กล้องตอบว่า "ตอนนี้ท่านทำอะไรอยู่" แต่ต้องมีคนเปิดดู ถ้าตั้งให้แจ้งเตือนเมื่อจับความเคลื่อนไหวได้ ระบบมักเตือนทุกครั้งที่แมวเดินผ่านหรือผ้าม่านขยับ ลูกหลานเลยปิดแจ้งเตือนไปในที่สุด กล้องส่วนใหญ่แยกท่านั่งกับท่านอนบนพื้นไม่ได้ ยกเว้นรุ่นที่มีฟังก์ชันวิเคราะห์ภาพเฉพาะ ซึ่งความแม่นยำขึ้นกับรุ่นและต้องดูรายละเอียดเอง

เซ็นเซอร์ตรวจจับการล้มและอุปกรณ์สวมใส่ตอบว่า "ท่านอาจล้มแล้ว" โดยตรง ใช้ตัวเร่งความเร็วในตัวเครื่องจับการเคลื่อนที่ผิดปกติ แล้วส่งแจ้งเตือนหรือโทรหาผู้รับที่กำหนดไว้ ส่วนปุ่มเรียกตอบว่า "ท่านขอความช่วยเหลือ" เพราะผู้สูงอายุเป็นคนตัดสินใจกดเอง ปุ่มเรียกไม่ทำงานถ้าท่านหมดสติหรือเอื้อมไม่ถึง

การจับล้มอัตโนมัติจึงเข้าตรงจุดที่ปุ่มเรียกอ่อนที่สุด แต่ก็มีข้อเสียของตัวเอง คือแจ้งผิดเมื่อท่านนั่งลงแรง ๆ และอาจจับไม่ได้เมื่อท่านค่อย ๆ ไถลลงมานั่งกับพื้น ไม่มีอุปกรณ์ใดจับได้ทุกการล้ม ต้องใช้ร่วมกันและเผื่อคนมาตรวจ

WHO ระบุว่าการล้มเป็นสาเหตุสำคัญของการบาดเจ็บในผู้สูงอายุ และผลที่ตามมาไม่ได้จบแค่ตอนล้ม การนอนอยู่กับพื้นนานหลายชั่วโมงที่เรียกว่า long lie อาจทำให้ขาดน้ำ ตัวเย็น ผิวหนังถูกกดทับ และทำให้ผู้สูงอายุกลัวล้มจนไม่กล้าเคลื่อนไหว ซึ่งเสี่ยงให้กล้ามเนื้อลีบและล้มซ้ำ

ดังนั้นคำถามที่ควรถามคือ "ถ้าท่านล้มตอนตีสี่ ใครจะรู้ภายในกี่นาที" กล้องที่ภาพคมแต่ไม่มีใครดูตอนนั้นตอบคำถามนี้ไม่ได้ ในขณะที่นาฬิกาตรวจจับการล้มที่โทรหาลูกสาวคนที่ตั้งเสียงไว้เสมอ ตอบได้ ถ้าลูกสาวอยู่ในจังหวัดเดียวกันหรือมีญาติใกล้บ้านวิ่งไปดูได้

เมื่อรู้เหตุแล้วยังต้องเข้าบ้านได้ ถ้าประตูล็อกจากข้างใน ผู้ที่ไปถึงต้องมีวิธีเข้า เช่น กุญแจสำรองที่เพื่อนบ้านถือ หรือกลอนประตูแบบรหัสที่ตั้งสิทธิ์ให้คนในครอบครัว บทความเรื่องประตูดิจิทัลในกรณีพ่อแม่ล้มหลังประตูที่ล็อกไว้เล่าเรื่องนี้ละเอียดกว่า

โดยทั่วไป กฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลยกเว้นการเก็บข้อมูลเพื่อประโยชน์ส่วนตนหรือกิจกรรมในครอบครัว การที่ลูกติดกล้องดูแลพ่อแม่ในบ้านของท่านมักเข้าข่ายนี้ แต่ข้อยกเว้นไม่ได้ทำให้ทำอะไรก็ได้ หากมีคนนอกครอบครัวเข้ามาอยู่ในภาพ เช่น ผู้ดูแลที่จ้างมา หรือหากส่งภาพให้คนอื่น ควรศึกษาแนวทางของ PDPC หรือปรึกษาผู้รู้กฎหมาย

เรื่องที่สำคัญกว่าตัวกฎหมายคือความยินยอมของผู้สูงอายุเอง ท่านมีสิทธิตัดสินใจว่าใครมองเห็นท่านตอนแต่งตัว ตอนเปลี่ยนผ้าอนามัย หรือตอนหลับ แม้ลูกมีเจตนาดีก็ตาม ผู้สูงอายุที่รู้ว่ามีกล้องแต่ไม่ได้เห็นด้วยอาจย้ายไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในที่ที่กล้องมองไม่เห็นเช่นห้องน้ำ ซึ่งเป็นที่ที่ล้มบ่อยที่สุด

ภาพจากกล้องยังเป็นความเสี่ยงด้านความปลอดภัย กล้องที่ใช้รหัสผ่านเริ่มต้นหรือไม่เคยอัปเดตเฟิร์มแวร์ถูกเจาะได้ ภาพห้องนอนของพ่อแม่ไม่ควรไปอยู่ในบัญชีที่รหัสผ่านอ่อน ใช้หลักง่าย ๆ ว่าถ้าภาพนั้นหลุดแล้วท่านจะอับอาย ก็อย่าให้กล้องมองเห็นตั้งแต่แรก

จุดอ่อนใหญ่ของอุปกรณ์สวมใส่ไม่ใช่เทคโนโลยี แต่เป็นว่าท่านใส่หรือไม่ ผู้สูงอายุหลายคนถอดนาฬิกาเวลาอาบน้ำ ขณะที่ห้องน้ำเป็นที่เสี่ยงล้มมาก ถอดชาร์จแล้วลืมใส่กลับ หรือรู้สึกว่ามันทำให้ตัวเองดูป่วย ถ้าเลือกแบบที่ใส่นอนได้ กันน้ำได้ และแบตอยู่ได้หลายวัน โอกาสที่ท่านจะใส่ตลอดจะสูงขึ้น

ต้องถามต่อว่าอุปกรณ์ส่งสัญญาณผ่านอะไร บางรุ่นพึ่งโทรศัพท์ที่ต้องพกตามตัว บางรุ่นมีซิมในตัว บางรุ่นพึ่งไวไฟในบ้านซึ่งหมายความว่าออกไปสวนหลังบ้านแล้วใช้ไม่ได้ ผู้ใช้ที่หูไม่ค่อยได้ยินต้องเลือกรุ่นที่สั่นหรือมีไฟแสดงด้วย และตัวอักษรกับปุ่มต้องใหญ่พอสำหรับมือที่สั่นหรือตาที่มองตัวเล็กไม่ชัด

อย่าดูแค่โฆษณาว่าตรวจจับได้ ให้ขอเงื่อนไขจากผู้ขายว่าจับการล้มแบบไหนได้ แบบไหนไม่ได้ และถ้าร้านไม่ตอบ ให้ถือว่าความแม่นยำไม่เป็นที่ทราบ

ถ้าพ่อแม่ปฏิเสธกล้อง ยังมีทางเลือกที่เก็บแค่รูปแบบกิจวัตร เช่น เซ็นเซอร์ที่ประตูตู้เย็น ประตูห้องน้ำ หรือเตียง ระบบจะแจ้งเตือนเมื่อสิ่งที่ปกติเกิดทุกเช้าไม่เกิด เช่น ไม่มีใครเปิดตู้เย็นภายในสิบโมง วิธีนี้ไม่เห็นหน้าท่าน ไม่เก็บภาพ และไม่รู้ว่าล้มจริงหรือไม่ แต่บอกว่ามีอะไรผิดจากปกติ

ข้อเสียคือต้องกำหนดเกณฑ์ให้เหมาะกับท่านแต่ละคน คนที่ตื่นสาย หรือไปนอนบ้านลูกเป็นบางคืน จะทำให้แจ้งเตือนผิดบ่อย และถ้าท่านลืมปิดระบบตอนไปเที่ยวก็จะมีสายโทรถามเต็มไปหมด จึงควรให้ท่านมีปุ่มพักระบบที่กดเองได้