ข้อผิดพลาดแรกคือวางแผนการเงินโดยไม่รู้ระดับความต้องการดูแลด้านสุขภาพที่แท้จริง ทำให้ตั้งงบประมาณต่ำหรือสูงเกินความจำเป็น ข้อผิดพลาดที่สองคือวางแผนสุขภาพอย่างละเอียดแต่ไม่เคยคำนวณว่าต้องใช้เงินเท่าไรเพื่อทำตามแผนนั้นจริง เมื่อถึงเวลาต้องใช้แผนสองด้านนี้จึงขัดแย้งกันเอง

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือการไม่เผื่อความเสี่ยงเฉพาะตัวของผู้สูงอายุไว้ในแผนการเงิน เช่น ความเสี่ยงหกล้มจากภาวะกล้ามเนื้อลดลงตามวัย (sarcopenia) หรือความเสี่ยงจากการใช้ยาหลายชนิดที่อาจทำให้เกิดผลข้างเคียงจนต้องเข้ารักษาตัวฉุกเฉิน ครอบครัวที่ตั้งงบประมาณโดยไม่เผื่อค่าใช้จ่ายฉุกเฉินเหล่านี้ไว้ มักพบว่าแผนที่วางไว้อย่างดีใช้ไม่ได้จริงทันทีที่เกิดเหตุไม่คาดฝัน การเผื่องบสำรองไว้ล่วงหน้าจึงเป็นส่วนหนึ่งที่ควรอยู่ในแผนตั้งแต่ต้น ไม่ใช่สิ่งที่ค่อยคิดทีหลังเมื่อเกิดปัญหาแล้ว

ข้อผิดพลาดที่สามคือวางแผนไว้กับผู้ดูแลหรือสถานที่เพียงทางเลือกเดียว โดยไม่เผื่อว่าหากทางเลือกนั้นใช้ไม่ได้กะทันหันจะทำอย่างไร ข้อผิดพลาดที่สี่คือไม่เคยระบุชัดเจนว่าใครมีสิทธิ์ตัดสินใจแทนผู้สูงอายุหากถึงจุดที่ตัดสินใจเองไม่ได้ ทำให้เกิดความสับสนในครอบครัวเมื่อสถานการณ์ฉุกเฉินมาถึง ปัญหานี้พบได้บ่อยขึ้นในครอบครัวที่มีผู้สูงอายุหลายคนอาศัยอยู่ร่วมกัน เพราะแต่ละคนอาจต้องการผู้ตัดสินใจแทนที่แตกต่างกันไป

ข้อผิดพลาดที่ห้าคือครอบครัวเขียนแผนแทนผู้สูงอายุทั้งหมดโดยไม่ปรึกษาความเห็นเลย ทำให้แผนอาจขัดกับสิ่งที่ผู้สูงอายุให้ความสำคัญที่สุดในชีวิต ข้อผิดพลาดที่หกคือตรวจสอบสิทธิบริการดูแลระยะยาวของ สปสช. หรือหน่วยงานอื่นเพียงครั้งเดียวตอนเริ่มวางแผน แล้วไม่เคยตรวจสอบซ้ำ ทั้งที่เงื่อนไขสิทธิอาจเปลี่ยนแปลงได้ตามช่วงเวลา

ข้อผิดพลาดสุดท้ายที่พบบ่อยคือแผนดูแลระยะยาวไม่มีเจ้าของที่ชัดเจนว่าใครจะเป็นคนติดตามและปรับปรุงให้ทันสมัยอยู่เสมอ เมื่อไม่มีใครรับผิดชอบส่วนนี้โดยตรง แผนก็มักถูกลืมไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นเอกสารล้าสมัยเมื่อถึงเวลาต้องใช้จริง