เมื่ออายุมากขึ้น ความจุกระเพาะและความอยากอาหารมักลดลงตามธรรมชาติ ทำให้กินมื้อใหญ่แบบเดิมได้ยากขึ้น การแบ่งเป็นมื้อเล็กหลายมื้อช่วยให้ร่างกายได้รับพลังงานและสารอาหารสะสมครบตลอดวัน โดยไม่ต้องฝืนกินปริมาณมากในครั้งเดียวซึ่งอาจทำให้อึดอัดหรือเบื่ออาหารมากขึ้น

ผู้สูงอายุที่มีภาวะกลืนลำบากยังมีปัญหากล้ามเนื้อที่ใช้เคี้ยวและกลืนล้าเร็วกว่าคนวัยอื่น การกินมื้อเล็กช่วยลดความเหนื่อยล้าสะสมระหว่างมื้อ ทำให้กลืนได้ปลอดภัยกว่าการฝืนกินมื้อใหญ่จนกล้ามเนื้อล้าในช่วงท้ายมื้อ

ความเสี่ยงหลักคือการแบ่งมื้อเล็กแล้วกลายเป็นกินขนมหรือของว่างที่ให้พลังงานแต่ขาดสารอาหารสำคัญ เช่น โปรตีน แทนที่จะเป็นมื้ออาหารย่อยที่มีคุณค่าครบ ทำให้ได้พลังงานรวมทั้งวันไม่พอหรือขาดโปรตีนสะสมจนเสี่ยงภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัย (sarcopenia)

อีกความเสี่ยงคือการลืมประสานเวลามื้ออาหารกับเวลากินยาประจำตัว ทำให้กินยาผิดเวลาหรือกินยาที่ต้องพร้อมอาหารในช่วงที่ท้องว่าง ควรวางแผนตารางมื้ออาหารและยาไปพร้อมกันตั้งแต่ต้น

การได้รับสารอาหารเพียงพอต่อเนื่องมีผลโดยตรงต่อพลังงานที่ใช้ทำกิจวัตรประจำวัน (ADL) เช่น การเดิน การลุกนั่ง และการดูแลตัวเอง ผู้สูงอายุที่กินได้น้อยลงเรื่อย ๆ จากมื้อใหญ่ที่กินไม่ไหว มักตามมาด้วยพลังงานลดลงและความสามารถทำกิจวัตรลดลงตามไปด้วย การแบ่งมื้อเล็กที่มีคุณค่าครบจึงเป็นการดูแลทั้งเรื่องกินและเรื่องความสามารถช่วยเหลือตัวเองไปพร้อมกัน

ผู้สูงอายุหลายคนคุ้นเคยกับกิจวัตรกินสามมื้อมานานหลายสิบปี การเปลี่ยนตารางกะทันหันอาจทำให้รู้สึกสับสนหรือหิวผิดเวลาในช่วงแรก ควรค่อย ๆ ปรับทีละขั้น เช่น เริ่มจากเพิ่มของว่างมื้อบ่ายก่อน แล้วค่อยขยับไปแบ่งมื้อเช้าและมื้อเย็นเป็นมื้อย่อยในสัปดาห์ถัดไป แทนที่จะเปลี่ยนตารางทั้งหมดในวันเดียว

ในช่วง 1-2 สัปดาห์แรกของการปรับตัว อาจพบว่าผู้สูงอายุกินมื้อย่อยบางมื้อได้น้อยเพราะยังไม่หิวตามเวลาใหม่ ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่ต้องใช้เวลาปรับตัว ไม่ควรตัดสินว่าวิธีนี้ไม่ได้ผลตั้งแต่สัปดาห์แรก

ผู้ดูแลควรจดบันทึกสั้น ๆ ทุกวันในช่วงเปลี่ยนผ่านว่าแต่ละมื้อย่อยกินได้มากน้อยเพียงใด มีมื้อไหนที่ปฏิเสธซ้ำ ๆ หรือไม่ การจดบันทึกแบบนี้ช่วยให้เห็นแนวโน้มชัดเจนกว่าการจำจากความรู้สึก และเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์มากหากภายหลังต้องปรึกษานักกำหนดอาหารหรือแพทย์เรื่องการกินที่ลดลงต่อเนื่อง