การเดินออกไปไม่ได้เกิดเพราะดื้อหรือต้องการทำให้ลูกหลานลำบาก ผู้ป่วยหลายคนเชื่อว่าต้องไปทำงาน ไปรับลูกที่โรงเรียน หรือกลับบ้านเก่า ความเชื่อนั้นจริงมากสำหรับเขา ณ ตอนนั้น และเมื่อเดินออกไปแล้วก็หาทางกลับไม่ได้ เพราะความจำเรื่องสถานที่และทิศทางเสื่อมก่อนความสามารถในการเดิน

องค์การอนามัยโลกระบุว่าภาวะสมองเสื่อมส่งผลต่อความจำ การคิด และกิจวัตรประจำวัน (ADL) โดยขนาดของผลต่างกันในแต่ละคน ผู้ที่ยังเดินแข็งแรงแต่การตัดสินใจเสื่อมลงเป็นกลุ่มที่เสี่ยงหลงออกไปไกลได้มาก ผู้ดูแลจึงควรสังเกตเวลาที่มักเกิด เช่น ช่วงเย็นที่มักมีอาการกระสับกระส่าย หรือหลังตื่นกลางดึก

ก่อนเลือกอุปกรณ์ ลองจดสัก 1 ถึง 2 สัปดาห์ว่าเขาพยายามออกประตูตอนไหน ด้วยเหตุผลอะไร หากเดินเพราะปวดห้องน้ำหรือหิว การแก้ที่ต้นเหตุอาจลดการเดินออกได้ก่อนต้องพึ่งกลอน

ความกลัวของผู้ดูแลมักไปทางเดียว คือกลัวผู้ป่วยหายไป จึงอยากล็อกให้แน่นที่สุด แต่อีกด้านคือถ้ากลอนต้องใช้รหัสหรือกุญแจหมุนทั้งจากข้างในและข้างนอก คนในบ้านทุกคนรวมทั้งผู้ป่วยจะออกจากบ้านไม่ได้เมื่อมีควันหรือไฟ เวลาหนีมีไม่กี่นาที และคนที่ตกใจมักจำรหัสไม่ได้

หลักที่สถานดูแลหลายแห่งใช้คือ การล็อกต้องไม่ขัดกับการหนีไฟ ประตูอย่างน้อยหนึ่งบานต้องเปิดจากด้านในได้ง่ายโดยคนปกติ แม้ผู้ป่วยจะเปิดไม่เป็น การออกแบบที่เหมาะกับบ้านทั่วไปคือ ให้ผู้ใหญ่ปกติเปิดจากข้างในได้ด้วยท่าทางที่ผู้ป่วยสมองเสื่อมมักทำไม่เป็น เช่น ต้องกดและหมุนพร้อมกัน โดยไม่ต้องใช้รหัสหรือกุญแจ

ควรตรวจกฎอาคารและข้อกำหนดของที่พักถ้าอยู่คอนโดหรือทาวน์เฮาส์ เพราะบางแห่งมีข้อกำหนดเรื่องทางหนีไฟ และควรถามช่างว่ารุ่นที่เลือกมีโหมดเปิดฉุกเฉินจากด้านในหรือไม่ และทำงานต่อได้เมื่อไฟดับหรือแบตหมด

เสียงเตือนหรือแจ้งเตือนผ่านโทรศัพท์เมื่อประตูถูกเปิดเป็นวิธีที่เสี่ยงน้อยกว่าล็อกแน่น เพราะไม่ขวางทางหนี มันบอกผู้ดูแลว่ามีคนออกไป เพื่อให้ตามได้ทัน ข้อจำกัดคือถ้าผู้ดูแลหลับลึก ไม่ได้ยินเสียง หรือโทรศัพท์ปิดเสียงอยู่ การแจ้งเตือนก็ไม่มีประโยชน์ ควรทดสอบว่าเสียงดังพอในห้องนอนของผู้ดูแลจริง

ถ้าใช้แจ้งเตือนผ่านแอป ต้องมีคนที่สองได้รับการแจ้งด้วย เพื่อไม่ให้การเฝ้าระวังตกอยู่กับคนเดียว และควรรู้ว่าอินเทอร์เน็ตหลุดหรือแบตหมดแล้วแจ้งเตือนจะเงียบ ซึ่งผู้ดูแลมักไม่รู้จนกว่าจะเกิดเหตุ ตั้งเตือนให้ตรวจแบตทุกเดือน

บางบ้านเลือกใช้กระดิ่งหรือเซ็นเซอร์ประตูแบบง่าย ๆ เป็นตัวเสริมแทนการเปลี่ยนกลอนทั้งชุด ซึ่งราคาและความยุ่งยากต่ำกว่า และไม่เปลี่ยนวิธีเปิดประตูของคนทั้งบ้าน เป็นทางเลือกที่ควรพิจารณาก่อนถ้าผู้ป่วยยังอยู่ในระยะต้น

ผู้ป่วยมักเดินไปทางที่มองเห็นประตูและทางออก การทำให้ประตูหน้าบ้านกลมกลืนกับผนัง เช่น ใช้ม่านบังหรือทาสีประตูให้เหมือนผนัง ช่วยลดความสนใจได้ในบางคน ไม่ได้ผลกับทุกคน และไม่ควรทำจนผู้ดูแลหรือผู้มาเยือนหาประตูไม่เจอเมื่อฉุกเฉิน

การจัดกิจกรรมช่วงเสี่ยง เช่น ให้ช่วยพับผ้า รดน้ำต้นไม้ในบ้าน หรือเดินเล่นในสวนหน้าบ้านพร้อมผู้ดูแล ช่วยลดความรู้สึกว่าต้องไปไหนสักแห่ง และการเดินออกกำลังเบา ๆ ในช่วงบ่ายอาจช่วยให้นอนหลับดีขึ้นด้วย ควรถามแพทย์ว่ากิจกรรมใดเหมาะกับระยะของโรค

ติดป้ายชื่อและเบอร์ติดต่อไว้ที่ข้อมือหรือปลอกคอเสื้อเป็นประจำ แม้จะไม่เคยหลง เพราะวันแรกที่หลงมักไม่มีใครคาดไว้ล่วงหน้า

อุปกรณ์ที่ดีที่สุดก็ล้มเหลวเมื่อผู้ดูแลหลับยาวไปคืนเดียว สิ่งที่ครอบครัวมักมองข้ามคือแผนสำรองสำหรับคน ไม่ใช่แค่แผนสำรองของเครื่อง ถามตัวเองว่าถ้าผู้ดูแลหลักป่วยสามวัน ใครมานอนที่บ้าน และเขารู้วิธีปลดล็อกและรับการแจ้งเตือนหรือยัง

ควรให้ญาติหรือเพื่อนบ้านที่ไว้ใจได้ทราบสถานการณ์ รู้จักผู้ป่วย และมีเบอร์ติดต่อผู้ดูแลหลัก การให้เพื่อนบ้านรู้ว่าบ้านหลังนี้มีผู้ป่วยสมองเสื่อมที่เคยเดินออกจากบ้าน ช่วยให้ถ้ามีคนเห็นผู้สูงอายุเดินคนเดียวยามค่ำจะโทรหาครอบครัวแทนที่จะเดินผ่าน

ถ้าเริ่มรู้สึกว่าไม่ไหว นี่ไม่ใช่ความล้มเหลว ให้ปรึกษาทีมดูแลเรื่องศูนย์กลางวัน บริการผู้ดูแลชั่วคราว หรือสถานดูแลระยะยาว และตรวจสิทธิที่เกี่ยวข้องกับหน่วยงานในพื้นที่