ความผิดพลาดแรกคือการคิดว่า 'บอกไปแล้วครั้งหนึ่ง คงจำได้' ทั้งที่มิจฉาชีพเปลี่ยนรูปแบบการหลอกอยู่ตลอด การเตือนครั้งเดียวจึงช่วยได้น้อยกว่าการคุยเป็นระยะสั้น ๆ อย่างต่อเนื่อง และผู้สูงอายุเองก็อาจลืมรายละเอียดเมื่อเวลาผ่านไปนาน

ความผิดพลาดที่สองคือการคิดว่าคนมีการศึกษาสูงหรือเคยทำงานสำคัญมาก่อนจะไม่ตกเป็นเหยื่อ ในความเป็นจริงมิจฉาชีพเลือกกลยุทธ์ตามจุดอ่อนของสถานการณ์ในขณะนั้น เช่น ความเหนื่อยล้า ความเป็นห่วงลูกหลาน หรือความเร่งด่วน ไม่ได้เลือกจากระดับการศึกษา

ความผิดพลาดที่สามคือการไม่เคยคุยกันในครอบครัวว่าจะทำอย่างไรถ้ามีสายแปลกโทรเข้ามาขณะที่ผู้ดูแลหลักไม่อยู่บ้านหรือติดต่อไม่ได้ ทำให้เมื่อเกิดเหตุจริงผู้สูงอายุต้องตัดสินใจคนเดียวโดยไม่มีใครให้ปรึกษา

ความผิดพลาดที่สี่คือการตำหนิหรือประชดผู้สูงอายุทันทีที่รู้ว่าเกือบหลงเชื่อหรือหลงเชื่อไปแล้ว เช่น พูดว่า 'บอกแล้วไม่ฟัง' ปฏิกิริยาแบบนี้ทำให้ครั้งต่อไปผู้สูงอายุเลือกปิดบังไม่บอกใครเพื่อเลี่ยงการถูกตำหนิ ซึ่งอันตรายกว่าการถูกหลอกครั้งแรกเสียอีก

ความผิดพลาดที่ห้าคือการพยายามจัดการเรื่องคนเดียวโดยไม่บอกสมาชิกครอบครัวคนอื่น ทั้งฝั่งผู้สูงอายุที่อายไม่กล้าบอกใคร และฝั่งผู้ดูแลที่รู้เรื่องแล้วแต่ไม่แจ้งพี่น้องคนอื่นให้ช่วยกันสังเกต ทำให้พลาดโอกาสตรวจสอบซ้ำหรือให้กำลังใจกัน

ความผิดพลาดที่หกคือการเชื่อบริการ 'ช่วยตามเงินคืน' ที่โฆษณาผ่านช่องทางที่ไม่เป็นทางการหลังถูกหลอกไปแล้ว ซึ่งบางครั้งเป็นการหลอกซ้ำโดยอาศัยความเสียใจและความเร่งด่วนของเหยื่อรอบสอง ช่องทางที่ปลอดภัยที่สุดยังคงเป็นธนาคารและตำรวจโดยตรงเท่านั้น

ความผิดพลาดที่เจ็ดและมักถูกมองข้ามที่สุดคือการไม่มีระบบป้องกันร่วมกันที่ตกลงไว้ล่วงหน้า เช่น ไม่มีคำรหัสลับสำหรับยืนยันตัวตนกรณีอ้างว่าญาติเดือดร้อน ไม่มีเบอร์สายด่วนธนาคารที่ใช้จริงติดไว้ให้เห็นชัด และไม่มีข้อตกลงว่าใครในบ้านมีสิทธิให้ข้อมูลทางการเงินทางโทรศัพท์ได้บ้าง ซึ่งคำตอบที่ถูกต้องคือไม่มีใครเลย

การขาดระบบเหล่านี้ทำให้แม้ครอบครัวจะรู้จักรูปแบบการหลอกลวงดี แต่พอเจอสถานการณ์จริงกลับตอบสนองไม่ทันเพราะไม่เคยซ้อมหรือตกลงขั้นตอนไว้ก่อน เหมือนรู้ทฤษฎีแต่ไม่มีแผนปฏิบัติจริง