แบบแผ่นคือยางผืนแบนยาว มักม้วนมาเป็นม้วนแล้วตัดตามความยาวที่ต้องการ ข้อดีที่คนมักไม่ค่อยนึกถึงคือปรับความตึงได้ด้วยการจับสั้นหรือจับยาว ท่าเดียวกันจึงทำได้ทั้งแบบเบาและแบบเข้มขึ้นโดยไม่ต้องซื้อเส้นใหม่ ใช้เกี่ยวฝ่าเท้าเพื่อดึงเข้าหาตัว ใช้คล้องหลังเก้าอี้เพื่อดึงข้อศอกไปด้านหลัง หรือพาดหลังแล้วดันมือไปข้างหน้าก็ได้

จุดอ่อนอยู่ที่มือ แบบแผ่นไม่มีหูจับ ต้องพันรอบฝ่ามือหรือกำปลาย คนที่นิ้วล็อก ข้อนิ้วอักเสบ หรือกำลังกำไม่ดีมักรู้สึกว่ามือถูกบีบและเจ็บก่อนกล้ามเนื้อที่ตั้งใจจะฝึกจะทำงานเสียอีก การพันรอบมือหลายรอบยังกดผิวบางของผู้สูงอายุจนเป็นรอยแดงได้ ถ้าชอบแบบแผ่นแต่มือไม่ไหว ให้ผูกปลายเป็นห่วงแล้วสอดข้อมือหรือเท้าแทนการกำ

ขอบของแผ่นยางที่ตัดเองอาจไม่เรียบ และรอยตัดที่เป็นเหลี่ยมคมจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของรอยฉีกขาด ควรตัดด้วยกรรไกรคมให้ตรงและตรวจขอบทุกครั้งก่อนใช้ ดูเรื่องการแตกร้าวและการเก็บรักษาเพิ่มเติมได้ในบทความเรื่องตรวจรอยร้าวของยางยืด

แบบท่อเป็นยางกลมคล้ายสายยางเส้นหนา ปลายสองข้างมีด้ามจับพลาสติกหรือโฟม บางชุดมีสายคล้องประตูและสายคล้องข้อเท้าให้ด้วย ด้ามจับช่วยให้ไม่ต้องพันมือ จึงเป็นตัวเลือกที่เจ็บมือน้อยที่สุดในสามแบบ เหมาะกับท่าดึงแขนเข้าหาตัว ท่าดันแขนออกจากอก และท่ายกแขนข้างลำตัว

สิ่งที่ต้องดูคือข้อต่อระหว่างด้ามกับตัวท่อ ยางท่อส่วนใหญ่ใช้ตัวล็อกโลหะหรือพลาสติกยึดปลาย ถ้าตัวล็อกหลวม ยางอาจหลุดแล้วดีดกลับใส่ตัว สาเหตุที่พบบ่อยคือดึงยืดเกินความยาวที่ผู้ผลิตกำหนด หรือใช้ไปนานจนยางตรงปลายล้า ก่อนใช้ทุกครั้งควรดึงเบา ๆ ที่ข้อต่อและมองหารอยแตกตรงโคนท่อ

ด้ามที่ใหญ่เกินไปทำให้มือเล็กกำไม่ครบ ด้ามเล็กและลื่นก็หลุดง่ายเวลามือชื้น ลองจับจริงในร้านหรือขอดูรูปถ่ายขนาดเทียบกับมือคนจริงก่อนตัดสินใจ ถ้าซื้อออนไลน์ให้วัดความกว้างของฝ่ามือตัวเองแล้วเทียบกับเส้นผ่านศูนย์กลางด้ามในรายละเอียดสินค้า

แบบวงที่คนเรียกรวมกันมีสองขนาดที่ใช้งานต่างกันมาก วงสั้นเส้นผ่านศูนย์กลางเล็ก สวมรอบต้นขาเหนือเข่าหรือรอบข้อเท้า ใช้กับท่านั่งเปิดเข่าออกด้านข้าง ท่านอนตะแคงยกขา และท่าก้าวข้างเบา ๆ ซึ่งเป็นท่าที่ฝึกกล้ามเนื้อสะโพกด้านข้างโดยตรง กล้ามเนื้อกลุ่มนี้ช่วยให้ทรงตัวเวลาเดินและลุกขึ้นยืน วงยาวเป็นห่วงใหญ่ ใช้คล้องเสาหรือราวแล้วดึงเข้าหาตัว หรือเหยียบกลางห่วงแล้วยกขึ้นด้วยมือทั้งสองข้าง

วงสั้นมีสองวัสดุให้เจอ แบบยางล้วนมักม้วนขึ้นเป็นเชือกเส้นเดียวบนผิวหนังเวลาขยับ แบบหุ้มผ้าจะอยู่กับที่มากกว่าและไม่ดึงขนขา ผู้สูงอายุที่ผิวบางหรือมีรอยช้ำง่ายจึงมักสบายกว่ากับแบบหุ้มผ้า

ข้อจำกัดของแบบวงคือปรับความตึงไม่ได้ในเส้นเดียว ท่าจะเบาหรือหนักขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเปลี่ยนเส้นหรือขยับตำแหน่งสวม ถ้าอยากเพิ่มความตึงทีละน้อยเพราะแรงยังไม่มาก อาจต้องพิจารณาแบบแผ่นแทน

วิธีเลือกที่ได้ผลในทางปฏิบัติคือเขียนท่าที่อยากทำหรือที่นักกายภาพบำบัดแนะนำมาก่อนสามถึงห้าท่า แล้วดูว่าท่าเหล่านั้นอยู่ที่แขนหรือที่ขาเป็นหลัก จากนั้นจึงเลือกรูปแบบที่ตอบท่าส่วนใหญ่ ไม่ต้องซื้อครบทุกแบบ

ผู้ผลิตแต่ละรายกำหนดสีแทนระดับความตึงของตัวเอง ผู้ซื้อที่คุ้นกับสีเหลืองว่าเบาที่สุดจากเส้นหนึ่ง อาจเจอสีเหลืองอีกเส้นที่ตึงกว่ามาก ความหนาของยาง ส่วนผสมวัสดุ และความยาวที่ยืดได้ทำให้แรงต้านต่างกัน ตัวเลขน้ำหนักบนฉลากบางครั้งวัดที่ความยืดหนึ่งเท่านั้น ยิ่งดึงออกไกลแรงต้านยิ่งเพิ่ม

ดังนั้นควรเริ่มด้วยเส้นที่เบาที่สุดและทดสอบกับท่าที่ยากที่สุดก่อน ถ้าทำสิบครั้งได้โดยยังคุมจังหวะได้และไม่ต้องกลั้นหายใจ ก็ใช้เส้นนั้นได้ ถ้าสั่นเกินไปตั้งแต่ครั้งที่สี่ แปลว่าเส้นนั้นหนักเกินสำหรับวันนี้ เรื่องจังหวะเพิ่มความตึงดูต่อได้ในบทความเรื่องเมื่อไหร่ควรขยับระดับยาง