ความเกรงใจและความเชื่อที่ว่าการพูดถึงความตายเป็นลางไม่ดี ทำให้หลายครอบครัวปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเกิดเหตุฉุกเฉินแล้วจึงต้องตัดสินใจแทนกันโดยไม่รู้ความต้องการที่แท้จริงของผู้สูงอายุ ความเข้าใจผิดที่พบบ่อยที่สุดคือคิดว่าการชวนคุยเรื่องนี้เท่ากับการบอกว่าหมดหวังหรือใกล้ตายแล้ว ทั้งที่จริงแล้วเป็นการเตรียมพร้อมล่วงหน้าขณะที่ยังมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ ซึ่งเป็นเวลาที่ดีที่สุดในการพูดคุยเรื่องนี้

อีกความเข้าใจผิดคือคิดว่าต้องคุยให้จบในครั้งเดียว ทำให้หลายครอบครัวเลื่อนออกไปเรื่อย ๆ เพราะรู้สึกว่าต้องเตรียมตัวมากและต้องมีเวลานั่งคุยยาว ทั้งที่ในทางปฏิบัติ การคุยเรื่องความต้องการในอนาคตควรเป็นบทสนทนาต่อเนื่องหลายครั้ง สั้น ๆ แทรกอยู่ในชีวิตประจำวัน มากกว่าการนัดคุยแบบทางการเพียงครั้งเดียว

ในทางเวชปฏิบัติผู้สูงอายุ กรอบ 5Ms ที่ใช้มองผู้สูงอายุแบบองค์รวม มีมิติหนึ่งเรียกว่า Matters Most คือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผู้สูงอายุคนนั้น การพูดคุยเรื่องความต้องการในอนาคตคือวิธีหนึ่งที่ทำให้ครอบครัวเข้าใจ Matters Most ของท่านได้ชัดเจนขึ้น สัญญาณที่มักบอกว่าถึงเวลาควรเริ่มคุย ได้แก่ ท่านเริ่มพูดถึงเพื่อนหรือญาติที่เสียชีวิตไปบ่อยขึ้น เริ่มจัดของเก่าหรือเอกสารเองโดยไม่มีใครขอ หรือพูดแซวเรื่องงานศพตัวเองแบบติดตลกซึ่งบางครั้งเป็นการหยั่งเชิงว่าลูกหลานพร้อมคุยเรื่องนี้หรือไม่

เหตุการณ์ในชีวิตจริงที่มักเป็นจุดเริ่มต้นบทสนทนาแบบเป็นธรรมชาติ คือหลังไปงานศพญาติหรือเพื่อนบ้าน หลังเห็นข่าวคนดังเสียชีวิตกะทันหัน หรือหลังผู้สูงอายุคนอื่นในละแวกบ้านเข้าโรงพยาบาลฉุกเฉิน เหตุการณ์เหล่านี้เปิดโอกาสให้พูดถึงหัวข้อนี้แบบไม่ต้องเริ่มจากศูนย์ เพราะทุกคนกำลังนึกถึงเรื่องเดียวกันอยู่แล้ว

ความผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดคือเริ่มคุยตอนกำลังโมโหหรือทะเลาะกันเรื่องอื่นอยู่ เช่น ตอนถกเถียงเรื่องเงินหรือเรื่องการดูแล แล้วโพล่งเรื่องอนาคตออกมาเป็นการต่อว่า ซึ่งทำให้เรื่องนี้ผูกติดกับความรู้สึกลบไปเลย อีกความผิดพลาดคือการนำแผนที่ตัดสินใจไว้แล้วไปแจ้งท่านทีเดียว เช่น บอกว่าจะจัดงานศพแบบนี้ จะเอาเงินก้อนนี้ไปทำอะไร โดยไม่ได้ถามความเห็นท่านก่อนเลย วิธีนี้ทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกว่าถูกตัดออกจากการตัดสินใจเรื่องของตัวเอง

ผู้ดูแลหลายคนยังพลาดตรงที่พยายามคุยให้ครบทุกเรื่องในครั้งเดียว ทั้งเรื่องการรักษา พินัยกรรม งานศพ และทรัพย์สิน ทำให้บทสนทนายาวเกินไปจนผู้สูงอายุเหนื่อยหรือรู้สึกอึดอัดและปิดใจก่อนจะพูดถึงเรื่องสำคัญจริง ๆ ควรแบ่งเป็นหัวข้อย่อยและคุยทีละเรื่องในโอกาสที่ต่างกัน

บางครั้งสถานการณ์กลับด้าน คือผู้สูงอายุพยายามเปิดเรื่องนี้เอง แต่ลูกหลานกลับเปลี่ยนเรื่องหรือพูดปลอบว่า "อย่าคิดมาก ยังอีกนาน" ซึ่งแม้จะเป็นความหวังดี แต่ทำให้ท่านรู้สึกว่าความต้องการของตัวเองไม่ได้รับการรับฟัง และอาจทำให้ท่านหยุดพยายามคุยเรื่องนี้ไปเลยในอนาคต ผู้ดูแลควรฝึกรับฟังโดยไม่รีบปลอบหรือเปลี่ยนเรื่อง แม้จะรู้สึกไม่สบายใจก็ตาม

การให้เกียรติผู้สูงอายุในบทสนทนานี้หมายถึงการคุยกับท่านโดยตรงเป็นอันดับแรก ไม่ใช่คุยกันเองระหว่างลูกหลานแล้วค่อยไปแจ้งท่านทีหลัง แม้ในบางครอบครัวลูกหลานหลายคนอาจต้องช่วยกันฟังและจดบันทึก แต่เจ้าของความต้องการที่แท้จริงคือผู้สูงอายุเอง ไม่ใช่ใครในครอบครัว