หลายครอบครัวมีสมาชิกคนหนึ่งรับหน้าที่เขียนแผนดูแลระยะยาวแต่เพียงผู้เดียว มักเป็นลูกที่ใกล้ชิดผู้สูงอายุมากที่สุด ปัญหาคือเมื่อถึงเวลาต้องใช้แผนจริง สมาชิกคนอื่นไม่รู้ว่าแผนมีเนื้อหาอย่างไร หรือไม่เห็นด้วยกับแนวทางที่วางไว้ ทำให้เกิดความขัดแย้งในจังหวะที่ต้องตัดสินใจเร่งด่วนที่สุด

รากของปัญหานี้ไม่ใช่ที่ตัวแผน แต่อยู่ที่กระบวนการสร้างแผนที่ขาดการมีส่วนร่วม การแก้ที่ต้นเหตุจึงไม่ใช่แค่เขียนแผนใหม่ให้ละเอียดขึ้น แต่ต้องเปลี่ยนวิธีสร้างแผนให้เป็นกระบวนการร่วมของทั้งครอบครัวตั้งแต่ต้น การนัดประชุมทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงสำคัญ ช่วยลดโอกาสเกิดความขัดแย้งซ้ำในภายหลังได้มาก

แผนจำนวนมากประเมินค่าใช้จ่ายด้านการดูแลจากตัวเลขที่คาดเดาหรือจากประสบการณ์ครอบครัวอื่น โดยไม่ได้สอบถามอัตราจริงในพื้นที่ของตัวเอง เมื่อถึงเวลาต้องใช้จริง ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นจริงมักสูงกว่าที่ประเมินไว้มาก โดยเฉพาะค่าผู้ดูแลมืออาชีพและค่าปรับปรุงบ้านให้ปลอดภัย

รากของปัญหานี้คือการวางแผนการเงินแบบแยกส่วนจากการวางแผนด้านสุขภาพ ทั้งที่สองด้านนี้ต้องเชื่อมโยงกัน เพราะระดับความต้องการดูแลที่เพิ่มขึ้นย่อมหมายถึงค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

แผนส่วนใหญ่ถูกเขียนขึ้นจากสถานะของผู้สูงอายุ ณ วันใดวันหนึ่ง โดยไม่ได้วางกลไกสำหรับตรวจสอบว่าเมื่อไรควรปรับแผน เมื่อระดับความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน (ADL) หรือกิจกรรมที่ซับซ้อนกว่า (IADL) เปลี่ยนแปลงไปแบบค่อยเป็นค่อยไป ครอบครัวมักไม่ทันสังเกตจนกว่าจะเกิดเหตุการณ์ชัดเจน เช่น หกล้มหรือลืมกินยา

รากของปัญหานี้คือการมองแผนดูแลระยะยาวเป็นเอกสารคงที่ ทั้งที่ธรรมชาติของภาวะพึ่งพิงในผู้สูงอายุเป็นกระบวนการที่เปลี่ยนแปลงต่อเนื่อง แผนที่ดีจึงต้องมีกลไกทบทวนฝังอยู่ในตัวมันเอง ไม่ใช่หวังพึ่งความจำของครอบครัว

บางครั้งแผนดูแลระยะยาวเองไม่มีข้อบกพร่องเลย แต่ผู้ดูแลหลักที่ต้องรับผิดชอบดำเนินการตามแผนเกิดภาวะเหนื่อยล้าสะสมจนไม่สามารถทำตามที่วางไว้ได้ เช่น แผนกำหนดให้พาผู้สูงอายุไปพบแพทย์ตามนัดสม่ำเสมอ แต่ผู้ดูแลหลักเองป่วยหรือหมดแรงจนละเลยไปเรื่อย ๆ

รากของปัญหานี้คือแผนดูแลระยะยาวจำนวนมากไม่ได้รวมสุขภาพของผู้ดูแลเข้าไว้เป็นส่วนหนึ่งของแผน ทั้งที่สุขภาพกายและใจของผู้ดูแลหลักเป็นปัจจัยที่กำหนดว่าแผนจะถูกดำเนินการได้จริงหรือไม่มากพอ ๆ กับตัวแผนเอง