แหล่งความเครียดของผู้สูงอายุมักซ้อนทับกันหลายชั้น เช่น การสูญเสียบทบาทและรายได้หลังเกษียณ การต้องดูแลจัดการหลายโรคประจำตัวพร้อมกัน ความกังวลเรื่องเงินเก็บที่ต้องใช้ไปอีกหลายปี การสูญเสียคู่ชีวิตหรือเพื่อนสนิท และบางครั้งความขัดแย้งในครอบครัวเรื่องการดูแล ความเครียดที่ดูเหมือนมาจากเรื่องเดียวจึงอาจเป็นผลรวมของหลายเรื่องที่ทับซ้อนกันอยู่

การแยกให้ชัดว่าเครียดเรื่องใดบ้างช่วยให้จัดการได้ตรงจุดกว่าการพยายามลดความเครียดโดยรวม เพราะแต่ละเรื่องต้องการวิธีรับมือต่างกัน เช่น ความเครียดเรื่องเงินต้องแก้ด้วยการวางแผนการเงิน ขณะที่ความเครียดจากการสูญเสียบทบาทต้องแก้ด้วยการหากิจกรรมที่มีความหมายใหม่

แพทย์เวชศาสตร์ผู้สูงอายุมักใช้กรอบคิดที่เรียกว่า 5Ms ในการมองภาพรวมของผู้สูงอายุแต่ละคน ซึ่งประกอบด้วยความคิดความจำ การเคลื่อนไหว การใช้ยา การมีหลายโรคร่วมหรือ multicomplexity และเรื่องที่สำคัญที่สุดสำหรับคนคนนั้นหรือ Matters Most เมื่อพูดถึงความเครียด ส่วนที่มักถูกมองข้ามที่สุดคือ Matters Most เพราะครอบครัวมักเน้นแก้ปัญหาทางกายมากกว่าถามว่าอะไรที่ทำให้ชีวิตของท่านยังมีความหมาย

การชวนคุยตรง ๆ ว่าอะไรที่ยังสำคัญที่สุดสำหรับท่าน เช่น การได้เห็นหลานเติบโต การได้ทำสวนต่อ หรือการได้ช่วยเหลือคนอื่นบ้าง แล้วหาทางให้ยังทำสิ่งนั้นได้แม้ต้องปรับวิธี ช่วยลดความเครียดจากความรู้สึกไร้จุดหมายได้จริง มากกว่าการเสนอกิจกรรมทั่วไปที่ไม่ตรงกับสิ่งที่ท่านให้ความสำคัญ

เทคนิคผ่อนคลายกล้ามเนื้อแบบเกร็งแล้วคลายที่นิยมใช้กันทั่วไป ควรปรับความแรงลงในผู้สูงอายุ เพราะมวลกล้ามเนื้อที่ลดลงตามธรรมชาติของวัย หรือภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยที่เรียกว่า sarcopenia ทำให้การเกร็งกล้ามเนื้อแรงเกินไปเสี่ยงเกิดตะคริวหรือบาดเจ็บได้ง่ายกว่าคนวัยหนุ่มสาว ควรใช้แรงเกร็งเพียงเบาถึงปานกลางและเน้นความรู้สึกผ่อนคลายมากกว่าความแรง

อีกจุดที่ต้องระวังคือการลุกขึ้นหลังทำเทคนิคผ่อนคลายที่นอนหรือนั่งหลับตานาน ควรลุกอย่างช้า ๆ เป็นขั้นตอน คือขยับตัวก่อน นั่งนิ่งสักครู่ แล้วจึงยืน เพื่อลดความเสี่ยงหน้ามืดจากความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า ซึ่งพบได้บ่อยในผู้สูงอายุและเป็นสาเหตุหนึ่งของการหกล้ม

ความเครียดสะสมเป็นเวลานานอาจค่อย ๆ กลายเป็นภาวะซึมเศร้าได้ โดยเฉพาะในผู้สูงอายุที่มักแสดงอาการซึมเศร้าผ่านความเหนื่อยล้า ไม่อยากทำอะไร หรือบ่นปวดเมื่อยตามตัว มากกว่าการพูดว่ารู้สึกเศร้า ลักษณะการแสดงอาการที่ไม่ตรงแบบนี้ทำให้ครอบครัวมักเข้าใจว่าเป็นแค่ความเหนื่อยจากอายุที่มากขึ้น

จุดที่ควรสังเกตเพื่อแยกความเครียดทั่วไปจากภาวะซึมเศร้าคือระยะเวลาและผลกระทบต่อชีวิตประจำวัน หากความเหนื่อยล้าและไม่อยากทำอะไรต่อเนื่องเกินสองสัปดาห์ กระทบการกินหรือการดูแลตัวเองพื้นฐาน ควรพบแพทย์เพื่อประเมิน ไม่ควรสรุปเองว่าเป็นความเครียดที่จะดีขึ้นเองตามเวลา