คนที่ตัดสินใจได้คือทีมผ่าตัด ไม่ใช่คลิปในโซเชียลหรือผู้ขายอุปกรณ์ เพราะศัลยแพทย์รู้ว่าผ่าตัดเข้าทางไหน ใช้ข้อเทียมแบบใด กระดูกแข็งแรงพอรับแรงเค้นแค่ไหน และมีข้อห้ามของท่าใดบ้าง ข้อมูลเหล่านี้อยู่ในเอกสารจำหน่ายผู้ป่วยหรือสมุดฟื้นฟูที่โรงพยาบาลให้กลับบ้าน ถ้าไม่มี ให้ขอ

คำถามที่ควรจดไปถามในนัดตรวจแผลมีไม่กี่ข้อ คือ ตอนนี้ห้ามทำท่าไหนบ้างและห้ามถึงเมื่อไหร่ ท่ายางยืดแบบไหนทำได้ ความตึงของยางควรเริ่มระดับเบาที่สุดหรือไม่ ทำวันละกี่รอบตามโปรแกรม และอาการไหนที่ให้หยุดทันที การจดคำตอบไว้ในสมุดแล้วถ่ายรูปเก็บ ช่วยให้ลูกหลานที่ไม่ได้ไปด้วยทำตามได้ถูกต้อง

นักกายภาพบำบัดมักรู้ความเร็วในการฟื้นตัวของคนไข้ที่ดูแลจริงดีกว่าตารางทั่วไป ถ้ามีนัดกายภาพบำบัด ให้เอายางยืดที่ซื้อไว้ไปให้ดูด้วย จะได้รู้ว่ายางนั้นตึงเกินไปหรือไม่ และตัดสินใจร่วมกันว่าควรเลิกใช้หรือเก็บไว้ก่อน

ในช่วงต้นเป้าหมายหลักคือลดบวม ป้องกันลิ่มเลือดในขา ขยับข้อให้ได้ช่วงการเคลื่อนไหวพื้นฐาน และกลับมายืนเดินได้อย่างปลอดภัย ท่าที่ทีมมักให้ในช่วงนี้ คือขยับข้อเท้าขึ้นลง เกร็งกล้ามเนื้อต้นขาโดยไม่ขยับข้อ และเดินกับอุปกรณ์ช่วยเดินตามที่สอน ท่าเหล่านี้ไม่ต้องมีแรงต้านเพิ่ม

การใส่ยางยืดเข้าไปเร็วเกินไปอาจทำให้กล้ามเนื้อรอบข้อที่เพิ่งผ่าตัดทำงานหนักเกิน ปวดบวมมากขึ้น และบางท่าอาจดึงข้อสะโพกไปในทิศที่ห้าม ผู้สูงอายุบางคนยังเดินกับเครื่องช่วยเดินไม่คล่อง การยืนทำท่ายางยืดจึงเพิ่มความเสี่ยงล้มโดยไม่จำเป็น

อีกด้านหนึ่งคือผู้ป่วยบางคนกลัวจนไม่ยอมขยับเลย ซึ่งก็เป็นปัญหาเหมือนกัน ถ้ารู้สึกว่าโปรแกรมที่ได้รับเบาเกินไปหรือเดินไม่ก้าวหน้า ควรบอกทีมกายภาพบำบัด ไม่ควรเพิ่มแรงต้านเอง

หลายโรงพยาบาลสอนข้อควรระวังสำหรับสะโพกเทียมในระยะแรก เช่น ไม่งอสะโพกลึกเกินที่ทีมกำหนด ไม่ไขว้ขา และไม่บิดปลายเท้าเข้าด้านใน แต่ข้อห้ามจริงของแต่ละคนขึ้นกับเทคนิคผ่าตัดและนโยบายของศัลยแพทย์ บางทีมผ่อนข้อห้ามเร็ว บางทีมเข้มต่อเนื่องนานกว่า ข้อมูลทั่วไปจึงใช้แทนคำสั่งของทีมไม่ได้

ท่ายางยืดที่เสี่ยงขัดข้อห้ามมักเป็นท่าที่ให้ขาไขว้เข้าหาลำตัวขณะต้านแรง หรือท่านั่งก้มดึงปลายเท้าเข้าหาลำตัวมาก ท่าที่ดึงขาออกด้านข้างโดยยืนหรือนอนตะแคงอาจเหมาะกับบางคน ส่วนบางคนต้องรอทีมประเมินกำลังกล้ามเนื้อก่อน ควรให้นักกายภาพบำบัดแสดงท่าที่ถูกให้ดูกับตัวคนไข้จริง

สำหรับข้อเข่า ข้อควรระวังเป็นเรื่องแผลหายดีหรือยังและช่วงการงอเหยียดที่ทำได้ ท่าเหยียดเข่าแบบมียางต้านมักใช้เมื่อกล้ามเนื้อต้นขาด้านหน้าเริ่มควบคุมได้ดีแล้ว โดยไม่ควรฝืนจนเข่าสั่นหรือปวดแบบแปลบ

เมื่อทีมอนุญาตแล้ว ยางยืดมีให้เลือกเป็นแบบแถบยาวแบนที่ปรับความตึงโดยพับหรือจับสั้นยาว แบบห่วงปิดที่คล้องข้อเท้าหรือเหนือเข่า และแบบมีหูจับที่ปลาย เหมาะกับแต่ละท่าต่างกัน ระดับความตึงมักแบ่งด้วยสีแต่แต่ละผู้ผลิตไม่ได้ใช้สีเดียวกัน จึงต้องอ่านฉลากว่าผู้ผลิตกำหนดอะไร และเริ่มจากระดับเบาที่สุด

ยางที่มีกลิ่นเหม็นยางมาก แตกลายหรือเริ่มเหนียวเยิ้ม ไม่ควรใช้ต่อ เพราะอาจขาดกลางท่าและตีหน้าหรือขา คนที่แพ้ยางธรรมชาติควรเลือกวัสดุที่ฉลากระบุว่าไม่มีลาเท็กซ์ ดูรายละเอียดเรื่องการเลือกและตรวจสภาพยางในบทความที่เกี่ยวข้อง

ถ้าทีมยังไม่อนุญาตให้ใช้ยางยืด หรือคนไข้ยังเดินไม่มั่นคง ยังไม่ต้องซื้อ เงินที่จะใช้ซื้อยางไปใส่เก้าอี้ที่สูงพอ ที่นั่งชักโครกเสริม หรืออุปกรณ์ช่วยเดินที่พอดีตัวอาจให้ผลต่อความปลอดภัยมากกว่า