ตำแหน่งที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับผู้ดูแลคือยืนด้านข้างที่อ่อนแรงกว่าของผู้สูงอายุ ค่อนไปทางด้านหลังเล็กน้อย เพื่อให้สามารถประคองได้ทันทีหากผู้สูงอายุเซไปด้านนั้น การยืนด้านหน้าดึงมือหรือแขนนำหน้ากลับเป็นท่าที่เสี่ยงมากกว่า เพราะหากผู้สูงอายุเซ ผู้ดูแลจะไม่สามารถรับน้ำหนักได้ทันเวลา

การใช้เข็มขัดพยุงเดินช่วยให้ผู้ดูแลจับได้มั่นคงกว่าการจับเสื้อผ้าซึ่งอาจหลุดหรือฉีกขาดขณะออกแรงดึงกะทันหัน

หากบ้านมีทางเดินแคบจนผู้ดูแลไม่สามารถยืนด้านข้างได้เต็มที่ เช่น ในห้องน้ำหรือทางเดินแคบ ควรปรับเป็นยืนด้านหลังชิดผู้สูงอายุแทน โดยยังคงหลักการประคองที่เอวหรือเข็มขัดพยุงเดินเช่นเดิม ไม่ใช่ปล่อยให้เดินคนเดียวเพียงเพราะพื้นที่จำกัด

ผู้สูงอายุที่มีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยหรือข้อเข่าเสื่อมมักเดินช้าและก้าวสั้นกว่าคนหนุ่มสาว ผู้ดูแลต้องปรับจังหวะก้าวให้ตรงกับผู้สูงอายุ ไม่เดินนำหน้าเร็วจนต้องดึงหรือกระตุกให้ตาม เพราะจะทำให้เสียจังหวะการทรงตัว

การพูดบอกล่วงหน้าก่อนแต่ละการเปลี่ยนแปลง เช่น "จะเลี้ยวซ้ายนะคะ" "ข้างหน้ามีธรณีประตูค่ะ" ช่วยให้ผู้สูงอายุเตรียมตัวและก้าวเท้าได้อย่างมั่นใจมากขึ้น

ผู้สูงอายุบางรายโดยเฉพาะที่มีภาวะพาร์กินสัน อาจมีอาการเกร็งค้างชั่วคราว (freezing) โดยเฉพาะตอนเริ่มเดินหรือผ่านทางแคบอย่างประตู วิธีช่วยคือให้หยุดรอสักครู่ ใช้คำสั่งจังหวะนับ 1-2-3 หรือให้ก้าวข้ามเส้นสมมติบนพื้นแทนการเร่งให้เดินต่อทันที

การทดสอบ Timed Up and Go เป็นเครื่องมือที่นักกายภาพบำบัดใช้ประเมินความเสี่ยงหกล้มโดยจับเวลาการลุกจากเก้าอี้ เดิน 3 เมตร เลี้ยวกลับ และนั่งลง หากใช้เวลานานกว่าปกติมาก อาจบ่งบอกถึงความเสี่ยงหกล้มที่ควรปรึกษาแพทย์เพิ่มเติม

ระดับความมั่นคงในการเดินของผู้สูงอายุมักแตกต่างกันไปตามช่วงเวลาของวัน ช่วงเช้าหลังตื่นนอนอาจมีอาการข้อฝืดจากการนอนนิ่งนานทำให้ก้าวแรก ๆ ไม่มั่นคงเท่าที่ควร ในขณะที่ช่วงบ่ายแก่หรือหลังมื้ออาหารอาจมีอาการง่วงหรืออ่อนเพลียเล็กน้อยที่ส่งผลต่อสมาธิระหว่างเดิน ผู้ดูแลจึงควรสังเกตและปรับความระมัดระวังให้เหมาะกับแต่ละช่วงเวลา ไม่ใช้มาตรฐานเดียวกันทั้งวัน

การกำหนดเวลาที่แน่นอนสำหรับกิจวัตรประจำวันที่ต้องเดิน เช่น เดินไปห้องน้ำ เดินมารับประทานอาหาร หรือเดินออกกำลังกายเบา ๆ ช่วยให้ผู้ดูแลวางแผนอยู่ใกล้ในช่วงเวลาที่มีความเสี่ยงสูงได้ล่วงหน้า แทนที่จะต้องรีบมาช่วยกะทันหันเมื่อผู้สูงอายุลุกเดินเองโดยไม่บอกกล่าว