การเดินทางเปลี่ยนจังหวะชีวิตประจำวันของผู้สูงอายุไปจากปกติมาก ทั้งเวลานอน เวลากินอาหาร และปริมาณน้ำที่ดื่ม ซึ่งล้วนเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำวันที่ร่างกายผู้สูงอายุคุ้นเคยและปรับตัวได้ยากกว่าคนวัยหนุ่มสาว การกินอาหารช้ากว่าปกติหลายชั่วโมง หรือดื่มน้ำน้อยลงเพื่อลดการเข้าห้องน้ำระหว่างทาง ล้วนเพิ่มความเสี่ยงภาวะขาดน้ำเล็กน้อยที่สะสมได้

ภาวะขาดน้ำเล็กน้อยนี้เชื่อมโยงโดยตรงกับความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า หรือ orthostatic hypotension ซึ่งทำให้หน้ามืดวูบเวลาลุกยืนจากที่นั่งรถหรือเก้าอี้เครื่องบินหลังนั่งนิ่งนาน ๆ นี่คือเหตุผลที่การจัดการเรื่องอาหารและน้ำระหว่างเดินทางไม่ใช่แค่เรื่องความสะดวกสบาย แต่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยโดยตรง

ผู้สูงอายุจำนวนมากใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือภาวะที่เรียกว่า polypharmacy ซึ่งยาบางตัวต้องกินพร้อมอาหารเพื่อลดการระคายเคืองกระเพาะ บางตัวต้องกินตอนท้องว่าง และบางตัวต้องเว้นระยะห่างจากมื้ออาหารพอสมควร เมื่อการเดินทางทำให้มื้ออาหารเลื่อนออกไปสองสามชั่วโมง ตารางยาทั้งหมดก็เลื่อนตามไปด้วยโดยที่ครอบครัวมักไม่ทันสังเกต

วิธีป้องกันที่ตรงจุดคือปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกรล่วงหน้าว่ายาชนิดใดยืดหยุ่นเรื่องเวลาได้บ้างหากมื้ออาหารต้องเลื่อน และเตรียมอาหารว่างเบา ๆ ติดตัวไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน แทนที่จะปล่อยให้ผู้สูงอายุอดอาหารรอจนกว่าจะถึงร้านอาหารที่วางแผนไว้

อาหารตามจุดพักรถหรือร้านสะดวกซื้อมักเป็นอาหารแข็ง เหนียว หรือแห้ง ซึ่งอาจเป็นปัญหาสำหรับผู้สูงอายุที่ฟันไม่แข็งแรง ใส่ฟันปลอม หรือมีปัญหาการกลืนเล็กน้อยที่ยังไม่ถึงขั้นวินิจฉัยเป็นโรค การฝืนกินอาหารที่ไม่เหมาะสมเพราะไม่มีทางเลือกอื่นเพิ่มความเสี่ยงสำลักระหว่างเดินทาง ซึ่งอันตรายกว่าปกติเพราะอยู่ในที่ที่ช่วยเหลือได้ยาก เช่น บนเครื่องบินหรือรถทัวร์

การอ่านฉลากส่วนผสมหรือเมนูอาหารตัวเล็กในที่แสงน้อยระหว่างเดินทางก็เป็นอุปสรรคจริง เนื่องจากสายตายาวตามวัยหรือ presbyopia ทำให้มองระยะใกล้ในแสงน้อยได้ยากขึ้น ผู้ดูแลจึงควรช่วยอ่านหรือเลือกอาหารแทนในจุดที่แสงไม่เพียงพอ

การกินอาหารแปลกใหม่หรืออาหารที่เก็บไว้นานในอุณหภูมิห้องระหว่างเดินทางไกล เพิ่มความเสี่ยงอาหารเป็นพิษหรือท้องเสีย ซึ่งในผู้สูงอายุอาจนำไปสู่ภาวะขาดน้ำอย่างรวดเร็วกว่าคนวัยอื่น เพราะร่างกายมีกลไกชดเชยน้ำที่เสียไปได้ช้าลงตามวัย และบางรายอาจไม่รู้สึกกระหายน้ำชัดเจนแม้ร่างกายขาดน้ำแล้ว

หากมีอาการท้องเสียระหว่างเดินทาง สิ่งสำคัญคือสังเกตอาการร่วม เช่น ซึมลง สับสน หรือปัสสาวะน้อยลงมาก ซึ่งอาจเป็นสัญญาณของภาวะขาดน้ำรุนแรงที่ต้องได้รับการดูแลทางการแพทย์ ไม่ใช่ปล่อยให้พักรอจนอาการหายเองระหว่างเดินทางต่อ