การจัดการเงินเป็นกิจวัตรที่ซับซ้อนกว่าการดูแลตัวเองขั้นพื้นฐาน หรือที่เรียกว่า IADL (Instrumental Activities of Daily Living) ในหลายครอบครัวไทยเรื่องเงินเป็นเรื่องที่ต้องรอให้ลูกคนโตหรือหัวหน้าครอบครัวตัดสินใจก่อนจึงจะลงมือทำ พอเกิดเหตุฉุกเฉินแบบนี้ ครอบครัวจึงเสียเวลาไปกับการโทรถามกันไปมาว่าใครควรเป็นคนโทรแจ้งธนาคาร แทนที่จะให้ใครก็ตามที่อยู่ใกล้ที่สุดโทรแจ้งก่อนได้ทันที

ความล่าช้าแบบนี้ต่างจากความล่าช้าที่เกิดจากผู้สูงอายุเองในบทความก่อนหน้า เพราะเป็นความล่าช้าที่เกิดจากระบบการตัดสินใจภายในครอบครัว ซึ่งแก้ได้ด้วยการตกลงกันล่วงหน้าว่าใครมีสิทธิ์โทรแจ้งธนาคารได้ทันทีโดยไม่ต้องรอมติเอกฉันท์

หลังเหตุการณ์ ครอบครัวบางบ้านตอบสนองด้วยการยึดบัตร ATM ปิดแอปธนาคาร หรือห้ามผู้สูงอายุใช้โทรศัพท์เพียงลำพัง โดยคิดว่าเป็นวิธีป้องกันที่ดีที่สุด แต่การตัดสิทธิ์ทั้งหมดโดยไม่ปรึกษาผู้สูงอายุก่อนเป็นการลดทอนศักดิ์ศรีและความสามารถในการตัดสินใจที่ท่านยังมีอยู่ ทั้งที่ปัญหาจริงอยู่ที่วิธีสังเกตกลโกง ไม่ใช่ความสามารถในการใช้เงินโดยรวม

วิธีที่สมดุลกว่าคือชวนผู้สูงอายุคุยตรง ๆ ว่ากลัวเรื่องอะไร แล้วออกแบบระบบป้องกันร่วมกัน เช่น ตั้งวงเงินโอนต่อวันที่ต่ำลงชั่วคราว หรือให้มีคนที่ไว้ใจได้ช่วยตรวจสอบยอดร่วมกันเป็นระยะ แทนการยึดอำนาจตัดสินใจไปทั้งหมด

เมื่อรีบร้อนอยากได้เบอร์ธนาคารหรือช่องทางแจ้งความ หลายครอบครัวพิมพ์ค้นหาในอินเทอร์เน็ตแล้วกดโทรไปที่เบอร์แรกที่ปรากฏโดยไม่ทันสังเกตว่าเป็นโฆษณาหรือเว็บปลอมที่แอบใช้ชื่อธนาคารจริง ทำให้ตกเป็นเหยื่อรอบสองซ้อนเข้าไปอีก ทั้งที่ตั้งใจจะช่วยพ่อแม่แก้ปัญหา

เบอร์ที่เชื่อถือได้ที่สุดคือเบอร์จากด้านหลังบัตร ATM สมุดบัญชี หรือเว็บไซต์ทางการของธนาคารที่พิมพ์ URL เองโดยตรง ไม่ใช่การกดลิงก์หรือผลการค้นหาที่ปรากฏขึ้นมาก่อน

หลายครอบครัวสนใจแค่บัญชีที่เงินหายไป โดยลืมตรวจสอบว่าผู้สูงอายุใช้รหัสผ่านเดียวกันกับบัญชีธนาคารอื่น อีเมล หรือแอปกระเป๋าเงินอิเล็กทรอนิกส์หรือไม่ ถ้ารหัสผ่านซ้ำกัน มิจฉาชีพที่ได้ข้อมูลไปแล้วอาจเข้าถึงบัญชีอื่นต่อได้โดยที่ครอบครัวไม่ทันรู้ตัวจนกว่าจะสายเกินไป

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือสภาพจิตใจของผู้สูงอายุหลังเกิดเหตุ บางท่านแสดงออกด้วยอาการแสดงไม่ตรงแบบ คือไม่พูดว่าเสียใจหรือเครียดตรง ๆ แต่กลับเงียบลง ไม่อยากออกจากห้อง หรือเบื่ออาหารแทน ซึ่งเป็นรูปแบบที่ภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุมักแสดงออก ต่างจากคนวัยหนุ่มสาวที่มักบอกตรง ๆ ว่ารู้สึกอย่างไร ครอบครัวจึงต้องสังเกตพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่รอให้ท่านพูดออกมาเอง