ความเครียดเรื้อรังในผู้สูงอายุส่งผลต่อความดันโลหิต ระบบภูมิคุ้มกัน และการนอนหลับได้ง่ายกว่าคนวัยอื่น เนื่องจากร่างกายมีความสามารถในการปรับตัวลดลงตามวัย

ความเครียดที่สะสมนานยังเพิ่มความเสี่ยงภาวะเปราะบาง (frailty) ซึ่งทำให้ฟื้นตัวจากความเจ็บป่วยได้ช้าลงและเสี่ยงหกล้มมากขึ้น

การดูแลคู่สมรสหรือญาติที่ป่วยติดเตียงเป็นแหล่งความเครียดที่พบบ่อยมาก เพราะต้องรับผิดชอบต่อเนื่องโดยไม่มีวันหยุด รองลงมาคือความกังวลเรื่องค่ารักษาพยาบาลและรายได้หลังเกษียณ

การเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย เช่น ปวดข้อเรื้อรังหรือกิจวัตรประจำวัน (ADL) ที่ทำได้ยากขึ้น ก็เป็นความเครียดสะสมที่มักถูกมองข้ามเพราะคิดว่าเป็นเรื่อง 'ธรรมดาของวัย'

ระดับเบา: กิจกรรมผ่อนคลายประจำวัน เช่น สวดมนต์ ทำสมาธิสั้น ๆ ฟังเพลงที่ชอบ หรือทำสวนปลูกต้นไม้ ซึ่งช่วยลดความเครียดโดยไม่มีค่าใช้จ่าย

ระดับปานกลาง: ปรึกษาแพทย์ประจำตัวเพื่อดูว่าความเครียดกระทบโรคประจำตัวหรือไม่ ร่วมกับพบนักจิตวิทยาเพื่อฝึกเทคนิคจัดการความเครียดอย่างเป็นระบบ

ระดับรุนแรง: หากความเครียดมาพร้อมอาการทางกายที่ควบคุมไม่ได้ เช่น ความดันสูงเรื้อรังที่คุมยาก ควรพบแพทย์เฉพาะทางร่วมกับนักจิตวิทยาเพื่อดูแลแบบองค์รวม

ผู้สูงอายุที่มีโรคเรื้อรังหลายโรคมักต้องใช้ยาหลายชนิดร่วมกัน (polypharmacy) ซึ่งนอกจากจะเพิ่มความเสี่ยงผลข้างเคียงแล้ว การต้องจดจำเวลากินยาหลายมื้อในแต่ละวันยังเป็นแหล่งความเครียดที่มักถูกมองข้าม ครอบครัวควรช่วยจัดระบบกล่องยาแยกตามมื้อและวันเพื่อลดภาระความจำและความกังวลเรื่องกินยาผิดหรือลืมกินยา

การพูดคุยกับเภสัชกรหรือแพทย์เกี่ยวกับรายการยาทั้งหมดที่ใช้อยู่เป็นระยะ ๆ ก็ช่วยลดความเครียดจากความไม่แน่ใจว่ายาแต่ละตัวมีปฏิกิริยาต่อกันหรือไม่ ซึ่งเป็นความกังวลที่พบบ่อยในผู้สูงอายุที่ต้องพบแพทย์หลายแผนก

ความเครียดสะสมบางครั้งเกิดจากการที่ผู้สูงอายุไม่มีเวลาพักผ่อนอย่างแท้จริง โดยเฉพาะผู้ที่รับบทบาทดูแลคู่สมรสหรือหลานอยู่ตลอดเวลา การจัดตารางให้มีช่วงเวลาพักที่ชัดเจนในแต่ละวัน แม้เพียงวันละ 30 นาที ก็ช่วยลดความเครียดสะสมได้อย่างมีนัยสำคัญ

นอกจากความดันโลหิตที่ขึ้นง่าย ความเครียดสะสมยังอาจแสดงออกผ่านกิจวัตรประจำวัน (ADL) ที่เปลี่ยนไป เช่น นอนหลับไม่สนิท ตื่นกลางดึกบ่อยขึ้น หรือเบื่ออาหารต่อเนื่องหลายวัน ซึ่งเป็นสัญญาณที่ครอบครัวควรสังเกตควบคู่กับการพูดคุยถามไถ่ความรู้สึก

ในผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบาง (frailty) อยู่แล้ว ความเครียดเรื้อรังอาจเร่งให้ร่างกายอ่อนแอลงเร็วกว่าปกติ เพราะระบบภูมิคุ้มกันและการฟื้นตัวของร่างกายทำงานได้ไม่เต็มที่เมื่ออยู่ภายใต้ความเครียดต่อเนื่อง จึงควรให้ความสำคัญกับการจัดการความเครียดเทียบเท่ากับการดูแลร่างกายด้านอื่น

ครอบครัวควรสังเกตความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้อย่างสม่ำเสมอ ไม่ใช่รอให้ผู้สูงอายุร้องขอความช่วยเหลือเอง เพราะหลายครั้งผู้สูงอายุที่เครียดสะสมมักไม่บอกตรง ๆ ว่าตัวเองกำลังเผชิญอะไรอยู่ โดยเฉพาะหากรู้สึกว่าตัวเองควรเป็นฝ่าย 'เข้มแข็ง' ให้คนอื่นในบ้าน การตั้งคำถามปลายเปิดอย่างสม่ำเสมอ เช่น ถามว่าช่วงนี้นอนหลับดีไหมหรือเบื่ออาหารหรือเปล่า มักได้คำตอบที่ตรงกว่าการถามว่า 'เครียดไหม' ตรง ๆ ควรจดบันทึกสั้น ๆ ไว้ทุกสัปดาห์ว่าน้ำหนักตัว ความอยากอาหาร และคุณภาพการนอนเปลี่ยนไปในทิศทางใด เพราะข้อมูลต่อเนื่องแบบนี้จะช่วยให้แพทย์ประเมินได้แม่นยำขึ้นมากเมื่อถึงเวลาต้องพบผู้เชี่ยวชาญจริง