ไถลตอนลุก ล็อกล้อถ้ามี

กลิ่นและเสียงคือสิ่งที่ทำให้อายมากที่สุด ล้างถังทันทีหลังใช้ ใส่น้ำเล็กน้อยก่อนใช้ตามคำแนะนำผู้ผลิต และใช้ฝาปิดสนิท หลายคนเปลี่ยนใจเมื่อเห็นว่าผู้ดูแลทำเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ ไม่แสดงสีหน้ารังเกียจ

ชวนเมื่อเขามีความจำเป็นจริง เช่น ตื่นกลางดึกต้องเข้าห้องน้ำ ไม่ใช่ชวนตอนเขาเพิ่งโดนเตือนเรื่องอื่นหรือกำลังหงุดหงิด พูดในเชิงเสนอทางเลือกว่า คืนนี้ไฟในห้องน้ำเสีย อยากให้ใช้เก้าอี้ตัวนี้ก่อนไหม ให้เขาเลือกว่าจะวางตรงไหน จะใช้เฉพาะกลางคืนหรือเมื่อไม่ไหว

หลีกเลี่ยงคำพูดที่ทำให้รู้สึกเป็นภาระ เช่น ทำให้ลูกลำบาก หรือถ้าล้มจะยุ่ง แทนที่จะใช้คำว่า ช่วยให้แม่นอนต่อได้ เพราะผู้สูงอายุหลายคนปฏิเสธเพราะไม่อยากเป็นภาระ ถ้ารู้สึกว่าเก้าอี้ทำให้เขาเป็นภาระมากขึ้น เขาจะยิ่งไม่ใช้

การขับถ่ายเป็นหนึ่งในกิจวัตรประจำวัน (ADL) ที่คนส่วนใหญ่อยากทำเองไปนานที่สุด และภาวะเปราะบางหรือความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าตอนลุกกลางคืนคือเหตุผลจริงที่ทำให้เดินไปห้องน้ำเสี่ยง ถ้ายังเดินไปห้องน้ำเองได้อย่างมั่นคงและกลางคืนไม่ล้ม อาจเลือกใช้เก้าอี้เฉพาะกลางคืนหรือวันที่ไม่สบาย นักกายภาพบำบัดช่วยประเมินว่าเดินไปห้องน้ำปลอดภัยหรือไม่ โดยดูการลุกยืนและการเดินในชีวิตประจำวัน

ผู้ที่ความจำเสื่อมอาจไม่รู้ว่าเก้าอี้ใช้ทำอะไร หรือจำไม่ได้ว่าเคยใช้แล้ว การอธิบายด้วยคำพูดยาว ๆ ไม่ช่วย ให้ใช้ท่าทางสั้น ๆ พาไปนั่งทุกครั้งตามเวลาเดิม พูดประโยคเดิมเช่น ถึงเวลาเข้าห้องน้ำแล้ว และใช้ป้ายรูปสัญลักษณ์ติดข้างเก้าอี้ ถ้าเขาสับสน อย่าโต้เถียง ให้พักแล้วลองใหม่

ผู้ที่สมองเสื่อมอาจใช้ถังเป็นอย่างอื่นหรือถ่ายที่อื่นที่ไม่ใช่เก้าอี้ ควรสังเกตสัญญาณก่อนจะขับถ่าย เช่น กระสับกระส่าย ดึงเสื้อผ้า เดินวนเป็นจุด แล้วพาไปนั่งทันที ถ้าสัญญาณเปลี่ยนเร็วหรือมีสับสนเฉียบพลัน (delirium) ร่วมกับไข้หรือปัสสาวะผิดปกติ ต้องพบแพทย์ เพราะอาจเป็นติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ ไม่ใช่เรื่องที่เก้าอี้แก้ได้