เหตุผลที่พบบ่อยมีสามกลุ่ม กลุ่มแรกเป็นเรื่องของตัวเครื่อง เสียงขยายอาจทำให้เสียงในบ้านที่เคยเงียบ เช่น เสียงพัดลม เสียงช้อนกระทบจาน ดังจนน่ารำคาญ แป้นครอบหูที่ไม่พอดีทำให้ปวดหรือคัน และเสียงหวีดจากการจับสัญญาณย้อนกลับทำให้ตกใจ

กลุ่มที่สองเป็นเรื่องของความจำและการรับรู้ ผู้ป่วยอาจจำไม่ได้ว่าอุปกรณ์ชิ้นเล็กในหูคืออะไร เห็นของแปลกในมือก็หยิบทิ้ง หรือจำไม่ได้ว่าตัวเองมีปัญหาการได้ยิน ผู้ป่วยบางคนจึงไม่เห็นเหตุผลที่ต้องใส่ ซึ่งต่างจากคนที่ยังมีความจำปกติแต่ไม่ชิน

กลุ่มที่สามเป็นเรื่องบริบท ผู้ป่วยบางคนถอดเครื่องตอนกลางคืนที่ควรถอดอยู่แล้ว แต่ตอนเช้าลืมว่าวางไว้ที่ไหน หรือถอดเพื่อเข้านอนแล้วหยิบใส่กระเป๋าเสื้อผิดตัว ผู้ดูแลที่เข้าใจสามกลุ่มนี้จะรู้ว่าต้องปรับเครื่อง ปรับกิจวัตร หรือปรับสิ่งแวดล้อม ไม่ใช่เร่งให้ใส่

NIA ระบุว่าการสูญเสียการได้ยินในผู้สูงอายุสัมพันธ์กับการแยกตัวจากสังคมและปัญหาการสื่อสาร และมีงานวิจัยที่พบความเกี่ยวข้องกับความเสี่ยงต่อการเสื่อมของสมองในระยะยาว ส่วนว่าการใส่เครื่องช่วยฟังชะลอความเสื่อมได้หรือไม่ ยังไม่มีข้อสรุปที่ผู้ดูแลควรเอาไปรับประกันกับตัวเอง สิ่งที่แน่นอนกว่าคือเมื่อได้ยินชัดขึ้น การคุยในชีวิตประจำวันง่ายขึ้น

สำหรับคนสมองเสื่อม การฟังไม่ชัดซ้อนทับกับความเข้าใจที่ช้าลง ทำให้คำพูดสั้น ๆ ที่ไม่ได้ยินครบถูกตีความผิด เช่น ได้ยินว่าจะพาไปอาบน้ำเป็นไปโรงพยาบาล แล้วต่อต้านหรือโกรธ ผู้ดูแลบางคนเห็นพฤติกรรมก้าวร้าวตอนเช้าที่ยังไม่ได้ใส่เครื่อง และดีขึ้นเมื่อใส่แล้ว นี่เป็นเรื่องที่ควรจดสังเกตไว้เล่าให้แพทย์ฟัง

Alzheimer's Association แนะนำให้ผู้ดูแลลดเสียงรบกวนรอบตัว พูดช้า ประโยคสั้น และมองหน้าก่อนพูด ซึ่งใช้ได้ทั้งตอนใส่และไม่ได้ใส่เครื่อง เพราะการสื่อสารกับคนสมองเสื่อมต้องปรับทั้งสองฝั่ง

คนสมองเสื่อมจำลำดับกิจวัตรที่ทำซ้ำทุกวันได้นานกว่าจำคำสั่งใหม่ ผู้ดูแลจึงควรเลือกจุดในกิจวัตรที่คงที่ เช่น ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ นั่งที่โต๊ะอาหารเช้า แล้วใส่เครื่องก่อนกินข้าว ทำในลำดับเดิมทุกวันและที่เดิม ผู้ดูแลเป็นคนยื่นให้หรือช่วยใส่ในช่วงแรก แล้วค่อยลดการช่วยเมื่อเขาทำเองได้

ตอนกลางคืนควรมีที่วางเครื่องที่เดียวเท่านั้น เช่น กล่องบนโต๊ะข้างเตียงที่มองเห็นชัด ไม่วางบนผ้าห่มหรือหมอน เพราะเครื่องหายในเตียงบ่อยกว่าที่คิด และบางครั้งผู้ป่วยกลิ้งทับจนเสียหาย ถ้ามีหลายคนช่วยดูแล ควรตกลงกันว่าใครเป็นคนเก็บเครื่องเข้ากล่องตอนเย็น

อย่าตำหนิเมื่อเขาถอด ให้พูดเบา ๆ ว่าขอใส่ให้ก่อนคุยกัน ถ้าปฏิเสธซ้ำ ให้ถอยออกมาแล้วลองใหม่ในอีกครึ่งชั่วโมง ผู้ป่วยหลายคนอารมณ์ดีขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป

สายคล้องที่หนีบกับตัวเครื่องและติดกับปกเสื้อช่วยให้เครื่องไม่ตกพื้นเมื่อถอด แต่ต้องเลือกแบบที่ปลดออกได้เมื่อถูกดึงแรง เพื่อไม่ให้รัดคอ ควรให้สายยาวพอที่เครื่องห้อยถึงอกโดยไม่พันคอ และเปลี่ยนเมื่อสายเปื่อย

กล่องเก็บเครื่องควรเขียนชื่อผู้ป่วยและเบอร์ผู้ดูแลด้วยปากกาถาวร ถ้าเครื่องหาย คนที่เจอจะรู้ว่าติดต่อใคร กล่องที่เปิดปิดง่ายด้วยนิ้วที่ไม่คล่องช่วยให้ผู้ป่วยเก็บเองได้ กล่องสีสดมองเห็นง่ายกว่ากล่องสีขาว อย่าลืมถ่ายรูปรุ่นและหมายเลขเครื่องไว้ ใช้เวลาไปติดต่อศูนย์บริการ

ถ้าเครื่องหายไปแล้วหลายครั้ง ควรปรึกษานักแก้ไขการได้ยินหรือแพทย์หูคอจมูกว่ามีแบบที่เหมาะกับผู้ป่วยที่ถอดบ่อยหรือไม่ เช่น แบบที่ใส่ในช่องหูซึ่งถอดยากกว่า หรือกลับไปตรวจว่าระดับการสูญเสียการได้ยินยังเข้ากับเครื่องเดิมหรือไม่ การเปลี่ยนเครื่องควรเป็นการตัดสินใจร่วมกับผู้เชี่ยวชาญ

อุปกรณ์ขยายเสียงส่วนบุคคลที่ขายทั่วไปขยายเสียงทุกความถี่เท่า ๆ กัน ต่างจากเครื่องช่วยฟังที่ปรับตามผลตรวจการได้ยินของแต่ละคน สำหรับคนสมองเสื่อมที่ไวต่อเสียงดังและสับสนง่าย การขยายแบบหยาบอาจทำให้ปัญหาแย่ลง บทความเปรียบเทียบสองแบบนี้มีอยู่แล้วในเว็บ ควรอ่านต่อถ้ากำลังคิดจะซื้อ

ถ้าตัดสินใจซื้อเครื่องขยายเสียงเป็นตัวเลือกชั่วคราว ควรให้ผู้ป่วยลองสั้น ๆ ที่บ้านและจับสัญญาณว่าเขาสบายหรือหงุดหงิด และไม่แทนการตรวจการได้ยินกับผู้เชี่ยวชาญ สิทธิการตรวจและการรับเครื่องช่วยฟังผ่านระบบสุขภาพมีรายละเอียดที่ควรตรวจสอบกับโรงพยาบาลหรือ สปสช. ตามสิทธิของผู้ป่วยแต่ละคน โดยมีบทความแยกที่อธิบายจุดเริ่มต้นไว้แล้ว

บางวันผู้ป่วยไม่ยอมใส่ ผู้ดูแลยังคุยได้ด้วยการยืนหรือนั่งในระยะหนึ่งช่วงแขน ให้แสงตกที่หน้าผู้พูด ลดเสียงทีวีและวิทยุ เรียกชื่อก่อนเริ่มประโยค พูดทีละเรื่องและรอคำตอบนานกว่าที่คิด ใช้ท่าทางหรือชี้สิ่งของประกอบ และเขียนคำสำคัญลงกระดาษถ้าเขายังอ่านออก

อย่าตะโกน เสียงที่ดังขึ้นมักบิดเบือน และทำให้ผู้ป่วยรู้สึกถูกตำหนิ ให้ลดระดับเสียงลงและพูดช้าลงแทน การพูดใกล้หูข้างที่ได้ยินดีกว่าช่วยได้ ถ้าผู้ป่วยหูสองข้างต่างกัน