มิจฉาชีพที่อ้างเป็นลูกหลานมักใช้เรื่องราวที่กระตุ้นสัญชาตญาณความเป็นพ่อแม่โดยตรง เช่น ลูกประสบอุบัติเหตุต้องผ่าตัดด่วน ลูกทำเงินบริษัทหายต้องคืนก่อนถูกไล่ออก หรือหลานถูกจับต้องมีเงินประกันตัวทันที เรื่องราวเหล่านี้ถูกออกแบบให้ผู้ฟังรู้สึกว่าไม่มีเวลาคิด และการถามยืนยันซ้ำเท่ากับปล่อยให้ลูกหลานเดือดร้อนต่อไป

ปัจจัยทางร่างกายก็มีส่วน ผู้สูงอายุจำนวนมากมีการได้ยินเสื่อมตามวัย หรือที่เรียกว่า presbycusis ซึ่งทำให้แยกความถี่เสียงและรายละเอียดเสียงพูดได้ยากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อคุยผ่านโทรศัพท์ที่เสียงไม่ชัดหรือมีเสียงรบกวนแทรก มิจฉาชีพมักใช้ประโยชน์จากจุดนี้ด้วยการพูดเร็ว ร้องไห้ หรือแกล้งทำเสียงแหบเหมือนไม่สบาย เพื่อให้ผู้ฟังไม่ทันสังเกตว่าน้ำเสียงไม่ใช่ลูกหลานตัวจริง

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือการโอนเงินผ่านมือถือเป็นหนึ่งใน IADL หรือกิจวัตรประจำวันที่ซับซ้อนกว่าการดูแลตัวเองพื้นฐาน เช่นเดียวกับการจัดยาหรือการใช้โทรศัพท์ สำหรับผู้สูงอายุที่ยังคล่องเรื่องแอปธนาคาร การโอนเงินด่วนให้ลูกหลานจึงรู้สึกเหมือนงานบ้านเล็กๆ ที่ทำได้เอง ไม่ใช่การตัดสินใจทางการเงินก้อนใหญ่ที่ต้องหยุดคิดก่อน

บ้านแรกคือผู้สูงอายุอยู่คนเดียว ลูกหลานอยู่ต่างจังหวัดหรือต่างประเทศ ไม่มีใครช่วยยืนยันตอนมีสายเข้าแบบทันที ความเสี่ยงหลักคือเมื่อเกิดเหตุจริง ผู้สูงอายุต้องตัดสินใจคนเดียวภายในไม่กี่นาทีโดยไม่มีใครให้ปรึกษา

บ้านที่สองคือผู้สูงอายุอยู่ร่วมกับลูกหลาน แต่กลางวันบ้านว่างเพราะทุกคนออกไปทำงาน สายหลอกลวงส่วนใหญ่ตั้งใจโทรมาช่วงเวลานี้เพราะรู้ว่าไม่มีคนอื่นช่วยยืนยันได้ทันที

บ้านที่สามคือครอบครัวที่มีลูกหลานหลายคนกระจายอยู่หลายที่ บางคนอยู่ต่างประเทศและวิดีโอคอลกลับบ้านไม่บ่อยนัก ทำให้เสียงหรือหน้าตาที่ไม่คุ้นเคยกลายเป็นเรื่องปกติในสายตาของพ่อแม่ ยิ่งเพิ่มโอกาสที่มิจฉาชีพจะแอบอ้างสำเร็จ

ก่อนเลือกว่าจะใช้ระบบแบบใด ครอบครัวควรถามตัวเองสี่ข้อนี้ก่อน หนึ่งคือผู้สูงอายุยังได้ยินและพูดคุยทางโทรศัพท์ได้ชัดเจนแค่ไหน สองคือช่องทางที่ใช้คุยกับลูกหลานเป็นประจำคือโทรศัพท์ธรรมดา วิดีโอคอล หรือ LINE

สามคือผู้สูงอายุยังจัดการบัญชีธนาคารและโอนเงินด้วยตัวเองอยู่หรือมีคนช่วยดูแลบางส่วนแล้ว และสี่คือในบ้านมีใครที่ผู้สูงอายุไว้ใจและติดต่อได้เร็วที่สุดเมื่อเกิดเรื่องฉุกเฉิน คำตอบของสี่ข้อนี้จะบอกว่าระบบแบบไหนเหมาะกับบ้านนั้นจริงๆ ไม่ใช่ระบบที่ใช้ได้ผลกับบ้านอื่น

หลายครอบครัวเคยส่งรายการสัญญาณเตือนยาวๆ ให้พ่อแม่อ่าน เช่น สังเกตน้ำเสียงแปลก สังเกตความเร่งรีบ สังเกตการขอห้ามบอกคนอื่น แต่รายการเหล่านี้มักใช้ไม่ได้ผลตอนเกิดเหตุจริง เพราะสมองที่ตื่นตระหนกไม่มีเวลาไล่เช็กรายการยาวๆ

สิ่งที่ทำงานได้ดีกว่าคือกฎเดี่ยวที่ชัดเจนและไม่มีข้อยกเว้น เช่น ไม่โอนเงินให้ใครทางโทรศัพท์โดยไม่เห็นหน้าก่อนเลย กฎแบบนี้จำง่าย ไม่ต้องตีความ และใช้ได้แม้ในวินาทีที่ตื่นตระหนกที่สุด