ร่างกายผู้สูงอายุจัดการสารต่าง ๆ ต่างจากคนวัยอื่น ไตกรองของเสียได้ช้าลง ตับเปลี่ยนสภาพยาได้ช้าลง และอาหารที่กินอาจลดลงจากฟันไม่ดีหรือเบื่อ จึงมีทั้งโอกาสขาดสารบางอย่างและโอกาสสะสมสารบางอย่างเกินเมื่อกินเสริม

ผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบางหรือมวลกล้ามเนื้อน้อย (sarcopenia) มักถูกโฆษณาเสนอวิตามินบำรุงกำลัง ซึ่งอาจทำให้ละเลยสิ่งที่ได้ผลชัดกว่า คือโปรตีนจากอาหารและการออกกำลังกายตามที่นักกายภาพบำบัดแนะนำ

ข้อมูลจากสถาบันผู้สูงอายุแห่งชาติสหรัฐฯ ระบุว่าอาหารเสริมบางชนิดอาจมีปฏิกิริยากับยา และผลิตภัณฑ์อาหารเสริมไม่ได้ผ่านการพิสูจน์ประสิทธิผลแบบเดียวกับยา จึงควรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญก่อนเริ่มทุกครั้ง

คำโฆษณาที่ได้ยินบ่อย เช่น บำรุงสมอง เสริมภูมิ หรือบำรุงข้อ เป็นถ้อยคำกว้าง ๆ ผู้ซื้อควรถามกลับว่าพ่อแม่ขาดอะไร และมีหลักฐานจากการตรวจหรือไม่ ไม่ใช่ซื้อเพราะชื่อฟังดูดี

ผู้ที่ใช้ยาหลายชนิดควรรวมรายการยาทั้งหมด รวมยาหยอด ยาทา สมุนไพร และอาหารเสริมเดิมไว้ในหน้าเดียว ยาละลายลิ่มเลือดมีปฏิกิริยากับวิตามินและสมุนไพรบางชนิด ยาความดันและยาเบาหวานก็อาจได้รับผลจากบางผลิตภัณฑ์ เภสัชกรจะดูข้อนี้ได้ถ้ามีรายการครบ

โรคประจำตัวบางโรคทำให้ต้องระวังเป็นพิเศษ เช่น โรคไตเรื้อรังที่ไม่ควรกินแร่ธาตุหรือวิตามินบางตัวเกินที่ทีมแพทย์กำหนด โรคตับ นิ่วในไต หรือโรคหัวใจที่ใช้ยาหลายตัว

บอกให้เภสัชกรรู้ด้วยว่าพ่อแม่กินอะไรเสริมอยู่แล้ว หลายบ้านพบว่ามีวิตามินรวมสองขวดจากสองคนที่ซื้อให้ต่างกัน แล้วกินซ้ำกันโดยไม่รู้

สัญญาณที่ผู้ดูแลมักเห็นก่อนคือพ่อแม่หยิบยาเองสลับกัน กินวิตามินตอนท้องว่างแล้วคลื่นไส้ หรือตู้ยามีขวดเก่าหมดอายุปนอยู่ การจัดตู้ยาใหม่และใช้กล่องแบ่งยาช่วยลดความผิดพลาดในกิจวัตรประจำวันได้มาก

ใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์จดสิ่งที่พ่อแม่กินจริง ไม่ใช่สิ่งที่ควรกิน ผู้สูงอายุหลายคนกินข้าวกับน้ำพริกเป็นหลัก ไม่ค่อยกินผักผลไม้เพราะเคี้ยวไม่ไหว หรือกินโปรตีนน้อยเพราะเนื้อเหนียว ปัญหาเหล่านี้มักแก้ได้ด้วยการปรับเมนูหรือเนื้อสัมผัสก่อน

บางกรณีแพทย์หรือนักกำหนดอาหารจะแนะนำเสริมเฉพาะอย่างหลังตรวจเลือดหรือประเมินน้ำหนักและกล้ามเนื้อ เช่น ผู้ที่น้ำหนักลดโดยไม่ตั้งใจ ผู้ที่กินมังสวิรัติเคร่ง หรือผู้ที่แทบไม่ถูกแสงแดดเลย การเสริมแบบนี้เจาะจงและมีเหตุผล ต่างจากการซื้อรวมทุกอย่างไว้ก่อน

ถ้าพ่อแม่ไม่ยอมกินอาหารบางหมู่เพราะรสชาติ เคี้ยวไม่ไหว หรือกลืนลำบาก ให้ปรึกษาแพทย์หรือนักโภชนาการก่อนจะสรุปว่าต้องกินเสริม บางครั้งปัญหาอยู่ที่ฟันปลอมหลวมหรือปากแห้งจากยา ซึ่งแก้ได้ตรงจุดกว่า

ผลิตภัณฑ์ที่ขายในไทยควรมีเลขสารบบอาหารบนฉลาก ผู้ซื้อสามารถนำไปตรวจกับฐานข้อมูลของสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาได้ ฉลากควรบอกส่วนประกอบ ปริมาณต่อหน่วย ชื่อและที่อยู่ผู้ผลิตหรือผู้นำเข้า และวิธีเก็บ ถ้าฉลากเต็มไปด้วยคำรับรองแต่ไม่บอกส่วนประกอบชัด ควรระวัง

ระวังคำว่ารักษาโรคหรือแทนยาได้ ซึ่งผลิตภัณฑ์เสริมอาหารไม่ควรอ้าง ถ้าเจอข้อความแบบนี้ให้ถอยออกมา