ผู้ป่วยสมองเสื่อมมักสื่อสารความรู้สึกทางกายไม่ได้ตรง ๆ จึงแสดงออกด้วยการกระทำ การดึงผ้าอ้อมออกจึงเป็นพฤติกรรมที่ควรอ่านเป็นข้อความ ไม่ใช่ความตั้งใจจะทำให้เลอะ ผู้ดูแลที่เจอซ้ำหลายครั้งมักรู้สึกเหนื่อยและโกรธตัวเอง ทั้งที่การไล่หาสาเหตุทีละข้ออาจพบจุดที่แก้ได้ในบ้านเดียวกันนั้นเอง

สาเหตุทางกายที่พบบ่อยคือผ้าอ้อมคับหรือหลวมเกินไป ขอบรัดขาจนเป็นรอยแดง ผิวหนังอักเสบจากปัสสาวะหรืออุจจาระค้าง ความร้อนอับในอากาศร้อนชื้น หรือเปียกเต็มแต่ยังไม่ได้เปลี่ยน บางรายท้องผูกหรือแน่นท้อง บางรายปวดปัสสาวะแต่ไม่รู้ว่าต้องไปห้องน้ำและพยายามถอดเพื่อให้ปัสสาวะออกได้ ส่วนสาเหตุอื่นที่ซ่อนอยู่คือการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ ซึ่งในผู้สูงอายุอาจไม่ทำให้มีไข้ แต่แสดงออกเป็นสับสนมากขึ้นกะทันหันหรือหงุดหงิดผิดปกติ

ยังมีสาเหตุด้านจิตใจและการรับรู้ ท่านอาจจำไม่ได้ว่าผ้าอ้อมคืออะไร รู้สึกว่ามีคนบังคับให้สวมของที่ไม่ใช่เสื้อผ้า หรือเขินที่ถูกเปลี่ยนต่อหน้าคนอื่น ช่วงเย็นที่อาการสมองเสื่อมแย่ลง (sundowning) มักเห็นการถอดเสื้อผ้าและผ้าอ้อมบ่อยขึ้น จดเวลาที่เกิดไว้สัก 1 ถึง 2 สัปดาห์จะช่วยให้เห็นรูปแบบ

แบบกางเกงมีขอบเอวยืดหยุ่น ท่านดึงลงได้เหมือนถอดกางเกง จึงเหมาะกับผู้ที่ยังลุกเดินและต้องการความเป็นส่วนตัว แต่ถ้าท่านกำลังดึงทิ้งทุกวัน แบบนี้อาจเป็นแบบที่ถอดง่ายเกินไป ส่วนข้อดีคือสวมได้ในท่ายืนโดยไม่ต้องให้ท่านนอนราบ ซึ่งบางท่านไม่ยอมนอนให้เปลี่ยน

แบบเทปติดที่ข้างเอวสองข้าง ท่านเอื้อมถึงและดึงยากกว่า เหมาะกับผู้ที่ติดเตียงหรือนอนมากและต้องใช้ผ้าอ้อมที่ซึมซับมากในตอนกลางคืน แต่ต้องเปลี่ยนในท่านอน ผู้ดูแลต้องจัดมุมเทปให้พอดี เทปที่ติดแน่นเกินไปทำให้ท่านอึดอัดและอยากดึง ส่วนติดหลวมเกินไปจะรั่วที่ขาหนีบ เมื่อเลือกขนาด ให้วัดรอบสะโพกท่านตามตารางของแต่ละผลิตภัณฑ์แทนการเดาจากไซซ์เสื้อ

บางครอบครัวใช้แบบเทปตอนกลางคืนที่ท่านนอนนิ่ง และแบบกางเกงตอนกลางวันที่ท่านเดิน เพื่อให้ท่านรู้สึกเป็นอิสระมากขึ้นโดยไม่ต้องเปลี่ยนวิธีการดูแลทั้งหมด ถ้าท่านยังไปห้องน้ำเองได้บางครั้ง ลองใช้แผ่นรองซับแบบเสริมในกางเกงชั้นในปกติแล้วดูว่าท่านยอมรับไหม แต่อย่าฝืนถ้าท่านเริ่มปัสสาวะเล็ดบ่อยจนผิวหนังระคาย

การเลือกเสื้อผ้าชั้นนอกมีผลต่อโอกาสที่ท่านจะแตะผ้าอ้อม ชุดจั๊มสูทหรือชุดนอนที่ติดกระดุมด้านหลัง ซึ่งผู้ป่วยถอดเองไม่ถนัด เป็นวิธีที่ผู้ดูแลหลายบ้านใช้ แต่ต้องเลือกให้ท่านถอดเองเมื่อต้องการเข้าห้องน้ำได้ถ้าท่านยังเดินได้ ไม่ใช่ล็อกท่านไว้ เพราะเสื้อผ้าที่ถอดไม่ออกเลยอาจทำให้ท่านเครียดและปัสสาวะราดเสื้อผ้า

ผ้าที่มีซิปด้านหลังหรือการใช้ชุดเดรสยาวหลวม ๆ ทับกางเกงอาจช่วยให้ผ้าอ้อมไม่เห็นและมือไม่เอื้อมไปแตะ หลีกเลี่ยงการใช้เทปกาวหรือเข็มกลัดติดชุดเพราะเสี่ยงบาด ส่วนการมัดมือหรือใส่ถุงมือปิดนิ้วเป็นการจำกัดการเคลื่อนไหว (restraint) ซึ่งควรผ่านการประเมินของแพทย์หรือพยาบาลเท่านั้น และไม่ควรเป็นวิธีแรก

ผู้ป่วยสมองเสื่อมอาจรับรู้สัญญาณปวดปัสสาวะช้า หรือรับรู้แล้วไม่ทราบว่าต้องทำอย่างไร จึงปัสสาวะราดแล้วดึงผ้าอ้อมออกเพราะเปียก การพาเข้าห้องน้ำเป็นเวลา เช่น หลังตื่น หลังมื้ออาหารทุกมื้อ ก่อนนอน และทุก 2 ถึง 3 ชั่วโมงในช่วงที่ท่านตื่น ตามรูปแบบที่ท่านถ่ายจริง ช่วยลดจำนวนครั้งที่ปัสสาวะราดและเปียกนาน

ผู้ดูแลควรจดบันทึกสามวันว่าท่านปัสสาวะและถ่ายตอนไหน แล้วปรับตารางตามนั้น อย่าใช้ตารางสำเร็จรูปที่ไม่เข้ากับท่าน ถ้าท่านต้านหรือไม่ให้ความร่วมมือ ให้ลองอีกครั้งในอีก 10 นาที อย่าบังคับเพราะจะเสียความเชื่อใจ พาไปห้องน้ำด้วยคำพูดสั้น ๆ ที่ท่านคุ้นเคย ไม่ใช้คำว่าเปลี่ยนผ้าอ้อมตรง ๆ ถ้าท่านไม่ชอบคำนั้น