หลักที่นักกายภาพบำบัดสอนคือถือไม้เท้าด้วยมือข้างที่แข็งแรง คือข้างตรงข้ามกับขาที่อ่อนแรง เช่น ถ้าขาซ้ายอ่อนแรง ให้ถือไม้เท้าด้วยมือขวา ทำให้ไม้เท้าและขาข้างอ่อนแรงทำงานคู่กันเหมือนการเดินปกติที่แขนและขาตรงข้ามแกว่งสลับกัน ไม้เท้ารับน้ำหนักช่วยลดแรงที่ขาอ่อนแรงต้องรับ

ปัญหาที่พบบ่อยคือโรคสโตรกทำให้อ่อนแรงครึ่งซีก มือและขาข้างเดียวกันมักอ่อนแรงด้วยกัน ดังนั้นมือข้างที่ถนัดเดิมอาจกลายเป็นข้างอ่อนแรง ผู้ป่วยต้องฝึกถือด้วยมืออีกข้างที่ไม่คุ้นเคย ซึ่งใช้เวลาและทำให้เสียสมดุลช่วงแรก ผู้ดูแลควรยืนข้างที่อ่อนแรงและด้านหลังเล็กน้อยเพื่อคอยพยุงตอนฝึก

ถ้ามือข้างแข็งแรงเองก็แรงกำไม่ดีหรือมีข้ออักเสบ ไม้เท้าปลายเดียวอาจเลื่อนหลุด ควรเลือกด้ามที่ใหญ่และกันลื่น หรือปรึกษานักกายภาพว่าควรใช้อุปกรณ์อื่น

ไม้เท้าปลายเดียวเบาและคล่อง แต่ให้การพยุงน้อยที่สุด เหมาะกับผู้ที่อ่อนแรงเล็กน้อยและทรงตัวค่อนข้างดี ส่วนไม้เท้าสามขาหรือสี่ขาที่มีฐานกว้างตั้งอยู่ได้เองและรับน้ำหนักได้มั่นคงกว่า เหมาะกับผู้ที่ทรงตัวยังไม่มั่นคงหรืออ่อนแรงปานกลาง

ข้อจำกัดคือฐานกว้างทำให้ก้าวช้าลงและต้องยกทั้งชุดขึ้นก่อนวาง ถ้าวางไม่ครบทุกขา ไม้เท้าจะเอียงและกลายเป็นเรื่องสะดุดได้ง่าย พื้นไม่เรียบหรือพรมหนาทำให้ใช้ยากขึ้น ฐานที่แคบเกินไปเสี่ยงล้มทับ ฐานกว้างเกินไปเกี่ยวกับสิ่งของในบ้าน

ไม้เท้าฐานกว้างไม่เหมาะกับการขึ้นลงบันไดมากนัก เพราะขั้นแคบกว่าฐาน ผู้ป่วยบางรายที่ต้องฝึกบันไดควรให้นักกายภาพสอนท่าและเลือกอุปกรณ์เป็นรายบุคคล

ไม่มีตัวเลขที่ใช้ได้กับทุกคน ให้ดูที่การใช้จริง ตั้งไม้เท้าบนพื้นเรียบแล้วให้ผู้ป่วยยืนทิ้งน้ำหนักลงบนไม้เท้าเล็กน้อย ถ้าไม้เท้าโยกหรือเอียง ฐานแคบเกินไปหรือพื้นไม่เรียบ ถ้ามั่นคงแต่ผู้ป่วยต้องก้าวอ้อมไม้เท้าหรือเตะโดนบ่อย ฐานกว้างเกินไป

ตรวจว่าทุกขามียางรองปลายสภาพดี ไม่สึกเอียง และยางสึกด้านหนึ่งทำให้ไม้เท้าเอียง ควรเปลี่ยนตามคำแนะนำผู้ผลิต อย่าใช้จนโลหะโผล่ ตรวจหัวต่อและจุดพับด้วยว่าไม่หลวม

ความสูงสำคัญไม่แพ้ฐาน ยืนตรงห้อยแขนข้างลำตัว ด้ามไม้เท้าควรอยู่ระดับข้อมือ และเมื่อจับด้ามข้อศอกควรงอเล็กน้อย ไม้เท้าที่สูงหรือต่ำไปทำให้ไหล่ยกหรือหลังค่อม เสียสมดุลและปวดไหล่

ท่าเดินทั่วไปคือวางไม้เท้าไปข้างหน้า ก้าวขาข้างอ่อนแรงตามไม้เท้า แล้วก้าวขาข้างแข็งแรงตามหลัง ผู้ป่วยบางรายถูกสอนให้ก้าวสามจังหวะ ไม้เท้า ขาอ่อนแรง ขาแข็งแรง ตามลำดับ ซึ่งนักกายภาพจะปรับตามกำลังและการทรงตัว

ท่าขึ้นบันไดที่สอนกันทั่วไปคือ ขาแข็งแรงขึ้นก่อน ตามด้วยไม้เท้าและขาอ่อนแรง ส่วนลงบันไดให้ไม้เท้าและขาอ่อนแรงลงก่อน ตามด้วยขาแข็งแรง แนวคิดจำง่าย ๆ คือ ขึ้นด้วยขาดี ลงด้วยขาอ่อน ผู้ดูแลควรยืนข้างล่างขณะที่ผู้ป่วยขึ้น และยืนข้างล่างเช่นกันขณะลง เพื่อรับถ้าเสียหลัก แต่ท่าเหล่านี้ควรให้นักกายภาพฝึกก่อนใช้จริง

ถ้าบ้านมีราวบันไดข้างที่แข็งแรง ให้ใช้ราวร่วมกับไม้เท้าหรือแทนไม้เท้าตามที่นักกายภาพแนะนำ ไม่ควรถือไม้เท้าและของอีกมือพร้อมกันขณะขึ้นลง

การเลือกอุปกรณ์ช่วยเดินหลังสโตรกขึ้นกับกำลังกล้ามเนื้อ การรับรู้ตำแหน่งขา สมาธิ การมองเห็นด้านที่ละเลย (neglect) และความเสี่ยงล้ม นักกายภาพอาจใช้การทดสอบ เช่น Timed Up and Go หรือแบบประเมินการทรงตัว Berg เพื่อดูว่าผู้ป่วยต้องการอุปกรณ์แบบใด ผู้ดูแลไม่ควรตัดสินจากภาพลักษณ์การเดินเพียงอย่างเดียว เพราะผู้ป่วยที่มีภาวะเปราะบางอยู่ก่อนสโตรกมักล้มง่ายกว่า และการประเมินความสามารถในกิจวัตรประจำวัน (ADL) เช่น ลุกจากเตียง เข้าห้องน้ำ ก็ช่วยกำหนดชนิดอุปกรณ์

ผู้ป่วยบางรายมีการละเลยด้านที่อ่อนแรง จนชนสิ่งของด้านนั้นหรือไม่รู้ว่าขาตัวเองอยู่ตรงไหน บางรายมีกล้ามเนื้อเกร็ง (spasticity) หรือเท้าตก ต้องใช้อุปกรณ์เสริมที่เท้าร่วมด้วย ปัญหาเหล่านี้ไม้เท้าแก้ไม่ได้

ขอให้ทีมฟื้นฟูตรวจซ้ำเมื่ออาการเปลี่ยน เช่น เริ่มเดินดีขึ้นจนใช้อุปกรณ์เบากว่าได้ หรือเริ่มล้มบ่อยขึ้นจนต้องเพิ่มการพยุง และเมื่อสุขภาพโดยรวมเปลี่ยน เช่น หลังผ่าตัดหรือป่วยหนัก

ผู้ดูแลควรยืนข้างขาที่อ่อนแรงและเยื้องไปด้านหลัง จับสายรัดเอวหรือกางมือเตรียมรองรับ ไม่ควรดึงแขนข้างอ่อนแรง เพราะข้อไหล่ของผู้ป่วยหลังสโตรกหลุดหรืออักเสบได้ง่าย ควรพูดสั้น ๆ ทีละคำสั่ง ไม่เร่ง

เก็บพรมและสายไฟ ทิ้งทางเดินกว้างอย่างน้อยพอให้ไม้เท้าฐานกว้างผ่านและเลี้ยวได้ ติดไฟทางเดินกลางคืน ที่ห้องน้ำให้ใช้ราวจับและที่นั่งอาบน้ำตามแนวทางจัดวางด้านแข็งแรงและด้านอ่อนแรง

ห้ามปล่อยให้ผู้ป่วยเดินคนเดียวถ้ายังไม่ผ่านการประเมินว่าปลอดภัย แม้ใช้ไม้เท้าแล้ว การล้มหลังสโตรกเสี่ยงกระดูกหักและบาดเจ็บศีรษะ ซึ่งซ้ำเติมสุขภาพที่เปราะบางอยู่แล้ว